MENU

880

Volkskroniek over hoe vrijheid 75 jaar geleden begon

Cities, Culture, Lifestyle, People, Travel

juni 16, 2020

Een collectief plakboek over Europa, het continent van de verpozing

Tijdens zijn gedwongen verblijf in Duitsland in de Tweede Wereldoorlog begon mijn vader, Wim van den Brink, met fotograferen. Hij is er zijn verdere leven mee doorgegaan. Hij fotografeerde tijdens de vele reizen door Europa die hij vanwege zijn werk maakte en tijdens de vakanties met zijn gezin. De beelden vormen een kroniek van het alledaagse leven in Europa vanaf 1943 tot aan zijn dood in 2007. Maar zijn ook onderdeel van een veel omvangrijker verborgen volkskroniek van het gewone leven door talloze amateurfotografen. Een collectief, vergeten plakboek want er moeten miljoenen van zulke bijna verloren beelden zijn weggeborgen in dozen en albums.

Op de laatste foto poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

Op de laatste foto in de serie die mijn vader maakte tijdens zijn internering in Duitsland (1943-1945), is hij na de capitulatie op weg naar huis. Hier poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

 

Telkens als ik nadenk over Europa, kijk ik weer terug in het schriftje van mijn vader dat ik als kind al af en toe tevoorschijn haalde vanachter de schuifdeurtjes op zolder. Daar lag het tussen oude boeken en paperassen, samen met een camera die hij had meegenomen uit Duitsland. Het is een gewoon schoolschrift met gelinieerde pagina’s maar het bevat enkele tientallen ingeplakte foto’s van ongeveer negen bij zeven bij centimeter gemaakt met die Zeiss Ikon balgcamera die in de jaren 1940 in Duitsland een heel gangbaar model was. De foto’s zijn klein maar behoorlijk scherp.

Mijn vader, tweede van rechts, op 22 april 1945  samen met zijn medebewoners temidden van zijn Russische bevrijders in Berlijn-Rahnsdorff.

Mijn vader, tweede van rechts, op 22 april 1945 samen met zijn medebewoners temidden van zijn Russische bevrijders in Berlijn-Rahnsdorff.

Ze vormen een reportage over de ruim twee jaar dat hij in Berlijn verbleef, vanaf het voorjaar 1943 – nadat hij kort na zijn achttiende verjaardag was opgepakt – tot en met zijn repatriëring na de capitulatie in juni 1945. Het was zijn eerste buitenlandse reis. De foto’s laten de plekken zien waar hij verbleef en de mensen waarmee hij optrok. Op sommige staat hij zelf, alleen of met anderen. Vermoedelijk zijn die gemaakt met de zelfontspanner. Op de laatste foto poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

 

San Marcoplein, Venetie, 1962.

San Marcoplein, Venetie, 1962.

In 1988 ging ik met hem en het schriftje terug naar Berlijn. Hij was toen even oud als ik nu: begin zestig. Hij vond het een godswonder dat hij de oorlog had overleefd als je bedenkt hoeveel dood en verderf er tijdens die oorlogsjaren om hem heen was gezaaid. Door de geallieerde bombardementen en vooral de laatste weken en dagen in de slag om Berlijn. Op een van de foto’s zie je mijn vader met Russische soldaten (‘onze bevrijders’, staat er onder) van wie er eentje een verband om zijn hoofd heeft. De overige foto’s ademen een alledaagse, bijna een vakantiesfeer. Veel tekst staat er niet in het schriftje. Mijn vader was geen schrijver. Hij was technicus, scheikundige.

 

Noorwegen, 1961.

Noorwegen, 1961.

Maar hij praatte graag. Wij hadden een goede band dus praatten we veel met elkaar. Dat ging vaak over koetjes en kalfjes. Over hoe we tegen het leven aankeken. Soms over de dood van zijn eerste vrouw, mijn moeder. Dat was een verdriet dat hij nooit helemaal te boven is gekomen ook niet in het lange en gelukkige huwelijk dat erop volgde met een vriendin van mijn moeder, mijn tweede moeder.

 

Salzburg, Oostenrijk, 1962

Salzburg, Oostenrijk, 1962

Zijn spraakzaamheid gaf mij de gelegenheid hem in Berlijn eens goed uit te horen over die twee oorlogsjaren. Toen bleek mij hoeveel hij niet had gefotografeerd en misschien ook niet had willen zien. De verwoesting, de doden. Hij was geen oorlogsfotograaf. Hij was een huis-tuin-en-keuken-fotograaf en nog een tamelijk middelmatige ook. Maar hij had geen last van artistieke pretenties. In geen van de dingen die hij deed trouwens was hij ooit pretentieus. Dat hij enkele aardige foto’s, dia’s en films heeft nagelaten komt doordat hij verzot was op apparaten en die te pas en te onpas gebruikte. Een apparaat in zijn buurt was voor hem nooit veilig. Knopjes zijn om aan te draaien, schroefjes draaide hij los zodat hij binnenin kon kijken. Als het stuk was, maakte hij het.

 

Stresa, bij Milaan, 1967.

Stresa, bij Milaan, 1967.

Wat hij wel fotografeerde in Berlijn was het veilige onderkomen dat hij, na te zijn weggebombardeerd uit een pension aan de Muskauerstrasse, vond bij een familie buiten de stad. En ook de laatste episode, het bivakkeren met een stel andere her en der in Europa geronselde Arbeitseingesetzden – dwangarbeiders – in een Ferienlager, een verlaten vakantiepark aan een meer. Daar konden ze zich levend en wel aan de oprukkende Russen overgeven. Zijn hospita had toen met alle andere Duitsers allang de benen genomen. Ze wilden in handen van Amerikanen vallen.

Milaan, 1967

Milaan, 1967

Deze vrouw bij wie hij enige tijd inwoonde noemt hij in een van de fotobijschriften ‘meine Pflegemutti’. Zij had zich over hem ontfermd. Mijn vader zag er niet bepaald arisch uit. Hij was klein en had een dichte bos pikzwart haar, donkerbruine ogen en een ietwat getinte huid. Hij had voor joods kunnen doorgaan. Aan moederszijde had hij inderdaad verre joodse voorouders. De familie was lang geleden rooms-katholiek geworden. Waarschijnlijk is een groot gedeelte van de mensheid wel enigszins joods als het gaat om verre afstamming. Zijn van contradicties vergeven rassenleer is een van de absurditeiten van het Nazisme.

 

In de Dolomieten, 1960

In de Dolomieten, 1960

Ik denk dat vanwege zijn jongensachtige voorkomen en door zijn blijmoedige natuur en oprechtheid, die hij zijn hele leven behield, dat daarom ook toen ver van huis in Duitsland, de juiste mensen zich over hem ontfermden: Die vrouw, maar ook zijn leidinggevende in de fabriek. Dat heeft hem geholpen de oorlog heelhuids door te komen: Niet alle Duitsers waren ‘rotmoffen’.

 

Hydepark, Londen, 1968

Hydepark, Londen, 1968

Na de oorlog ging mijn vader aan de slag bij de Mekog (Maatschappij voor Exploitatie van Kooks Oven Gassen) een onderdeel van Hoogovens in IJmuiden. Mekog maakte kunstmest en dat was essentieel voor de Wederopbouw: Europa leed vlak na de Tweede Wereldoorlog aan massale ondervoeding en het Gemeenschappelijke Landbouw Beleid was met de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal een van de vroege pijlers onder de Europese samenwerking.

 

Op een van zijn vele vliegreizen binnen Europa, op weg naar Londen, 1968. Gefotografeerd door een meereizende collega.

Op een van zijn vele vliegreizen binnen Europa, op weg naar Londen, 1968. Gefotografeerd door een meereizende collega.

Kunstmestkorrels worden erg gemakkelijk vochtig en gaan dan klonteren. De mestkorrels zijn dan niet meer gelijkmatig over het land te verspreiden. Mijn vader specialiseerde zich in het ontwikkelen van vochtwerende en later waterdichte zakverpakkingen om de massale transportschade te voorkomen en van de machines die daarvoor nodig waren. Dat bracht hem al vroeg in de jaren zestig op zakenreis door Europa op bezoek bij allerlei bouwers van verpakkingsmachines: Italië, Finland, Groot-Brittannië, Duitsland, maar ook Hongarije en Tsjecho-Slowakije. Waar mogelijk maakte hij foto’s.

 

Venetie, 1962

Venetie, 1962

Mijn vader zaliger staat voor mij een beetje model voor de doorsnee-Europeaan die (in zijn geval) met een Kodak en later een Pentax kleinbeeldcamera vooral dia’s maakte op zijn reizen die een tijdsbeeld geven van de periode 1960-1990 – en eigenlijk ook 1943-1945. Dus liet hij ons als kleine kinderen al de Arc de Triomphe, de toren van Pisa en Piccadilly Circus zien. De mensen die hij ontmoette op zijn reizen kwamen ook naar Nederland, IJmuiden. Ze kwamen bij ons over de vloer, wederopbouwtechneuten uit de industrie: Britten, Italianen, Duitsers.

 

Berlijn Friedrichshagen, zomer 1944, hospita frau Ruethning, aan de Storitzseestrasse 13. 'Meine Pflegemutti'.

Berlijn Friedrichshagen, zomer 1944, hospita frau Ruethning, aan de Storitzseestrasse 13. ‘Meine Pflegemutti’.

Bij het opruimen en ordenen van zijn audiovisuele nalatenschap (zodra er homevideo was, had hij een ook een videocamera) realiseerde ik mij dat er op talloze zolders zo Europees audiovisueel erfgoed verborgen moet liggen, foto’s, dia’s, polaroids, achtmillimeter films, videobanden. Wat toegankelijk is gemaakt en is gecatalogiseerd dat zijn veel nieuwsfoto’s, reclamebeelden, films en televisiebeelden. Professioneel beeld. Amateurbeeld vindt slechts sporadisch een weg naar de openbaarheid, bijvoorbeeld via een rommelmarkt of antiquariaat.

 

Berlijn, Friedrichshagen, zomer 1944. Mijn vader naast frau Ruethning en haar zoon Wolfchen.

Berlijn, Friedrichshagen, zomer 1944. Mijn vader naast frau Ruethning en haar zoon Wolfchen.

Europese reisbestemmingen waren zeker tot de millenniumwisseling voor de meeste gewone mensen de maximale actieradius. Pas later in zijn carrière ging mijn vader ook wel eens naar Amerika en Azië. Massaal globe trottende backpackers, voor wie dat de gewoonste zaak van de wereld is, zijn een betrekkelijk recent verschijnsel: millennials.

Sinds 2000 is het aantal jonge back packers van over de hele wereld dat in Europa rondreist geëxplodeerd en daarmee de hoeveelheid ‘content’ die ze via hun devices uploaden.

 

Op de terugweg, mei 1945 in de buurt van Maagdenburg. Een groep Nederlanders - met driekleur.

Op de terugweg, mei 1945 in de buurt van Maagdenburg. Een groep Nederlanders – met driekleur.

Unter den Linden kruising Friedrichsstrasse, 1944.

Unter den Linden kruising Friedrichsstrasse, 1944.

Analoog amateurbeeld van voor die tijd blijft, zolang het niet is gedigitaliseerd, ingescand, grotendeels onzichtbaar en onvindbaar. Het toerisme van Europeanen binnen Europa kwam op vanaf de jaren 1950 door de bus en de trein en vanaf de jaren 1960 ook dankzij het vliegtuig en de gezinsauto. Op regenachtige herfstzondagmiddagen werd de vakantieoogst voorzien van tekstuitleg ingeplakt in albums: Foto’s afgewisseld met tickets, brochures, ansichtkaarten en andere memorabilia.

 

Europa is in de loop van de twintigste eeuw en zeker na de Tweede Wereldoorlog het continent van de verpozing geworden. Een grote bezienswaardigheid. De badplaatsen, kuuroorden, het reisje langs de Rijn, de riviera’s, de costa’s. De steden, musea, theaters, festivals.

 

Met de Amerikaanse legertruck op weg naar huis, Munchenberg Duitsland mei/juni 1945.

Met de Amerikaanse legertruck op weg naar huis, Munchenberg Duitsland mei/juni 1945.

Europa is ook het continent van de kleine burgerman met monsieur Hulot en mr. Bean als archetypische persiflages van onszelf. ‘Les Vacances de mr. Hulot’ (1953, Jacques Tati) is even tijdloos typisch Europees als Mr. Bean Goes on holiday (2007, Rowan Atkinson).

 

Mijn vader en moeder in 1975, vakantie Frankrijk (Correze)

Mijn vader en moeder in 1975, vakantie Frankrijk (Correze)

Die kleine man heeft zich decennia hemelmaal suf gefotografeerd en gefilmd en gaat daar tegenwoordig digitaal onverdroten mee door. En dat alles lijkt gedoemd tot vergetelheid. Tenzij we die beelden voorzien van een verhaal en ze opnemen in het grote Europese familiealbum, een collectief plakboek dat onze continentale volksziel blootlegt.

 

We nodigen iedereen uit eigen fotomomenten over Europa met The Soul of Europe te delen en dat te delen met je vrienden. En vraag die dat ook weer met hun vrienden te delen. En vergeet niet te zeggen dat ook die het weer moeten delen met hun vrienden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read article

De Europese uitvinder van 2021 (17 juni)

Zonder categorie

juni 11, 2021

De jaarlijkse Europese Uitvindersprijs wordt uitgereikt op 17 juni. Het is een van de meest prestigieuze innovatieprijzen van Europa. De prijs werd in 2006 door het Europese Octrooi Bureau (EPO) in het leven geroepen en wordt nu voor de vijftiende keer uitgereikt aan individuele uitvinders en teams van uitvinders wier baanbrekende uitvindingen een antwoord bieden op de grote uitdagingen van onze tijd.

Ontmoet enkele van de meest inspirerende vernieuwers van vandaag tijdens digitaal evenement op 17 juni, zoals dit Zweedse duo:

Henrik Lindstroem en Giovanni Fili hebben een zonnecel uitgevonden die je overal op kunt afdrukken.
  • Bekijk de uitreiking van de Europese Uitvindersprijs online op donderdag 17 juni 2021 om 19:00 CEST
  • Uitzending op inventoraward.org zal de verhalen van opmerkelijke wetenschappers en vernieuwers onder de aandacht brengen
  • Het publiek wordt uitgenodigd online te stemmen op zijn favoriete uitvinder voor de winnaar van de populaire prijs; poll nu open op popular-prize.epo.org
  • De winnaars van de prijs in alle categorieën worden tijdens het evenement bekendgemaakt
Henrik Lindstroem en Giovanni Fili met hun flexibele afdrukbare zonnecel.

München, 1 juni 2021 – Het Europees Octrooibureau (EOB) houdt op donderdag 17 juni de allereerste digitale uitreiking van de Europese Uitvindersprijs, die kijkers kunnen volgen op inventoraward.org. Deze biedt het publiek over de hele wereld de kans om kennis te maken met uitmuntende uitvinders uit Europa en daarbuiten. De 15 finalisten hebben belangrijke toepassingen bedacht op gebiedvan diagnostiek en ultrasone beeldvorming tot biometrie, duurzame plasticproductie en bescherming van wilde dieren.

De winnaars in elk van de vijf categorieën: Industrie, Onderzoek, KMO’s, Niet-EPO-landen, en Lifetime achievement, staan naast de winnaar van de Publieksprijs. De ceremonie zal door middel van korte films en interviews, met elementen van uitgebreide realiteit, de verhalen belichten van deze opmerkelijke personen en teams die door hun creativiteit, harde werk en doorzettingsvermogen de grenzen van innovatie hebben verlegd.

Hoewel de winnaars van de vijf categorieën van de prijs worden geselecteerd door een onafhankelijke internationale jury, beslist alleen het publiek wie de Publieksprijs ontvangt. Stemmen is eenvoudig en staat open voor iedereen. Tot 17 juni kan op elk moment worden gestemd op popular-prize.epo.org voor uitvinders of teams van uitvinders uit de 15 finalisten van dit jaar. De winnaar wordt tijdens de prijsuitreiking bekendgemaakt.

De 15 finalisten van de Europese Uitvindersprijs 2021 zijn:

Industrie

  • De Noorse uitvinder Per Gisle Djupesland heeft een apparaat ontwikkeld waarmee medicijnen via de neus kunnen worden toegediend met behulp van de eigen uitgeademde lucht van de patiënt.
  • De Duitse chemici Christoph Gürtler, Walter Leitner en hun team gebruiken kooldioxide om groenere kunststoffen te maken.
  • De Nederlandse ingenieur Jan van der Tempel maakt de transfer van en naar offshore-platforms veiliger voor mensen.

Onderzoek

  • Marco Donolato (Italië/Denemarken) en zijn team hebben een apparaat uitgevonden dat magnetische nanodeeltjes gebruikt om knokkelkoorts en andere besmettelijke ziekten op te sporen.
  • Robert N. Grass (Oostenrijk) en Wendelin Stark (Zwitserland) hebben een robuuste methode ontwikkeld voor de opslag van gegevens op basis van DNA.
  • De Franse onderzoekers Mathias Fink en Mickael Tanter hebben een nieuwe ultrasone beeldvormingsmethode uitgevonden waarbij gebruik wordt gemaakt van shear waves.

Niet-EPO-landen

  • De Chinese onderzoekers Bo Pi en Yi He hebben vingerafdruksensoren in onze smartphones in staat gesteld zowel vingerafdrukken als de aanwezigheid van bloedstroom te detecteren – waardoor ze veel veiliger zijn.
  • Kim Lewis en Slava S. Epstein (VS) hebben een apparaat ontwikkeld dat wetenschappers in staat stelt voorheen ontoegankelijke microben te kweken voor de ontwikkeling van geneesmiddelen.
  • De Indiaas-Amerikaanse chemicus Sumita Mitra heeft een tandvulmiddel op basis van nanomaterialen uitgevonden dat ons robuustere, duurzamere en esthetisch mooiere vullingen heeft gebracht.

MKB

  • De Spaanse onderneemster Carmen Hijosa heeft een nieuw materiaal gemaakt van ananasbladeren als alternatief voor leer.
  • De Britse broers Ben en Pete Kibel hebben een innovatief afdekplaatje voor vishaken ontworpen dat kan voorkomen dat de commerciële beugvisserij zeevogels doodt.
  • De Zweedse innovators Henrik Lindström en Giovanni Fili hebben verbeterde flexibele zonnecellen ontwikkeld om onze elektronische apparaten van stroom te voorzien.

Lifetime prestatie

  • De Duitse wetenschapper Metin Colpan heeft efficiënte instrumenten uitgevonden om nucleïnezuren te analyseren en zo de weg geëffend voor een snelle en doeltreffende analyse van genetische gegevens.
  • Het werk van de Duitse natuurkundige Karl Leo heeft geleid tot de ontwikkeling van zeer efficiënte, kosteneffectieve organische lichtemitterende diodes (OLED’s), die nu te vinden zijn in de beeldschermen die we elke dag gebruiken.
  • De Servisch-Amerikaanse biomedisch ingenieur Gordana Vunjak-Novakovic heeft een nieuwe benadering van weefselmanipulatie bedacht, waardoor nieuwe horizonten zijn geopend in de regeneratieve geneeskunde.

Vertaald met www.DeepL.com/Translator (gratis versie)

Read article

127

Nederlander begint winkel in Hongarije

Zonder categorie

juni 1, 2021

Na maanden Corona kun je op de meeste plekken in Europa winkels weer gewoon bezoeken. Helaas hebben sommige in de afgelopen maanden de deuren voorgoed moeten sluiten. Tegelijkertijd zijn er ondernemers die dit het juiste moment vinden om een nieuw avontuur te beginnen. Paul Frisch uit Amsterdam is een van hen. Niet alleen verdient de opening van zijn winkel in de huidige tijd aandacht, maar dat geldt ook ook de lokatie, het verhaal achter de oorsprong van de winkel. De winkel Hello Boglari Bolt is gevestigd in Vértesboglár, een klein en rustig dorpje 50 km ten westen van Boedapest.

Sinds 2014 verdeelt Paul zijn tijd tussen Amsterdam, Vértesboglár en Boedapest. Hoe komt iemand die in Brussel is geboren, in Amsterdam is opgegroeid en in Boedapest heeft gewoond, terecht in een klein Hongaars dorp met 650 inwoners?

Paul’s Hongaarse winkel. (Foto: Paul Frisch)

Paul vertelt dat ooit zijn grootvader van vaderskant een winkel had in Mátészalka zo’n 330 kilometer ten oosten van Boedapest, waar ook de acteur Tony Curtiss (vader van actrice Jamie Lee Curtiss) vandaag kwam. Tegenwoordig zou zo’n winkel een vegyesbolt (levensmiddelen- of kruidenierswinkel) worden genoemd. Tijdens de Duitse bezetting werd de familie Frisch naar de vernietigingskampen gedeporteerd en als een van de weinige overlevenden keerde Pauls vader in 1946 terug. Hij vestigde zich in Brussel en trouwde met een Nederlandse, Paul’s moeder.

Ook al was het niet de vooropgezette bedoeling de verbroken continuïteit van zijn Hongaars-Joodse familiegeschiedenis te herstellen door terugkeer, Paul is er trots op dat hij nu, 76 jaar later, als nazaat, onder dezelfde familienaam weer een winkel heeft geopend in Hongarije. Paul en zijn partner voelen zich veilig en vrij in het Hongarije van 2021. Het maatschappelijke klimaat van verdraagzaamheid daar voelt op dit moment zelfs prettiger dan dat in Amsterdam, stelt hij.

Als jongen in Brussel bezocht hij de Europese school aldaar. Later werkte hij voor het Europees Parlement, onder meer voor het Nederlandse parlementslid Leonie van Bladel. De internationale allure van Frisch’ winkel is te zien aan het assortiment. Hij vertegenwoordigt in Nederland en Belgie een aantal luxeproducten uit onder meer de V.S., Japan en Frankrijk. Deze ‘high-end’-kantoorartikelen, cadeauartikelen en woonaccessoires worden in de winkel moeiteloos gecombineerd met kleine lokale designermerken. Het interieur ademt de sfeer van soortgelijke winkels in Londen, Parijs of Amsterdam. Maar zo ver hoef je in Hongarije dus niet meer te gaan. Adres: 8085 Vértesboglár, Kossuth utca 101A (naast de bushalte). Algemene informatie op Facebook en Instagram.

Foto: www.facebook.com/Helloboglaribolt

Vertaald met www.DeepL.com/Translator (gratis versie)

Read more at: https://dailynewshungary.com/news_to_go/dutch-man-opens-special-designer-shop-in-hungary

Read article

232

Wanderlust Europa – naar Corsica

Zonder categorie

mei 26, 2021

Wandelend over een van de vele langeafstandspaden die Europa rijk is, ervaar je intens het eigen karakter van landschap. Voor mij is het altijd een bron van vreugde om het landschap in me op te nemen en te ervaren hoe dat karakter, langzaam of  ineens, verandert, en ik in een andere omgeving terechtkom. Mijn geluk is compleet als  ik dan ook nog een onverwachtse ontmoeting heb met mens of dier.

Snel gaat het niet natuurlijk, maar als je wandelt, gaat het niet om de afstand die je aflegt, maar om wat je ziet en meemaakt. De grondlegger van het Sloveense wandelpad de ‘Transverzala’  zegt dan ook:

Loop langzaam vriend, dan maak je veel en veel meer mee.

Dit citaat komt uit  ‘ Wanderlust – Europa’  van uitgever Gestalten, in Nederland uitgegeven door Kosmos uitgevers, waarin  een aantal Europese langeafstandspaden worden uitgelicht. Het boek houdt het midden tussen een fotoboek voor de salontafel en een reisgids. Een inspirerend boek, dat doet verlangen naar reizen en avontuur.

In de 5 hoofdstukken: Noord-, Oost- , Zuid-, West- en Centraal-Europa, worden tussen de 4 en 7 wandelpaden uitgebreid besproken.  Verder worden nog 21 wandelingen in 1 kolom  aangeprezen in de ‘bonussecties’.

De schrijver wordt niet genoemd op de omslag, misschien omdat het boek een project was de van de uitgever? Achterin vind ik dat de tekst is geschreven door Alex Roddie, een bergwandelaar en klimmer uit Engeland, en vertaald in het Nederlands door Paul Janse. Ik noem ze toch even als erkenning voor hun werk. Wie al die prachtige foto’s heeft of hebben gemaakt, wordt niet vermeld helaas.

Corsica
Om alvast wat voorpret te hebben, en om te zien of het boek ook praktisch nut heeft, plan ik een reis naar Corsica. Daar wil ik altijd nog eens heen.
Ik ben een echte Nederlandse wandelaar, geen bergbeklimmer dus. De ‘blanke top der duinen’ is zo ongeveer de enige top die ik met regelmaat beklim.  De schrijver is wel een ervaren klimmer, dus als hij zegt dat het een pittige wandeling is, geloof ik hem onmiddellijk.

Informatie uit ‘ Wanderlust’
De Grande Randonnée GR20 van Noord naar Zuid Corsica is 180 km lang, in 12 tot 16 dagen te belopen en volgens Roddie ‘zeer pittig’ . Maar ook een van de mooiste trekkings ter wereld: woest, prachtig, in een mediterraan klimaat. In het zuiden, bij Vizzavona, loopt de route door bos en is wat vlakker. Langs de GR20 zijn berghutten, die van juni tot september bemand zijn. In de meeste berghutten kun je water krijgen. Het is een warme route, dus drink genoeg en zorg voor je watervoorraad. Voor overnachten in de berghutten is in de zomer is reserveren noodzakelijk (een link ontbreekt, die vind je onderaan deze tekst). De belangrijkste informatie is dat je langs een groot deel van de GR20 geen mobiel bereik hebt. De route is goed gemarkeerd, maar neem een kaart mee als voorzorg, en neem een reisverzekering met bergredding.

Mijn Corsicaanse plannen
De informatie maakt mij wel duidelijk dat ik niet de hele route ga lopen. Er is een ‘gemakkelijke’ daghike over een goed gemarkeerd zijpad naar de Monte Stello in Noord-Corsica. Dat zou een mooi alternatief zijn voor mij als ik toch iets van de ruige bergen wil ervaren. Verder ga ik uitzoeken of ik vanaf Vizzavona een stuk zou kunnen lopen. Voor degenen die wel graag de hele route willen en kunnen lopen zet ik hieronder nog wat handige links.

Mijn Indruk van het boek:
Een prachtig boek ter inspiratie, en daarmee een goed startpunt voor je eigen wandelplannen. Voor de concrete uitwerking van je plannen heb je wel meer gedetailleerde informatie nodig.

Handige links
Algemene toeristische informatie over Corsica: www.allesovercorsica.com
Praktische info over de GR 20 in het Frans en het Engels: www.le-gr20.fr
Reserveren van berghutten: https://pnr-resa.corsica

Read article

263

De renaissance van de nachttrein

Travel, Zonder categorie

mei 21, 2021

De nachttrein lijkt een renaissance begonnen. Behalve in Nederland (zie onder aan dit bericht) is er ook een nieuw initiatief in Frankrijk.

De nachttrein Parijs-Nice rijdt weer sinds 20 mei. Frankrijk investeert € 100 miljoen in nachttreinen als onderdeel van de € 5,3 miljard die beschikbaar is voor herstel van de nationale spoorwegsector.

Er zijn momenteel slechts twee nachttreinen in Frankrijk, die Parijs verbinden met Briançon in de zuidelijke Alpen en Rodez in het zuidwesten.

Met de nachttrein kost een reis Parijs-Nice tussen 19 en 29 euro en is de reis niet alleen goedkoper, maar ook milieuvriendelijker dan door de lucht. Volgens Greenpeace verbruikt een vliegtuig voor een vergelijkbare reis zes keer meer energie dan een trein. Een retourvlucht tussen Parijs en Zürich stoot bijvoorbeeld 300 kilo CO2 per persoon uit, tegenover 48 voor de trein.

De nachttrein is niet alleen beter voor het milieu maar heeft ook andere voordelen.

Volgens Adrien Lorret van het collectief ‘Ja tegen de nachttrein’ (https://ouiautraindenuit.wordpress.com/) dat een petitie startte voor behoud van de nachttreinen, is er de mogelijkheid om je fiets in de trein mee te nemen. Het collectief is een initiatief van Franse jongeren uit provinciesteden en van het platteland en beoogt de ontvolking van het platteland tegen te gaan door betere spoorverbindingen.

Promofilmpje SNCF voor de slaaptrein

Het collectief ‘Oui au train de nuit’ zou ook graag zien dat Europa zijn nachttreindiensten uitbreidt, en benadrukt dat “samenwerking het mogelijk zal maken om tickets te verkopen met gegarandeerde aansluittijden tussen treinen van verschillende spoormaatschappijen.”

In december 2020 hebben de Oostenrijkse (ÖBB), Duitse (Deutsche Bahn), Zwitserse (CFF) en Franse (SNCF) spoorwegen aangekondigd dat er vanaf december 2021 Europese nachttreinen rijden op routes waaronder Parijs-Wenen, Zürich-Rome, Parijs-Berlijn en Berlijn-Brussel.

In 2019 maakten 1,5 miljoen mensen gebruik van de Nightjet-treinen die worden geëxploiteerd door het Oostenrijkse bedrijf ÖBB. “We zagen een opwaartse trend vóór COVID-19, met een stijging van 10% in boekingen elk jaar,” merkte ÖBB-woordvoerder Bernhard Rieder op. “In 2019 waren steeds meer jonge mensen, die voorheen goedkope vluchten gebruikten, geïnteresseerd in nachtelijke treinreizen,” voegde hij eraan toe.

Hoewel de coronavirus pandemie een rem heeft gezet op de ontwikkeling van nachttreinen, zei de Oostenrijkse maatschappij dat ze klaar is om al haar routes vanaf 24 mei opnieuw te openen.

In Frankrijk zei de minister van vervoer, Jean-Baptiste Djebbari, in januari dat hij tegen 2030 een twaalftal nachttreinen opnieuw op het spoor wil hebben, te beginnen met de lijn Parijs-Tarbes, die voor het einde van het jaar is aangekondigd.

Zie ook: https://www.treinreiziger.nl/european-sleeper-particuliere-nachttrein/

Zie eveneens: https://fantastischoostenrijk.nl/nieuwe-nachttrein-naar-oostenrijk/

Heel leuk: http://www.night-trains.com/

Uit: EURACTIV. ( https://tinyurl.com/cfwczszn )

Toegift:

NIGHT TRAIN TO LISBON is de indrukwekkende verfilming van het gelijknamige bestseller boek van Pascal Mercier, geregisseerd door Oscarwinnaar Bille August. De film, met hoofdrollen voor Jeremy Irons, Mélanie Laurent, Jack Huston, Bruno Ganz en Charlotte Rampling, beleefde zijn première op het Berlijn filmfestival 2013. Het leven van Raimund Gregorius (Jeremy Irons), een geliefd leraar Latijn en deskundige in oude talen, neemt een bijzondere wending wanneer hij een mysterieuze jonge vrouw behoed haar leven te beëindigen door van een brug te springen. Als de vrouw vervolgens spoorloos verdwijnt laat ze haar jas bij Raimund achter, met daarin een boek van Portugese dokter Amadeu de Prado en een nachttreinticket naar Lissabon. Hij besluit het ticket te gebruiken en al zoekende naar de achtergrond van het boek en de schrijver ontvouwt zich langzaam een tragische liefdesgeschiedenis, vol emotionele intriges en overdenkingen naar de ware zin van het leven.

Read article