MENU

Verenigde Staten
Tag Archive

332

Poetins politiek werkt averechts

Geen onderdeel van een categorie

januari 17, 2022

In het geopolitieke steekspel tussen het Westen en Rusland isoleert Wladimir Poetin zich steeds verder. De Russische inmenging sinds 2014 in de Donbas en de annexatie van De Krim – onderdelen van Oekraïene die etnisch Russisch zijn – hebben het Oekraïense nationalisme aangewakkerd. Oekraïene is Europeser geworden na 1991. Bijna alle satellietstaten van de voormalige Sovjetunie willen bij Europa en haar instituties (de EU en de NAVO) horen. Voor Poetin is dat een ondermijning van de Russische invloedsfeer. Hij ziet niet dat het Europese samenwerkingsmodel van wederkerigheid voor veel jonge Oosteuropese naties eenvoudig aantrekkelijker (want minder bedreigend) is dan de Russische machtspolitiek om afvallige vazalstaten terug in het Moederland te brengen, goedschiks, dan wel kwaadschiks.

Poetin wint tot nu toe de slagen in deze nieuwe Koude Oorlog maar hij kan de oorlog zelf niet winnen. Lees een goede analyse van Ivo van Wijdeven die in 2019 verscheen in de Internationale Spectator

https://spectator.clingendael.org/nl/publicatie/waarom-het-moederland-klein-rusland-niet-kan-loslaten

en een actuele update van de huidige situatie van Olivia Durand die gisteren verscheen op The Conversation, ‘Hoe Russisch is Oekraïene’.

Uit The Conversation:

”Een in 1762 gepubliceerd politiek pamflet beschreef een gesprek tussen “Groot Rusland” en “Klein Rusland”. In de uitwisseling weigerde Klein-Rusland zich te laten reduceren tot een deel van Groot-Rusland en bracht het zijn eigen unieke geschiedenis en identiteit naar voren. In die tijd werd de naam “Oekraïne” nog niet gebruikt om een staat aan te duiden. Maar het zelfstandig naamwoord oekraina – een woord dat in verschillende Slavische talen “grensgebied” betekent – werd al gebruikt om het toekomstige grondgebied aan te duiden: het uitgestrekte steppegebied rond de rivier Dnipro (Dnjepr) en grenzend aan de Zwarte Zee.

De term Klein-Rusland werd geleidelijk verlaten in het tijdperk van het nationalisme, toen 19de-eeuwse Oekraïenssprekende academici en denkers besloten de oude denigrerende term te ondermijnen om het moderne idee van Oekraïne als natie te ontwikkelen. Maar twee eeuwen later, onder het leiderschap van Vladimir Poetin, maakt Rusland gebruik van deze historische vertogen om zijn eigen invallen in onafhankelijk Oekraïne te rechtvaardigen. Hij maakte zijn gevoelens duidelijk in een artikel uit juli 2021, gepubliceerd op zijn presidentiële webpagina, toen hij schreef over Russen en Oekraïners als “één volk – één geheel”.

De hoofdstad van Oekraïne, Kyiv (of Kiev), is herhaaldelijk omschreven als de “moeder der Russische steden”. Kiev was het centrum van het Kievitisch Rus’ (882-1240), een orthodoxe middeleeuwse staat waartoe de Russische leiders – van de tsaren tot Poetin – de oorsprong van hun land herleiden (een afkomst die ook door Wit-Rusland en Oekraïne wordt beweerd). Deze bewering wordt vaak gebruikt om de aanspraken van Rusland op Oekraïens grondgebied te ondersteunen.

Maar dit is een misvatting. Terwijl de voorloper van het Russische rijk, Moskou, verrees in de nasleep van de Mongoolse invasie (1237-40) die het einde van de Rus betekende, namen de heersers van Moskou pas 500 jaar later de controle over Kiev over. De bewering van de Kyivaanse oorsprong was een handige methode om de Mongoolse en Tataarse elementen die aan de vroege ontwikkeling van Moskou ten grondslag lagen, te ontkennen en Rusland in plaats daarvan een orthodox verleden te geven, met tsaren die blijkbaar door God waren aangesteld.

De territoriale macht van Rusland over de overblijfselen van de Rus’ werd beperkt door het Pools-Litouwse Gemenebest (1569-1795), een bi-federatie van de twee grootmachten van Centraal-Europa. Het grootste deel van de regio die bekend staat als Oekraïne bleef buiten het Russische gezag tot de definitieve verdeling van Polen in 1795.

Wiens invloed?
Oekraïne is een van de grootste staten van Europa en zijn geografie werd beïnvloed door veel meer gebieden dan alleen Rusland. Aangezien Oekraïne oorspronkelijk “grensgebied” betekende, was het grondgebied het doelwit van verschillende koninkrijken – niet alleen Rusland, maar ook het Khanaat van de Krim, het Koninkrijk Polen, en de Habsburgse en Ottomaanse rijken.”

Coverbeeld: https://tinyurl.com/3wvdcrc4

Vertaald met www.DeepL.com/Translator (gratis versie)

download hier het hele stuk dan kun je het verder in het Engels lezen:

Read article

343

Zij doorzag ze alledrie (Trump, Poetin en Johnson)

Geen onderdeel van een categorie

oktober 11, 2021

Interessant artikel van Lynn Berry en Calvin Woordward van The Associated Press over Witte Huis-adviseur Fiona Hill. Een van origine Britse die Donald Trump tijdens zijn presidentschap briefde over Poetins Rusland is de dochter van de Britse mijnwerker. Zij stelt dat zowel Donald Trump als Wladimir Poetin en ook de Britse premier Boris Johnson aan de macht zijn gekomen door de vernietiging van de zware industrie in de Verenigde Staten, Rusland en in Groot Brittannië sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw en door de teloorgang van de industriële klasse. Door het nihilisme en het brede gevoel vergeten te zijn, die dat losmaakte.

Hill die vloeiend Russisch spreekt en verstaat, observeerde deze machtigen als de spreekwoordelijke ‘vlieg op het behang’ die wordt genegeerd maar die alles op haar gemak overziet – en doorziet. De mannen zagen haar letterlijk niet staan en daar maakte zij handig gebruik van door in hun nabijheid heel goed te luisteren, alles te onthouden en op te schrijven.

De veranderingen in de drie landen zijn opvallend vergelijkbaar, deels als gevolg van de vernietiging van de zware industrie. Het resultaat is wat zij een “crisis van kansen” noemt en de opkomst van populistische leiders als Poetin, Trump en de Britse premier Boris Johnson, die in staat zijn in te spelen op de angsten en grieven van degenen die zich achtergesteld voelen.

Ze zei dat ze zich in het Witte Huis zorgen maakte over wat Rusland aan het doen was en naar buiten kwam, nadat ze zich volledig bewust was geworden van dit alles, dat het probleem eigenlijk de Verenigde Staten waren … en dat de Russen gewoon de situatie aan het uitbuiten waren.

Hill noemt Rusland een waarschuwend verhaal, “America’s Ghost of Christmas Future,” als de VS niet in staat zijn een einde te maken aan hun interne politieke verdeeldheid.

“There Is Nothing for You Here,” haar boek dat vorige week uitkwam is, in tegenstelling tot die van andere schrijvers over de regering Trump, niet geobsedeerd door de schandalen. Net als haar afgemeten maar meeslepende getuigenis in Trumps eerste impeachment, biedt het boek een nuchterder, en daardoor misschien verontrustender, portret van de 45ste president.

https://apnews.com/article/donald-trump-fiona-hill-vladimir-putin-russia-europe-f582f211aa82b69092954b7db94bbf4f

Read article

1082

Eindelijk weer vrij (Berlijn, juli 1945)

Cities, Culture, People, Video

mei 19, 2020

De ziel van Europa was zeker te vinden in het vooroorlogse Berlijn, de Pruissisch-verlichte geest van Frederik de Grote maar ook de ziel van Alfred Döblin’s roman ‘Berlin Alexanderplatz’. De door de nationaal-socialisten begonnen Tweede Wereldoorlog had Berlijn in 1945 ontzield net zoals het hart was weggerukt uit Zadkine’s Stad zonder Hart Rotterdam.
Maar deze film laat zien hoe de mensen na bij zinnen te zijn gekomen toch hun laatste restje hoop bij elkaar scharrelen en de draad van het leven weer oppakken.
Döblins bekendste en succesrijkste werk is Berlin Alexanderplatz, dat verfilmd werd. Een grote stadsroman (1929) over hoeren, pooiers, moordenaars en dieven en een ex-boef (Franz Biberkopf) die op het rechte pad wil komen, wat niet lukt. Franz stelt het individuele voor. Hij is individu. Een arbeider die uit de gevangenis vrijkomt en die zijn uiterste best doet om wederom ‘fatsoenlijk’ te worden, maar desondanks met de verzamelde krachten van de Berlijnse onderwereld te maken krijgt. Na een zoektocht naar zijn eigen identiteit in de anonieme massa verovert hij zich een plaats als lid van de gemeenschap. De roman werd door de nazi’s verboden en maakte deel uit van de boekverbrandingen in mei 1933.

Waarom vrijheid belangrijk is? Wel nu dan, hier om dus. Niks zeggen. Gewoon kijken.

 

(https://nl.wikipedia.org/wiki/Alfred_D%C3%B6blin)

Read article

2299

Vluchtelingen vertegenwoordigen het nieuwe vooruitgangsgeloof, het optimisme

Cities, News, Staff Picks

februari 17, 2016

Ik was getroffen door het interview met journalist Ben Judah in het televisieprogramma Buitenhof van 7 februari en ik beveel zijn boek This is London van harte aan. Het verschijnsel dat hij beschrijft –  gelukszoekers die de illegaliteit in Europa verkiezen boven het sektarische geweld op talloze plaatsen in het Midden-Oosten en Azie – heeft sterke overeenkomsten met de drijfveren achter de migratie in de eerste helft van de negentiende eeuw, eerst van het platteland naar de steden in Europa en vervolgens naar Amerika. Wat mensenmassa’s in beweging zet is niet hun ellende maar juist de informatie die hen via nieuwe technologie bereikt over een beter leven elders, hoe moeizaam ook. Aan het einde van het gesprek met de interviewer schetst Judah hoe straatarme Afghanen hun wereldbeeld vormen met de BBC Worldservice en dat zij de uitbuiting en illegaliteit in Londen verre te verkiezen vinden boven sterven door een salvo uit een Kalashnikov. Alles is relatief, onderwees techniekhistoricus prof. dr. ir. Harry Lintsen mij. Het proletariaat in de industriesteden in de negentiende eeuw had het daar gewoon beduidend minder slecht dan op het platteland waar lijfeigenschap, willekeur, honger, ziekte en uitbuiting nog veel wreder waren.

Migratiebewegingen, ook de huidige, zijn daarom  veeleer een teken van optimisme en vooruitgang dan van teneergeslagen crisis omdat mensen zich informeren, organiseren, in beweging en in opstand komen door de macht van hun getal. Ik schreef daarover een essay in Het Financieele Dagblad – zie bijgaand: klik hier voor de PDF van het artikel:krant-20160213-0-012-040

 

essay-Erwin_FD-zat-13-feb-2016

 

 

 

Read article