MENU

Europa
Tag Archive

279

Poetins politiek werkt averechts

Geen onderdeel van een categorie

januari 17, 2022

In het geopolitieke steekspel tussen het Westen en Rusland isoleert Wladimir Poetin zich steeds verder. De Russische inmenging sinds 2014 in de Donbas en de annexatie van De Krim – onderdelen van Oekraïene die etnisch Russisch zijn – hebben het Oekraïense nationalisme aangewakkerd. Oekraïene is Europeser geworden na 1991. Bijna alle satellietstaten van de voormalige Sovjetunie willen bij Europa en haar instituties (de EU en de NAVO) horen. Voor Poetin is dat een ondermijning van de Russische invloedsfeer. Hij ziet niet dat het Europese samenwerkingsmodel van wederkerigheid voor veel jonge Oosteuropese naties eenvoudig aantrekkelijker (want minder bedreigend) is dan de Russische machtspolitiek om afvallige vazalstaten terug in het Moederland te brengen, goedschiks, dan wel kwaadschiks.

Poetin wint tot nu toe de slagen in deze nieuwe Koude Oorlog maar hij kan de oorlog zelf niet winnen. Lees een goede analyse van Ivo van Wijdeven die in 2019 verscheen in de Internationale Spectator

https://spectator.clingendael.org/nl/publicatie/waarom-het-moederland-klein-rusland-niet-kan-loslaten

en een actuele update van de huidige situatie van Olivia Durand die gisteren verscheen op The Conversation, ‘Hoe Russisch is Oekraïene’.

Uit The Conversation:

”Een in 1762 gepubliceerd politiek pamflet beschreef een gesprek tussen “Groot Rusland” en “Klein Rusland”. In de uitwisseling weigerde Klein-Rusland zich te laten reduceren tot een deel van Groot-Rusland en bracht het zijn eigen unieke geschiedenis en identiteit naar voren. In die tijd werd de naam “Oekraïne” nog niet gebruikt om een staat aan te duiden. Maar het zelfstandig naamwoord oekraina – een woord dat in verschillende Slavische talen “grensgebied” betekent – werd al gebruikt om het toekomstige grondgebied aan te duiden: het uitgestrekte steppegebied rond de rivier Dnipro (Dnjepr) en grenzend aan de Zwarte Zee.

De term Klein-Rusland werd geleidelijk verlaten in het tijdperk van het nationalisme, toen 19de-eeuwse Oekraïenssprekende academici en denkers besloten de oude denigrerende term te ondermijnen om het moderne idee van Oekraïne als natie te ontwikkelen. Maar twee eeuwen later, onder het leiderschap van Vladimir Poetin, maakt Rusland gebruik van deze historische vertogen om zijn eigen invallen in onafhankelijk Oekraïne te rechtvaardigen. Hij maakte zijn gevoelens duidelijk in een artikel uit juli 2021, gepubliceerd op zijn presidentiële webpagina, toen hij schreef over Russen en Oekraïners als “één volk – één geheel”.

De hoofdstad van Oekraïne, Kyiv (of Kiev), is herhaaldelijk omschreven als de “moeder der Russische steden”. Kiev was het centrum van het Kievitisch Rus’ (882-1240), een orthodoxe middeleeuwse staat waartoe de Russische leiders – van de tsaren tot Poetin – de oorsprong van hun land herleiden (een afkomst die ook door Wit-Rusland en Oekraïne wordt beweerd). Deze bewering wordt vaak gebruikt om de aanspraken van Rusland op Oekraïens grondgebied te ondersteunen.

Maar dit is een misvatting. Terwijl de voorloper van het Russische rijk, Moskou, verrees in de nasleep van de Mongoolse invasie (1237-40) die het einde van de Rus betekende, namen de heersers van Moskou pas 500 jaar later de controle over Kiev over. De bewering van de Kyivaanse oorsprong was een handige methode om de Mongoolse en Tataarse elementen die aan de vroege ontwikkeling van Moskou ten grondslag lagen, te ontkennen en Rusland in plaats daarvan een orthodox verleden te geven, met tsaren die blijkbaar door God waren aangesteld.

De territoriale macht van Rusland over de overblijfselen van de Rus’ werd beperkt door het Pools-Litouwse Gemenebest (1569-1795), een bi-federatie van de twee grootmachten van Centraal-Europa. Het grootste deel van de regio die bekend staat als Oekraïne bleef buiten het Russische gezag tot de definitieve verdeling van Polen in 1795.

Wiens invloed?
Oekraïne is een van de grootste staten van Europa en zijn geografie werd beïnvloed door veel meer gebieden dan alleen Rusland. Aangezien Oekraïne oorspronkelijk “grensgebied” betekende, was het grondgebied het doelwit van verschillende koninkrijken – niet alleen Rusland, maar ook het Khanaat van de Krim, het Koninkrijk Polen, en de Habsburgse en Ottomaanse rijken.”

Coverbeeld: https://tinyurl.com/3wvdcrc4

Vertaald met www.DeepL.com/Translator (gratis versie)

download hier het hele stuk dan kun je het verder in het Engels lezen:

Read article

274

Europeanen en ‘pan-Europees’ denken

Europese politiek

januari 13, 2022

Ik schrijf dit meer uit nieuwsgierigheid dan vanuit de behoefte te willen overtuigen. Mijn nieuwsgierigheid spruit voort uit de vraag wat iets of iemand Europees maakt. Het is een zoektocht naar een Europese identiteit. Aan mijn vragen liggen wel veronderstellingen ten grondslag, maar die stel ik graag ter discussie.

Geert Mak stelt in de uitzending van NPO Radio1 op 27 december 2021 (in ‘Spraakmakers’ https://tinyurl.com/yckjvtha in het fragment vanaf min 8:00.)  dat ‘er voor jonge mensen allang geen grenzen meer bestaan in Europa’. Zij vinden elkaar op een ‘paneuropees’ gevoel van gelijkgestemdheid. Ze verkeren in dezelfde kringen: universiteit, Europastudies, online referentiekader, digital native, meertalig/Engelstalig, linksliberaal, reislustig.

Laurens Dassen, Tweede Kamerlid voor Volt Europa, noemde Volt Europa toen hem werd gevraagd wat de partij annex beweging nu specifiek kenmerkt en onderscheidt van andere pro-Europese, sociaal-liberale partijen zoals D66: ‘Wij zijn een pan-Europese partij’. Hij bedoelde dat de partij niet is gebonden aan een enkel land, maar dat zij een en dezelfde partij is in alle landen in Europa – van de Europese Unie – van hoog tot laag – van het Europarlement tot op het lokale, plaatselijke niveau.

Het idee is om de gehele politieke werkelijkheid in een Europees perspectief te zien: Ook het aanleggen van bij wijze van spreken een woonerf is dan ‘Europese politiek’.  Op het niveau van de praktische politiek is het rjongeren, woningnood, elevant dat ‘Volters aller landen’ zich online verenigen en op hun interne partijfora allerlei ‘best practises’ kunnen delen: Het aanpakken van de woningnood onder jongeren in Berlijn, Parijs of Milaan biedt hier allerlei aanknopingspunten.

Een mooi voorbeeld is een bottom-up-burgerinitiatief in Berlijn om het stadsbestuur dure huurwoningen in wooncomplexen van grote particuliere beleggers te laten onteigenen ten behoeve van sociale huisvesting. De initiatiefnemers hebben een referendum daarover afgedwongen dat zij hebben gewonnen. Grondwetten en nationale wetten bieden onteigeningsmogelijkheden: Eigendomsrecht is weliswaar economisch essentieel maar ook weer niet absoluut. De overheid heeft altijd vorderingsgronden. Er zijn mogelijkheden om het eigendomsrecht van woningspeculanten aan te vechten maar je moet wel weten hoe en kennis is macht. Paneuropees denken vergroot je kennis en macht.

Dat het wonen in (Europese) binnensteden (voor jongeren) onbetaalbaar is geworden is heel ironisch mede te wijten aan hun eigen reislust: AirBnB maakt betaalbaar onderdak vinden voor een toeristisch verblijf van enkele dagen ontzettend gemakkelijk en vooral jongeren maken daar massaal gebruik van maar het onderliggende principe van home-exchange zonder winstoogmerk is geperverteerd omdat ‘huisjesmelkers’ panden zijn gaan opkopen om ze continu voor een hoge prijs via AirBnB te verhuren. Gemeenten die deze uitwassen willen aanpakken, kijken ook ‘paneuropees’ naar elkaar. Paneuropees betekent eigenlijk vooral: Het wiel niet zelf te hoeven uitvinden.

De vraag is of er uit ‘alles Europees doen’ ook een Europese identiteit ontstaat die zich kan meten met de nationale of die de nationale identiteit zelf vervangt. Volt Europa koestert een federaal idealisme als het om Europa gaat. Hier dringt zich een analogie op met het ideaal dat ontstond tijdens de Duitse Romantiek in de negentiende eeuw: ‘Deutschland ueber Alles’, (de titel van het volkslied) dat geen exclusief, xenofoob nationalisme maar een inclusief natiegevoel weergaf. Duitsland als een ‘universeel’ ideaal waardoor de mensen in al die elkaar bevechtende minilandjes elkaar de hand zouden reiken om samen een betere wereld te maken.

Die jonge mensen voor wie er in Europa geen grenzen meer bestaan zijn bijna allemaal geboren na 1990, na de val van de Sovjetunie en het verdwijnen van het IJzeren Gordijn en de Berlijnse Muur. Ze reizen als toerist naar Midden- en Oost-Europa of ze komen als arbeidsmigrant vanuit Oost-Europa naar hier. ‘Mijn’ aannemer, Guray Saidov, is een etnisch-Turkse Bulgaar die in 1990 naar hier kwam en vernederlandst is, zeker doordat zijn jongste kinderen hier zijn geboren en opgegroeid.

Kijk om je heen en je ziet volksstammen Bulgaren, Roemenen, Polen, Tsjechen en Slowaken, Hongaren rondrijden in klusbusjes. Ze werken in de installatietechniek en de renovatie-verbouw of in de tuinbouwsector. Ze zijn EU-burger maar (nog) geen Europeaan. Ze staan met een been in Nederland en een been in hun vaderland, waarnaar ze heimwee hebben.

Ze hebben niet zoals misschien veel Volters het concept van een Europees staatsburgerschap geïnternaliseerd. In dat geval ben je dus geen Duitser of Brit meer of Frans of Italiaans, maar ‘Europees’ wat best verstrekkend is omdat nog steeds geldt dat je bent opgegroeid in een nationale cultuur en moedertaal. Hoogopgeleide jonge mensen zijn ‘selfeducated in European identity’.

Dat ‘pan-Europese’ federalisme, daarover nog dit: Welke dynamiek zal dat ontketenen? De Europese Unie heeft zelf het idee van de ‘Eurregio’s’ bedacht om ‘de nationale grenzen te laten vervagen. Een voorbeeld daarvan is de Eurregio tussen Maastricht, Aken en Leuven die inderdaad succesvol als een bestuurlijke en economische eenheid functioneert al is het maar omdat het huisvesting biedt aan het in marktkapitalisatie grootste bedrijf van Europa, de Veldhovens chipmachinemaker ASML (groter dan Siemens, Shell)

De interne markt zou zo de natiestaten die met hun nationalisme de grote oorlogen voedden, geleidelijk laten oplossen in ‘een verenigd Europa’ maar het regionalisme kan evengoed sluimerend separatisme wind in de zeilen geven: een onafhankelijk Baskenland, Catalonië, Schotland en wie weet wat nog meer. Europa herbergt vele oude dromen van zelfbeschikking.

Als ‘volkssoevereiniteit’ een ideologisch uitgangspunt is (het recht van burgers om zelf te bepalen hoe en door wie zij worden bestuurd), dan is die niet per se Europees maar zou dat evengoed een etnografische lappendeken van minilandjes kunnen worden. De vraag in Europees verband is dus waar soevereiniteit (het zelfbeschikkingsrecht van een willekeurige groep mensen) begint en eindigt. Lokale taal en tradities vormen voor het leeuwendeel van de 450 miljoen Europese burgers de emotionele kern van hun identiteit.

We willen toch niet dat de Europese Unie een ‘superstaat’ wordt die als een soort Sovjetunie vanuit Brussel over de zelfbeschikkingsaspiraties van mensen heen dendert.  Dat kun je misschien voorkomen door van het project een soort continue ‘brede maatschappelijke discussie’ te maken over de ‘grenzen van Europa’ zowel in termen van etnografische ‘volkssoevereiniteit’ en recht op zelfbestuur, als in termen van wat de gedeelde

‘Europese beschaving’ inhoudt en hoe Europa daarmee de geopolitieke turbulentie waarin het zich bevindt het hoofd biedt.

Ik googelde even op pan-Europa, paneuropisme en paneuropism en vind slechts twee pagina’s met zoekresultaten waarin enkele documenten die refereren aan enerzijds het pacifisme (o.m. naar Richard Coudenhove-Kalergi, https://en.wikipedia.org/wiki/Paneuropean_Union) maar anderzijds ook het fascisme. (O.m. ‘Szturm’ een radicaal-nationalistisch Pools tijdschrift. Pan-Europa is bij hun een nieuw nationaal-socialisme.)

Het is dus met het zomaar munten van het idee ‘pan-Europees’ oppassen geblazen. Er waren al een paar anderen op dat idee gekomen met duidelijk aan het (Italiaanse neo-)fascisme gelieerde intenties. Je bevindt je zomaar ineens in een merkwaardig gezelschap. Dat maakt een debat over een gedeelde Europese identiteit en gemeenschappelijke Europese waarden noodzakelijk.

Read article

421

Portugese diplomaat die joden redde

Culture, Europese politiek

december 28, 2021

Dit is het verhaal van de Portugese diplomaat die duizenden redde van de nazi’s. Terwijl het Duitse leger door Frankrijk marcheerde, stond Aristides de Sousa Mendes voor een keuze: zijn regering gehoorzamen of zijn geweten volgen – en alles riskeren

Beeld: Sandra Dionisi
Tekst: Chanan Tigay

(Smithsonian Magazine) Vertaald met DeepL.

De Portugese diplomaat Aristides de Sousa Mendes diende als consul-generaal in Frankrijk toen de nazi’s het land binnenvielen.

Het was de tweede week van juni 1940, en Aristides de Sousa Mendes kwam zijn kamer niet uit. Sousa Mendes, consul-generaal van Portugal in Bordeaux, Frankrijk, woonde in een grote flat met uitzicht op de rivier de Garonne met zijn vrouw en een aantal van hun 14 kinderen – die zich allemaal steeds meer zorgen begonnen te maken.
Als aristocraat en levensgenieter hield Sousa Mendes veel van zijn gezin. Hij hield van wijn. Hij hield van Portugal, en schreef een boek waarin hij dit “land van dromen en poëzie” verheerlijkte. Hij hield ervan om populaire Franse deuntjes te brullen, vooral Rina Ketty’s “J’attendrai,” een teder liefdesliedje dat in de veranderende context van de oorlog een hymne voor de vrede werd. En Sousa Mendes hield van zijn minnares, die vijf maanden zwanger was van zijn 15e kind. Hij vond iets om over te lachen, herinneren familieleden zich, zelfs in de slechtste tijden. Maar nu, geconfronteerd met de meest ingrijpende beslissing van zijn leven, had hij zich afgesloten. Hij weigerde zijn kamer te verlaten, zelfs niet om te eten. “De situatie is hier verschrikkelijk,” schreef de 54-jarige diplomaat aan zijn zwager, “en ik lig in bed met een ernstige zenuwinzinking.”
De kiem voor de ineenstorting van Sousa Mendes was een maand eerder gelegd, toen Hitler op 10 mei 1940 zijn invasie van Frankrijk en de Lage Landen begon. Binnen enkele weken werden miljoenen burgers uit hun huizen verdreven, wanhopig om het oprukkende Duitse leger voor te blijven. Een vertegenwoordiger van het Rode Kruis in Parijs noemde het “het grootste burgervluchtelingenprobleem in de Franse geschiedenis”. De New York Times-correspondent Lansing Warren, die later door de nazi’s werd gearresteerd, telegrafeerde naar huis: “Zoiets is nog nooit vertoond. In een land dat al vol zat met evacués uit de oorlogsgebieden, slentert de helft van de bevolking van de Parijse regio, een groot deel van België, en tien tot twaalf departementen van Frankrijk, ergens tussen de 6 en 10 miljoen mensen in totaal, langs de wegen in particuliere auto’s, in vrachtauto’s, op fietsen en te voet.”

Lees verder achter deze link:

https://tinyurl.com/3h6vu38w

Vertaald met www.DeepL.com/Translator (gratis versie)

Read article

474

Brussel dus.

Cities, Culture

november 1, 2021

Brussel. Ik was er enkele malen geweest om zakelijke redenen maar nu Karin en ik het wat rustiger aan doen diende zich een gelegenheid aan om de stad eens wat uitgebreider te bezoeken. We boekten twee nachten in een aardig, eenvoudig hotel (Adagio) in een zijstraat van de Rue Belliard, de Nijverheidsstraat of Rue de l’industrie wat al het officiële gaat in Brussel tweetalig in Frans en Nederlands.

Het terras op de Kunstberg bij de Koninklijke Bibliotheek met nabij de toren van het stadhuis op de Grote Markt en links daar achter in de verte de Nationale Basiliek van het Heilig Hart op de Koekelberg.

De stad wordt algemeen beschouwd als de officieuze hoofdstad van Europa, d.w.z. de Europese Unie. Officieus omdat de EU immers (nog) geen land is. Hoe is Brussel eigenlijk ‘Europese hoofdstad’ geworden? Ik veroorloof mij enige speculatie en stap met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis. België hoort samen met Nederland en Luxemburg tot de founding states  van het verenigde Europa en de Benelux vormde als eerste na-oorlogse kleine douane-unie een soort pilot voor de latere Europese Gemeenschap. België, en Luxemburg hadden vanaf 1815 al een tijdje één staat gevormd met de noordelijke Nederlanden (de voormalige Republiek).Tot de Belgische opstand en afscheiding van 1830-1839.

Brussel was in het Habsburgse rijk al een hofstad vanaf de late middeleeuwen maar de Belgische koning Leopold II (1835-1909) heeft vanaf het moment dat hij koning werd in 1865 als ‘bouwheer’ behoorlijk huisgehouden in Brussel en liet er tal van monumentale gebouwen neerzetten die de stad nu doen denken aan Parijs vooral ook omdat de straten allemaal geplaveid zijn met kasseien of ‘kinderhoofdjes’. (Alhoewel de triomfboog in het Jubelpark vrijwel een kopie is van de Brandenburger Tor in Berlijn.)

Dankzij Leopold II die regeerde vanaf 1865 en stierf in 1909 wemelt het in Brussel van dit soort neoclassicistische bouwwerken langs avenues van kasseien die de stad een Parijs’ aanzien geven.

Die negentiende -eeuwse eruptie van koninklijke bouwkoorts heeft ervoor gezorgd dat toen de nieuwe Europese instellingen begin jaren vijftig huisvesting nodig hadden, Brussel een goede kandidaat was. Wat ook hielp was dat België een ongevaarlijk klein landje is, dat tweetalig is – zelfs drietalig is want er wordt ook Duits gesproken. Straatsburg is natuurlijk ook gepusht, met name door Frankrijk maar dat lijkt het toch definitief niet te gaan redden als Europese hoofdstad. En Luik en zelfs Amsterdam waren even in beeld. Maar Brussel ligt op de grens van het Germaanse en het Latijnse Europa, geografisch centraal en is goed bereikbaar vanuit zowel Parijs als Berlijn.

Er werken een slordige vijftigduizend ‘eurocraten’ in Brussel en die willen elke ochtend naar de paar vierkante kilometers waar zich de Europese wijk bevindt. Veel doen dat per auto dus in de Nijverheidsstraat – en andere zijstraten – staat het verkeer een groot gedeelte van de dag vast omdat het verkeerslicht het verkeer gedoseerd loost op de Rue Belliard waar het continu doorheen raast.

Tienduizenden eurocraten wurmen zich de ganse dag per auto door de nauwe straten van Brussel op weg naar de parkeergarages onder een van de vele glasbetonnen kantoren die onveranderlijk getooid zijn met de vlaggen van de landen van de Unie en die van de Unie zelf.

Hier kan eurocommissaris Frans Timmermans nog wat heilzaam zendingswerk verrichten voor zijn ‘Green Deal’ het verduurzamen en vergroenen van het Europese continent. Her en der zie je wel iets dat lijkt op fietspaden maar hier is nog een lange weg te gaan.

We hebben alles te voet gedaan wat redelijk te doen is. Wat vooral vermoeit is het klimmen en dalen: Brussel is een heuvelachtige stad. Dat levert zo nu en dan wel prachtig uitzicht op.

Het Europese informatiekantoor aan de Rue Belliard adverteert uitbundig alle goede doelen die de Unie nastreeft

Het informatiebureau van de Europese Unie adverteert uitbundig alle nobele doelen die de Unie nastreeft.

We bezochten het Magrittemuseum in het reusachtige museum voor Schone Kunsten. Zijn schilderijen hebben het dromerige surrealisme dat zo goed past bij België en bij Brussel in het bijzonder. Een gespleten land en stad. Magritte stelt vanzelfsprekendheden ter discussie als het gaat om de namen die we geven aan voorwerpen en begrippen. Het gewone wordt dan opeens absurdistisch. Naam, betekenis en het voorwerp waartoe ze behoren, raken van elkaar losgezongen.

Nu wij Magritte hebben bewonderd in zijn ‘natuurlijke Belgische habitat’, een land met taal- en cultuurgrenzen, begrijpen wij zijn pre-occupatie met taal, naamgeving aan voorwerpen en betekenis beter. Hij was op een conceptuele manier bezig met communicatie.

Rene Magritte’s gedachten over beeld, begrip, betekenis en naamgeving.

In het Huis van de Europese geschiedenis raak je ondergedompeld in de absurditeit van oorlog – vooral van de Eerste Wereldoorlog die daar veel meer dan in Nederland diepe littekens heeft achtergelaten in het collectieve geheugen. Een ongekende massale vernietiging van mensen op industriële schaal die vanaf tableaus en vanuit vitrines over je wordt uitgestort en die je gedeprimeerd achterlaat. Indrukwekkend, dat wel.

Het Huis van de Europese geschiedenis bevindt zich op een steenworp afstand van het Europese Parlement waar een medewerker van het informatiebureau ons zowat naar binnen sleurt voor een audiotour van een half uur waarbij we een kijkje kunnen nemen in de grote vergaderzaal.

Hier wordt ons de les getoond die Europa heeft geleerd van zijn gewelddadige geschiedenis. De 750 afgevaardigden kunnen ieder in de eigen landstaal het woord voeren en een groot aantal simultaanvertalers zorgt dat elke afgevaardigde dat ook weer in de eigen landstaal kan beluisteren.


Het Stripmuseum aan de Zandstraat is gevestigd in een prachtig voormalig artdeco warenhuis dat uitbundig is versierd met ijzeren en glazen ornamenten.

Nu waren we wel toe een wat lichtvoetigheid en die vind je in Brussel in het nationale stripmuseum aan de Zandstraat ofwel Centre Belge de la bande dessinée, of kortweg musée de la BD. BD is strip in het Frans. Het voormalige warenhuis in art deco-stijl waarin het is gevestigd is op zichzelf al een bezoek waard.

De Europese Unie heeft een waardige hoofdstad gekozen waarin nochtans cultuur en natuur wel wat meer ruimte zou mogen veroveren op het drukke autoverkeer van haastige eurocraten.

We sluiten af met een Brussels liefdesliedje:

Read article

504

Over Europa en energie

Business, Lifestyle, News, Trending

oktober 13, 2021

Uit Newsweek van deze week:

Europa is in de greep van een energiecrisis door de stijgende prijzen voor aardgas, de toegenomen vraag naar fossiele brandstoffen en de naderende winter. Er wordt nu overwogen terug te vallen op steenkool.

Steenkool is de meest vervuilende fossiele brandstof en de Europese landen hebben zich ertoe verbonden alle kolencentrales tegen 2030 te sluiten. In maart van dit jaar was Europa al halverwege dat doel, maar de energieschaarste heeft sommige energieproducenten ertoe gebracht Rusland om meer leveringen van steenkool en gas te vragen, terwijl API2 Rotterdamse steenkoolfutures – een referentieprijs voor steenkool die in Noordwest-Europa wordt ingevoerd – in september met 80 dollar per ton zijn gestegen en de 230 dollar per ton hebben overschreden.

De steenkoolvoorraden zijn ook gestegen naarmate de vraag toenam, doordat Europese producenten als gevolg van de energiecrisis hun toevlucht namen tot steenkool.

Experts die met Newsweek spraken, suggereerden dat steenkool niet de toekomst van de energievoorziening voor Europa is, maar bekritiseerden het huidige energiebeleid van de EU.

Ralph Schoellhammer, een assistent-professor internationale betrekkingen aan de Websteruniversiteit in Wenen, Oostenrijk, wijst op de controverse rond kernenergie.

“In Europa heeft de (energievoorzienings)realiteit nu eindelijk de (verduurzamings)ideologie ingehaald. Klimaatbeleid is voornamelijk geformuleerd door NGO’s en jonge klimaatactivisten, maar is niet gestaafd met hard wetenschappelijke bewijs,” vertelde Schoellhammer aan Newsweek.

Dit wordt vooral duidelijk aan de hand van kernenergie, dat wat betreft CO2-uitstoot een even klimaatvriendelijke manier van energieopwekking is als windenergie. ‘’maar het zijn ideologische bezwaren die ervoor hebben gezorgd dat kernenergie, bijvoorbeeld in Duitsland, in 2022 wordt stopgezet en op dit moment lijkt een ommekeer onwaarschijnlijk.”

“Dit alles veroorzaakt ernstige energietekorten – Zweden moest twee op olie gestookte elektriciteitscentrales opstarten die 140.000 liter olie per uur verbranden, terwijl Zweden tegelijkertijd zes van zijn twaalf kerncentrales heeft gesloten.”

“Politiek gezien lijkt een tijdelijke terugkeer naar steenkool beter ‘verkoopbaar’ is dan een terugkeer naar kernenergie, omdat het sluiten van kerncentrales politiek is gepromoot als een enorm succes voor het milieu,  dat het nooit is geweest,” ging Schoellhammer verder.

“Het grootste probleem is evenwel de terugkeer van stagflatie: De Duitse industriële productie is (door de energieschaarste) in augustus maand op maand met 4 procent gedaald, terwijl de inflatie (als gevolg van goederenschaarste) nieuwe hoogten bereikt van meer dan 4 procent.”

“De afkeer van fossiele brandstoffen was altijd gebaseerd op de fata morgana dat de hele energietransitiehet geen echte gevolgen zou hebben voor de gemiddelde Europeaan.” vertelde Schoellhammer.

“Het risico van op hol geslagen inflatie maakt mensen steeds gevoeliger voor prijsstijgingen en op een gegeven moment zal hierdoor het gebruik van fossiele brandstoffen en kernenergie politiek prevaleren boven vasthouden aan klimaatdoelstellingen.

“Dit kwam al tot uiting bij de Duitse verkiezingen op 26 september, waar kiezers die voor het eerst stemden, zich meer aangetrokken voelden tot de pro-nucleaire FDP dan tot de Groenen”.

“Als de zaken zich zoals nu blijven ontwikkelen, zou dit wel eens de neergang van de Groene beweging kunnen inluiden, aangezien de kosten van de Energietransitie langzaam maar zeker hoger worden dan de offers die met name de lagere klassen bereid zijn te dragen.” Daniel Esty is professor aan de Yale Law School en voormalig commissaris van het Connecticut Department of Energy and Environmental Protection. Hij was ook van 1989 tot 1993 onderhandelaar van de VS over klimaatverandering. Hij stelt dat er meer moet worden gedaan om stimulansen te creëren voor kosteneffectieve hernieuwbare energie.

“Vooruitgang in de richting van een toekomst met schone energie zal vrijwel zeker niet gladjes verlopen. Als de prijzen pieken, neemt de bereidheid van het publiek af om een aanzienlijke premie te betalen om broeikasgasemissies te vermijden. Het beleid moet dus niet alleen gericht zijn op schone energie en hernieuwbare energie, maar ook op goedkopere en betrouwbaardere elektriciteit. In dit opzicht hebben de Europese leiders een aantal ernstige beleidsfouten gemaakt, waaronder de toezegging om kerncentrales te sluiten voordat hernieuwbare energie op grote schaal en tegen concurrerende kosten beschikbaar was.”

Het hele artikel vind je op:

https://www.newsweek.com/gripped-energy-crisis-europe-breaking-climate-promises-coal-gas-1637291?mc_cid=1232cf109a&mc_eid=036ab8eeae

Read article

305

Zij doorzag ze alledrie (Trump, Poetin en Johnson)

Geen onderdeel van een categorie

oktober 11, 2021

Interessant artikel van Lynn Berry en Calvin Woordward van The Associated Press over Witte Huis-adviseur Fiona Hill. Een van origine Britse die Donald Trump tijdens zijn presidentschap briefde over Poetins Rusland is de dochter van de Britse mijnwerker. Zij stelt dat zowel Donald Trump als Wladimir Poetin en ook de Britse premier Boris Johnson aan de macht zijn gekomen door de vernietiging van de zware industrie in de Verenigde Staten, Rusland en in Groot Brittannië sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw en door de teloorgang van de industriële klasse. Door het nihilisme en het brede gevoel vergeten te zijn, die dat losmaakte.

Hill die vloeiend Russisch spreekt en verstaat, observeerde deze machtigen als de spreekwoordelijke ‘vlieg op het behang’ die wordt genegeerd maar die alles op haar gemak overziet – en doorziet. De mannen zagen haar letterlijk niet staan en daar maakte zij handig gebruik van door in hun nabijheid heel goed te luisteren, alles te onthouden en op te schrijven.

De veranderingen in de drie landen zijn opvallend vergelijkbaar, deels als gevolg van de vernietiging van de zware industrie. Het resultaat is wat zij een “crisis van kansen” noemt en de opkomst van populistische leiders als Poetin, Trump en de Britse premier Boris Johnson, die in staat zijn in te spelen op de angsten en grieven van degenen die zich achtergesteld voelen.

Ze zei dat ze zich in het Witte Huis zorgen maakte over wat Rusland aan het doen was en naar buiten kwam, nadat ze zich volledig bewust was geworden van dit alles, dat het probleem eigenlijk de Verenigde Staten waren … en dat de Russen gewoon de situatie aan het uitbuiten waren.

Hill noemt Rusland een waarschuwend verhaal, “America’s Ghost of Christmas Future,” als de VS niet in staat zijn een einde te maken aan hun interne politieke verdeeldheid.

“There Is Nothing for You Here,” haar boek dat vorige week uitkwam is, in tegenstelling tot die van andere schrijvers over de regering Trump, niet geobsedeerd door de schandalen. Net als haar afgemeten maar meeslepende getuigenis in Trumps eerste impeachment, biedt het boek een nuchterder, en daardoor misschien verontrustender, portret van de 45ste president.

https://apnews.com/article/donald-trump-fiona-hill-vladimir-putin-russia-europe-f582f211aa82b69092954b7db94bbf4f

Read article

422

Lavastroom

Geen onderdeel van een categorie, News

oktober 3, 2021

Dit beeld, op 30 september gemaakt door de Copernicus Sentinel-2 missie, toont de stroom lava van de uitbarstende vulkaan op het Spaanse eiland La Palma. Men ziet hoe de lava in de Atlantische Oceaan stroomt en de kustlijn uitbreidt. Deze ‘lavadelta’ besloeg ongeveer 20 hectare toen de foto werd genomen.

Op 19 september opende zich een scheur in de vulkaan Cumbre Vieja, waardoor pluimen as en lava de lucht in werden geslingerd. De lava stroomde de berg af en stroomde door dorpen die alles op hun weg opslokten. Op 28 september had de 6 km lange lavastroom de oceaan aan de westkust van het eiland bereikt. Wolken van witte stoom werden gemeld waar de gloeiend hete lava het water raakte in het Playa Nueva gebied.

Dit Sentinel-2-beeld is verwerkt in ware kleuren, waarbij gebruik is gemaakt van het kortegolf-infraroodkanaal om de lavastroom te benadrukken. De Sentinel-2-missie is gebaseerd op een constellatie van twee identieke satellieten, die elk een innovatieve multispectrale breedbeeldcamera met hoge resolutie en 13 spectrale banden aan boord hebben, waarmee veranderingen in het land en de vegetatie van de aarde kunnen worden gevolgd.

bevat gewijzigde Copernicus Sentinel-gegevens (2021), bewerkt door ESA, CC BY-SA 3.0 IGO
De aarde observeren
Sentinel-2
Copernicus

Vertaald met www.DeepL.com/Translator (gratis versie)

Read article

383

Baron stal van Europa

Geen onderdeel van een categorie

oktober 1, 2021

Uit: De Standaard. Karel Pinxten (69), ex-politicus van de Open VLD, verliest twee derde van zijn pensioenrechten. Dat heeft het Europees hof van Justitie donderdagochtend beslist. Volgens het Hof is het bewezen dat Pinxten zich als lid van de Europese Rekenkamer tussen 2006 en 2018 heeft verrijkt op kosten van zijn werkgever.

Bron: Wikipedia

Het hof heeft in zijn beslissing de eis van de Ierse advocaat-generaal Gerard Hogan van vorig jaar in december gevolgd. Uit een onderzoek van de Europese antifraudedienst Olaf was gebleken dat Pinxten onder andere privéreizen naar Cuba en Crans-Montana in Zwitserland, maar ook jachtpartijen in Ciergnon in de Ardennen en Chambord in de Loirestreek had laten betalen door zijn werkgever de Europese Rekenkamer.

Ook fraude met tankkaarten wordt hem aangewreven, net als een lange lijst door Europa betaalde etentjes met politieke en persoonlijke vrienden. Olaf schatte op het eind van zijn onderzoek in 2018 het financiële nadeel dat Pinxten berokkend zou hebben aan zijn werkgever, op 570.000 euro. De Rekenkamer zelf bracht dat bedrag in haar vordering aan het Europees Hof naar beneden tot 160.000 euro.

https://www.standaard.be/cnt/DMF20210930_92829700?utm_source=standaard&utm_medium=newsletter&utm_campaign=breakingnews&utm_content=wide_1&utm_term=0-0&adh_i=893b91e6b550009c505f7dc57e180b71&imai=&M_BT=4861902125371

Read article

352

Deutschlandfunk, Deutschlandradio

Culture, News

september 30, 2021

Deutschlandradio, website.

Hier valt veel te beleven zoals dit:

“Gezichten van Europa”, dit zijn mensen die staan voor historische, politieke en sociale processen in hun land. Onze reporters achterhalen hun verhalen en krijgen inzicht in hun dagelijks leven. Wat gebeurt er tussen Amsterdam en Athene? Wat wordt er in Polen besproken? Waar denkt Portugal aan? En wat doen andere Europeanen beter? Een uur luisterervaring, elke zaterdag, vanaf 11.05 uur.

https://www.deutschlandradio.de/

https://www.deutschlandfunk.de/gesichter-europas.4239.de.html

https://www.deutschlandfunk.de/europa-heute.794.de.html

Read article

384

De legende van Merlijn

Geen onderdeel van een categorie

september 10, 2021

De legende van koning Arthur en de ridders van de Ronde Tafel is misschien wel een van de vroegste uitingen van Europees egalitarisme: De tafel was rond zodat niemand, ook de koning niet, aan het hoofd zou zitten en ieder evenveel gewicht in de schaal zou leggen. De twaalf sterren in de vlag van de Europese Unie lijken te verwijzen naar de twaalf ridders – er wordt ook gewag gemaakt van 24 ridders. Het twaalftallig stelsel is vroeg-europees en is (behalve op de wijzerplaat van de klok) verdrongen door de eenvoudiger annotatie in Arabische cijfers in het tientallige stelsel. In de Europese vlag symboliseren de twaalf sterren naar verluidt de stralenkrans om het hoofd van Maria, maar ik vind de symboliek van de Ronde Tafel eigenlijk mooier: elke deelnemende lidstaat wordt gezien als gelijkwaardig: soeverein en dus met vetorecht.

Onderstaand nieuwsbericht las ik vandaag op Scientias:

De in de vijftiende eeuw achteloos in de binding van andere boeken weggestopte fragmenten stammen uit het begin van de dertiende eeuw.

Dat stellen Britse onderzoekers nadat ze de zeven fragmenten uitgebreid onder de loep hebben genomen. Hun onderzoek resulteert echter niet alleen in een vrij nauwkeurige datering van de fragmenten; de wetenschappers zijn er ook in geslaagd om de volledige tekst – die her en der door beschadigingen niet langer goed met het blote oog te zien was – te lezen. Ook is het ze gelukt om vast te stellen wat voor soort inkt de schrijver gebruikt heeft om het verhaal van Merlijn op perkament te zetten.

Merlijn is een tovenaar die een belangrijke rol speelt in de beroemde legende van koning Arthur. In de fragmenten die recent zijn teruggevonden, wordt onder meer beschreven hoe koning Arthur – samen met enkele medestanders, waaronder Merlijn – de wapens oppakt tegen koning Claudas. Merlijn bedenkt een aanvalsplan. En er volgt een uitgebreide beschrijving van de strijd. Die strijd lijkt in het nadeel van Arthur en zijn companen uit te vallen, maar dan houdt Merlijn een vurig betoog en wordt het tij gekeerd.

Uit: Scientias. (https://www.scientias.nl/recent-ontdekte-fragmenten-van-de-legende-van-merlijn-blijken-tot-de-oudste-van-hun-soort-te-behoren/)

Beeld: Merlin Taking Away The Infant Arthur Door: Newell Convers Wyeth, gevonden op: https://uploads7.wikiart.org/images/n-c-wyeth/merlin-taking-away-the-infant-arthur.jpg

https://en.wikipedia.org/wiki/Round_Table

Read article