MENU

Travel
Category

1847

Volkskroniek over hoe vrijheid 75 jaar geleden begon

Cities, Culture, Lifestyle, People, Travel

juni 16, 2020

Een collectief plakboek over Europa, het continent van de verpozing

Tijdens zijn gedwongen verblijf in Duitsland in de Tweede Wereldoorlog begon mijn vader, Wim van den Brink, met fotograferen. Hij is er zijn verdere leven mee doorgegaan. Hij fotografeerde tijdens de vele reizen door Europa die hij vanwege zijn werk maakte en tijdens de vakanties met zijn gezin. De beelden vormen een kroniek van het alledaagse leven in Europa vanaf 1943 tot aan zijn dood in 2007.  Maar zijn ook onderdeel van een veel omvangrijker verborgen volkskroniek van het gewone leven door talloze amateurfotografen. Een collectief, vergeten plakboek want er moeten miljoenen van zulke bijna verloren beelden zijn weggeborgen in dozen en albums.

Op de laatste foto poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

Op de laatste foto in de serie die mijn vader maakte tijdens zijn internering in Duitsland (1943-1945), is hij na de capitulatie op weg naar huis. Hier poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

 

Telkens als ik nadenk over Europa, kijk ik weer terug in het schriftje van mijn vader dat ik als kind al af en toe tevoorschijn haalde vanachter de schuifdeurtjes op zolder. Daar lag het tussen oude boeken en paperassen, samen met een camera die hij had meegenomen uit Duitsland. Het is een gewoon schoolschrift met gelinieerde pagina’s maar het bevat enkele tientallen ingeplakte foto’s van ongeveer negen bij zeven bij centimeter gemaakt met die Zeiss Ikon balgcamera die in de jaren 1940 in Duitsland een heel gangbaar model was. De foto’s zijn klein maar behoorlijk scherp.

Mijn vader, tweede van rechts, op 22 april 1945  samen met zijn medebewoners temidden van zijn Russische bevrijders in Berlijn-Rahnsdorff.

Mijn vader, tweede van rechts, op 22 april 1945 samen met zijn medebewoners temidden van zijn Russische bevrijders in Berlijn-Rahnsdorff.

Ze vormen een reportage over de ruim twee jaar dat hij in Berlijn verbleef, vanaf het voorjaar 1943 – nadat hij kort na zijn achttiende verjaardag was opgepakt – tot en met zijn repatriëring na de capitulatie in juni 1945. Het was zijn eerste buitenlandse reis. De foto’s laten de plekken zien waar hij verbleef en de mensen waarmee hij optrok. Op sommige staat hij zelf, alleen of met anderen. Vermoedelijk zijn die gemaakt met de zelfontspanner. Op de laatste foto poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

 

San Marcoplein, Venetie, 1962.

San Marcoplein, Venetie, 1962.

In 1988 ging ik met hem en het schriftje terug naar Berlijn. Hij was toen even oud als ik nu: begin zestig. Hij vond het een godswonder dat hij de oorlog had overleefd als je bedenkt hoeveel dood en verderf er tijdens die oorlogsjaren om hem heen was gezaaid. Door de geallieerde bombardementen en vooral de laatste weken en dagen in de slag om Berlijn. Op een van de foto’s zie je mijn vader met Russische soldaten (‘onze bevrijders’, staat er onder) van wie er eentje een verband om zijn hoofd heeft. De overige foto’s ademen een alledaagse, bijna een vakantiesfeer. Veel tekst staat er niet in het schriftje. Mijn vader was geen schrijver. Hij was technicus, scheikundige.

 

Noorwegen, 1961.

Noorwegen, 1961.

Maar hij praatte graag. Wij hadden een goede band dus praatten we veel met elkaar. Dat ging vaak over koetjes en kalfjes. Over hoe we tegen het leven aankeken. Soms over de dood van zijn eerste vrouw, mijn moeder. Dat was een verdriet dat hij nooit helemaal te boven is gekomen ook niet in het lange en gelukkige huwelijk dat erop volgde met een vriendin van mijn moeder, mijn tweede moeder.

 

Salzburg, Oostenrijk, 1962

Salzburg, Oostenrijk, 1962

Zijn spraakzaamheid gaf mij de gelegenheid hem in Berlijn eens goed uit te horen over die twee oorlogsjaren. Toen bleek mij hoeveel hij niet had gefotografeerd en misschien ook niet had willen zien. De verwoesting, de doden. Hij was geen oorlogsfotograaf. Hij was een huis-tuin-en-keuken-fotograaf en nog een tamelijk middelmatige ook. Maar hij had geen last van artistieke pretenties. In geen van de dingen die hij deed trouwens was hij ooit pretentieus. Dat hij enkele aardige foto’s, dia’s en films heeft nagelaten komt doordat hij verzot was op apparaten en die te pas en te onpas gebruikte. Een apparaat in zijn buurt was voor hem nooit veilig. Knopjes zijn om aan te draaien, schroefjes draaide hij los zodat hij binnenin kon kijken. Als het stuk was, maakte hij het.

 

Stresa, bij Milaan, 1967.

Stresa, bij Milaan, 1967.

Wat hij wel fotografeerde in Berlijn was het veilige onderkomen dat hij, na te zijn weggebombardeerd uit een pension aan de Muskauerstrasse, vond bij een familie buiten de stad. En ook de laatste episode, het bivakkeren met een stel andere her en der in Europa geronselde Arbeitseingesetzden – dwangarbeiders – in een Ferienlager, een verlaten vakantiepark aan een meer. Daar konden ze zich levend en wel aan de oprukkende Russen overgeven. Zijn hospita had toen met alle andere Duitsers allang de benen genomen. Ze wilden in handen van Amerikanen vallen.

Milaan, 1967

Milaan, 1967

 

Deze vrouw bij wie hij enige tijd inwoonde noemt hij in een van de fotobijschriften ‘meine Pflegemutti’.  Zij had zich over hem ontfermd. Mijn vader zag er niet bepaald arisch uit. Hij was klein en had een dichte bos pikzwart haar, donkerbruine ogen en een ietwat getinte huid. Hij had voor joods kunnen doorgaan. Aan moederszijde had hij inderdaad verre joodse voorouders. De familie was lang geleden rooms-katholiek geworden. Waarschijnlijk is een groot gedeelte van de mensheid wel enigszins joods als het gaat om verre afstamming. Zijn van contradicties vergeven rassenleer is een van de absurditeiten van het Nazisme.

 

In de Dolomieten, 1960

In de Dolomieten, 1960

Ik denk dat vanwege zijn jongensachtige voorkomen en door zijn blijmoedige natuur en oprechtheid, die hij zijn hele leven behield, dat daarom ook toen ver van huis in Duitsland, de juiste mensen zich over hem ontfermden: Die vrouw, maar ook zijn leidinggevende in de fabriek. Dat heeft hem geholpen de oorlog heelhuids door te komen: Niet alle Duitsers waren ‘rotmoffen’.

 

Hydepark, Londen, 1968

Hydepark, Londen, 1968

Na de oorlog ging mijn vader aan de slag bij de Mekog (Maatschappij voor Exploitatie van Kooks Oven Gassen) een onderdeel van Hoogovens in IJmuiden. Mekog maakte kunstmest en dat was essentieel voor de Wederopbouw: Europa leed vlak na de Tweede Wereldoorlog aan massale ondervoeding en het Gemeenschappelijke Landbouw Beleid was met de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal een van de vroege pijlers onder de Europese samenwerking.

 

Op een van zijn vele vliegreizen binnen Europa, op weg naar Londen, 1968. Gefotografeerd door een meereizende collega.

Op een van zijn vele vliegreizen binnen Europa, op weg naar Londen, 1968. Gefotografeerd door een meereizende collega.

Kunstmestkorrels worden erg gemakkelijk vochtig en gaan dan klonteren. De mestkorrels zijn dan niet meer gelijkmatig over het land te verspreiden. Mijn vader specialiseerde zich in het ontwikkelen van vochtwerende en later waterdichte zakverpakkingen om de massale transportschade te voorkomen en van de machines die daarvoor nodig waren. Dat bracht hem al vroeg in de jaren zestig op zakenreis door Europa op bezoek bij allerlei bouwers van verpakkingsmachines: Italië, Finland, Groot-Brittannië, Duitsland, maar ook Hongarije en Tsjecho-Slowakije. Waar mogelijk maakte hij foto’s.

 

Venetie, 1962

Venetie, 1962

Mijn vader zaliger staat voor mij een beetje model voor de doorsnee-Europeaan die (in zijn geval) met een Kodak en later een Pentax kleinbeeldcamera vooral dia’s maakte op zijn reizen die een tijdsbeeld geven van de periode 1960-1990 – en eigenlijk ook 1943-1945. Dus liet hij ons als kleine kinderen al de Arc de Triomphe, de toren van Pisa en Piccadilly Circus zien. De mensen die hij ontmoette op zijn reizen kwamen ook naar Nederland, IJmuiden. Ze kwamen bij ons over de vloer, wederopbouwtechneuten uit de industrie: Britten, Italianen, Duitsers.

 

Berlijn Friedrichshagen, zomer 1944, hospita frau Ruethning, aan de Storitzseestrasse 13. 'Meine Pflegemutti'.

Berlijn Friedrichshagen, zomer 1944, hospita frau Ruethning, aan de Storitzseestrasse 13. ‘Meine Pflegemutti’.

Bij het opruimen en ordenen van zijn audiovisuele nalatenschap (zodra er homevideo was, had hij een ook een videocamera) realiseerde ik mij dat er op talloze zolders zo Europees audiovisueel erfgoed verborgen moet liggen, foto’s, dia’s, polaroids, achtmillimeter films, videobanden. Wat toegankelijk is gemaakt en is gecatalogiseerd dat zijn veel nieuwsfoto’s, reclamebeelden, films en televisiebeelden. Professioneel beeld. Amateurbeeld vindt slechts sporadisch een weg naar de openbaarheid, bijvoorbeeld via een rommelmarkt of antiquariaat.

 

Berlijn, Friedrichshagen, zomer 1944. Mijn vader naast frau Ruethning en haar zoon Wolfchen.

Berlijn, Friedrichshagen, zomer 1944. Mijn vader naast frau Ruethning en haar zoon Wolfchen.

Europese reisbestemmingen waren zeker tot de millenniumwisseling voor de meeste gewone mensen de maximale actieradius. Pas later in zijn carrière ging mijn vader ook wel eens naar Amerika en Azië. Massaal globe trottende backpackers, voor wie dat de gewoonste zaak van de wereld is, zijn een betrekkelijk recent verschijnsel: millennials.

Sinds 2000 is het aantal jonge back packers van over de hele wereld dat in Europa rondreist geëxplodeerd en daarmee de hoeveelheid ‘content’ die ze via hun devices uploaden.

 

Op de terugweg, mei 1945 in de buurt van Maagdenburg. Een groep Nederlanders - met driekleur.

Op de terugweg, mei 1945 in de buurt van Maagdenburg. Een groep Nederlanders – met driekleur.

Unter den Linden kruising Friedrichsstrasse, 1944.

Unter den Linden kruising Friedrichsstrasse, 1944.

 

Analoog amateurbeeld van voor die tijd blijft, zolang het niet is gedigitaliseerd, ingescand, grotendeels onzichtbaar en onvindbaar. Het toerisme van Europeanen binnen Europa kwam op vanaf de jaren 1950 door de bus en de trein en vanaf de jaren 1960 ook dankzij het vliegtuig en de gezinsauto. Op regenachtige herfstzondagmiddagen werd de vakantieoogst voorzien van tekstuitleg ingeplakt in albums: Foto’s afgewisseld met tickets, brochures, ansichtkaarten en andere memorabilia.

 

Europa is in de loop van de twintigste eeuw en zeker na de Tweede Wereldoorlog het continent van de verpozing geworden. Een grote bezienswaardigheid. De badplaatsen, kuuroorden, het reisje langs de Rijn, de riviera’s, de costa’s. De steden, musea, theaters, festivals.

 

Met de Amerikaanse legertruck op weg naar huis, Munchenberg Duitsland mei/juni 1945.

Met de Amerikaanse legertruck op weg naar huis, Munchenberg Duitsland mei/juni 1945.

Europa is ook het continent van de kleine burgerman met monsieur Hulot en mr. Bean als archetypische persiflages van onszelf. ‘Les Vacances de mr. Hulot’ (1953, Jacques Tati) is even tijdloos typisch Europees als Mr. Bean Goes on holiday (2007, Rowan Atkinson).

 

Mijn vader en moeder in 1975, vakantie Frankrijk (Correze)

Mijn vader en moeder in 1975, vakantie Frankrijk (Correze)

Die kleine man heeft zich decennia hemelmaal suf gefotografeerd en gefilmd en gaat daar tegenwoordig digitaal onverdroten mee door. En dat alles lijkt gedoemd tot vergetelheid. Tenzij we die beelden voorzien van een verhaal en ze opnemen in het grote Europese familiealbum, een collectief plakboek dat onze continentale volksziel blootlegt.

 

We nodigen iedereen uit eigen fotomomenten over Europa met The Soul of Europe te delen en dat te delen met je vrienden. En vraag die dat ook weer met hun vrienden te delen. En vergeet niet te zeggen dat ook die het weer moeten delen met hun vrienden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read article

2866

TEE-trein reed zestig jaar geleden voor het eerst door Europa

Design, Travel

juni 9, 2017

 

Schermafbeelding 2017-06-09 om 12.23.42

60 jaar geleden, op 2 juni 1957, reed de eerste Trans Europ Express. De TEE vormde een legendarische episode uit de naoorlogse Europese spoorweghistorie. Gezamenlijk gingen acht spoorwegmaatschappijen de concurrentie aan met het opkomende vliegverkeer. De moderne en snelle treinen met uitsluitend eersteklas zitplaatsen — met toeslag — waren vooral gericht op zakenreizigers.

In 1957 verbond het TEE-netwerk 70 Europese steden. Twintig jaar later waren het er 130. Niet alleen spoortechnisch was de TEE vernieuwend, maar ook wat betreft design. De opvallend vormgegeven treinstellen in de kleuren rood-crème droegen bij aan de legende. De herkenbare vormen van deze treinen waren erg geschikt om dienst te doen op affiches ter promotie van de TEE.

door

Lees Arjan’s hele artikel op het onvolprezen http://retours.eu/nl/14-design-trans-europ-express/

Read article

2924

Beziel Europa met jouw Grote Verhaal (opiniestuk FD, 2 januari 2017)

Cities, Culture, Lifestyle, Travel

januari 2, 2017

Brexit doet veel mensen beseffen dat Europa nog lang geen gelopen race is

Van drie kernwaarden Franse Revolutie vooral vrijheid en gelijkheid juridisch vormgegevenmediacloversitecom

In Kinderen van de Arbat (1988) beschrijft Anatoli Rybakov hoe het communisme in de Sovjet Unie in de jaren dertig van de 20ste eeuw veranderde van een idealistische jeugdbeweging vol hoop en toekomstidealen in een gestold, orthodox en gesloten denksysteem en dus in een dictatuur. Gaandeweg verliezen ‘de kinderen’ — jongeren — in het boek hun illusies over een betere toekomst.

Joe Zammit Lucia trekt een parallel tussen de Sovjet Unie en de Europese Unie (FD 24 december 2016). Ook de EU ontstond als ideaal, om na de Tweede Wereldoorlog voor altijd de vrede te waarborgen. Het Europese enthousiasme werd toen gedeeld door brede lagen van de bevolking. ‘Europa’ is een uniek project, zonder enig historisch precedent. Soevereine landen besloten vrijwillig een deel van hun autonomie op te geven voor samenwerking. Het ontstaan van andere wereldmachten, ook de Verenigde Staten, ging gepaard met geweld. ‘Europa’ moest oorlog uitbannen.

Maar ook het Europese project is gaandeweg verstard tot een gesloten denksysteem waarin er maar een enkele weg vooruit is en dat is: Meer Europa. Het was ooit een breed gedragen beweging. Dat is het al lang niet meer. Dat is niet wat de stichters beoogden. Het verenigen van Europa zou een lang zoekproces zijn. Er was geen blauwdruk. De stichters, wisten dat ‘Europa’ verdiend moest worden bij de burgers.

De Europese besluitvorming bij unanimiteit leidde vaak tot cryptische compromissen zozeer dat tegen de tijd dat in de lidstaten het besef doordrong van de reikwijdte van die besluiten, de gevolgen er van al niet meer konden worden teruggedraaid. Dat ondermijnde het vertrouwen bij de burgers en als reactie daarop raakte de Brusselse bureaucratie steeds meer in zichzelf gekeerd.

Maar de vergelijking tussen de EU en de Sovjet Unie gaat op een aantal punten mank. De Sovjet Unie kwam tot stand door een staatsgreep van Lenin en was een ahistorisch en utopisch project. In de praktijk kwam Sovjetisering, de komst van de Nieuwe Mens, toch vooral neer op Russificatie — van bijvoorbeeld de Baltische staten. Het afschaffen van tradities kwam neer op vergeefse pogingen die uit te roeien, het meest notoir via de collectivisatie van de landbouw. Het Russische onkruid bleef opspringen uit de barsten in het Sovjetbeton dat na zeventig jaar verkruimelde.

De EU is nadrukkelijk gestart als een bescheiden project dat mogelijkheden aftast. Toen het onbestemde ideaal verstarde tot economische orthodoxie, staken de burgers daar per referendum een stokje voor. Een Europa dat slechts economische belangen dient, daar vatten burgers als het even tegen zit geen liefde voor op zoals voor hun vaderland. Dat is de fout van de eurocraten.

De brexit is hun falen, maar tegelijkertijd is deze crisis misschien juist Europa’s ‘finest hour’, een ‘blessing in disguise’. Het doet veel mensen beseffen dat Europa geen gelopen race is en dat het ook zomaar opeens klaar, over en uit kan zijn. Sindsdien heeft Europa weer aan populariteit gewonnen. De onverschilligheid van Londense hoogopgeleiden om niet ‘bremain’ te stemmen, omdat ze dachten dat het zo’n vaart niet loopt, is afgestraft. Onder het Europese beschavingsvernis gaan nog altijd oorlogsherinneringen schuil, die zomaar de kop opsteken zoals het anti-Duitse sentiment in Griekenland. Het kan allemaal kapot gaan.

Dat we ons kapot zijn geschrokken, dat is winst maar daarmee is Europa nog niet gered. De vorming van natiestaten vanaf het begin van de 19de eeuw behelsde vooral de vorming van een nationale identiteit, een gedeeld narratief.  Dat aanwakkeren van een gevoel van saamhorigheid was vooral in handen van schrijvers, schilders en historici: de scheppende beroepen, de verhalenvertellers. 

Van de drie kernwaarden van de Franse Revolutie heeft Europa vooral vrijheid en gelijkheid juridisch vormgegeven. Broederschap, dat gevoel van verbondenheid en gedeelde identiteit, daar is veel moeilijker de vinger op te leggen en dat is ook geen zaak van politiek en ambtenarij.

Europa, dat zich uitstrekt van de Atlantische Oceaan tot aan de Oeral en de Kaukasus, vanaf de Noordkaap tot aan de Middellandse Zee, wordt al meer dan 2000 jaar bijeengehouden door draden die de geschiedenis heeft geweven tussen landen en streken. Opvallend genoeg kunnen vooral Britse historici gepassioneerd schrijven over Europese geschiedenis.

Zulke verhalenvertellers kunnen helpen bij het vormgeven van dat onbestemde ideaal Europeaan te zijn. Maar verhalen vertellen in deze tijd van sociale media waarin iedereen kris kras door Europa reist, kan iedereen. Dus laten wij Kinderen van de Arbat worden.

NOOT: Erwin van den Brink is publicist.

Read article

2561

Geef alle achttienjarigen gratis InterRail

Travel

september 24, 2016

Aardig verhaal in de Washington Post: voorstel van de Duitse europarlementarier Manfred Weber: geef alle achttienjarige ingezetenen van de Europese Unie een gratis InterRailkaart en maak ze door al dat gratis rondreizen door Europa pleitbezorgers van ‘een Europa’. Omkering van het adagium onbekend maakt onbemind. Lees hier verder: http://tinyurl.com/jow9vxo

en ook http://tinyurl.com/gw5bqqn

Prachtig idee, alleen jammer dat ik (58) net veertig jaar te oud ben. Kan er ook iets geregeld worden voor senioren? Jongeren en met name hoger opgeleide, zijn door de bank genomen al behoorlijk pro-Europa. Wat gaan we doen voor lager opgeleide ouderen?

 

 

Read article

3362

Mooi interview met actrice Cox Habbema* over haar liefde voor Berlijn *(21 maart 1944 – 18 april 2016)

Cities, News, People, Travel

april 20, 2016

Cox Habbema (bron: Nationaal Archief)

Cox Habbema (bron: Nationaal Archief)

 

Actrice Cox Habbema is maandag overleden. Dat heeft haar familie bekendgemaakt. Ze was 72 jaar.

Behalve actrice, was ze ook theaterregisseur en van 1986 tot 1996 directeur van de Stadsschouwburg in Amsterdam. Ze debuteerde in 1967 bij Toneelgroep Centrum. Van 1969 tot het midden van de jaren tachtig leefde en werkte ze grotendeels in Oost-Berlijn. Ze werkte toen bij het Deutsches Theater.

In Nederland speelde ze in tv-series. Ze had een rol in Medisch Centrum West en het Glazen Huis. Filmrollen had ze in Dokter Vlimmen en De komst van Joachim Stiller. In 1982 was ze in een hoofdrol te zien in De stilte rond Christine M.

Europakenner Marcel Verhoeven van www.kunststad.nl interviewde haar in 2007. Hieronder via Youtube dit gedenkwaardige gesprek met deze bijzondere vrouw.

 

 

 

 

Read article

2281

Dracula’s kasteel: je kunt er echt naar toe.

Travel

maart 21, 2016

RHA-793-875

 

Het is een literaire legende en het uitzicht is niet ook niet slecht. U kunt een reis naar de beruchte kasteel Bran in Transsylvanië ondernemen, het fictieve hooggelegen huis van ’s werelds meest beroemde vampier, graaf Dracula.

Diep verscholen in het Roemeense achterland torent de 12e eeuwse vesting boven de horizon uit. De spookachtige torens waren naar het schijnt het decor van Bram Stoker’s in 1897 gepubliceerde horrorroman Dracula. Het kasteel vormde niet de enige inspiratie voor het beroemde boek over de bloeddorstige heerser prins Vlad Dracul (Vlad de Spietser) leende zijn naam aan de boektitel. Helaas is Vlads oorspronkelijke woning nu een ruïne, en dichter bij vampierarchitectuur kom je niet dan in Bran Castle.

http://www.bran-castle.com/

 

Read article

1909

De Europese Route van historische theaters

Design, Travel

november 13, 2015

 

 

 

 

 

MI-Milano-1964-Teatro-alla-Scala-e-piazzaMilano_Teatro_alla_Scala_Postkarte_001The Portraits of elegance_Teatro alla scala_Vogue The Style & Glamour_www.lylybye.blogspot.com_4Schermafbeelding 2015-09-27 om 15.22.03

Theater is overal in Europa. Het is onderdeel van onze beschaving. Maar het is een vluchtige kunst: op het moment een voorstelling voorbij is, blijft het alleen bestaan in het geheugen van de toeschouwer.

Toch is er een permanente uiting van deze kunst: theatergebouwen. Elk theatergebouw vertelt ons iets over de tijd waarin het werd gebouwd, de bedoelingen van de bouwers, de relatie tussen publiek en kunstenaars, de samenwerking van kunstenaars over alle grenzen heen en de verandering van de tijdgeest. Verder is er een Europees aspect aan alle theaters: de architectonische vorm zoals we die nu kennen is ontwikkeld in Italië in de 17e eeuw en vervolgens verspreid over heel Europa. Het theater behoort dan ook tot de weinige echte Europese soorten gebouwen.

Om het zo gemakkelijk mogelijk te maken om dit zeer speciale Europese culturele erfgoed te ervaren, is een selectie van historische theaters verbonden tot een Europese route van historische theaters. Deze route bestaat uit verschillende etappes, met elk ongeveer 10 theaters die op een aangename manier in ongeveer een week te bezoeken zijn.

Sinds in het najaar van 2007, de Duitse Route van start ging, groeit de Europese Route groeit elk jaar. De Nordic route brengt u naar de unieke historische theaters in Zweden, Noorwegen en Denemarken. Ga op vakantie in het zuiden en bezoek de oudste theaters in Europa, plus een aantal zeer speciale prive theaters op de Italiaanse Route. Leef als een prins en volg de Keizer Route naar theaters van de adel en de burgers in de Tsjechische Republiek en Oostenrijk. Leer alles over historische theaters in België, Nederland en het Verenigd Koninkrijk langs de Kanaal Route. En ontdek de geschiedenis van Zuid-Oost-Europa uit Slovenië naar Montenegro langs de Adriatische Zee Route.

Ontdek hoe Europa werkt. Geniet van één of meer voorstellingen. Beleef de geschiedenis in zijn mooiste vorm.

Read article

2158

Schindlers fabriek

Culture, Travel, Video

oktober 13, 2015

SchindlersList_25192168840_4SCHINDLERS FABRIEK

Na jaren van leegstand is in 2010 de wereldberoemde emaillefabriek van Oskar Schindler omgevormd tot een indrukwekkend museum. Het verhaal van Oskar Schindler zelf en de mensen die hij gered heeft, komt kort aan bod in Schindlers fabriek. De foto’s, films en geluidsfragmenten nemen je vooral mee naar de bezetting van Krakau tijdens de Tweede Wereldoorlog. De verschrikkingen van het joodse getto komen tot leven in dit museum. Let op: de kassa sluit 90 minuten voordat het museum dichtgaat.
LIPOWA 4, WWW.MHK.PL/BRANCHES/OSKAR-SCHINDLERS-FACTORY, TELEFOON 122571017, OPEN APR-OKT MA 10.00-18.00, DI-ZO 9.00-20.00, NOV-MRT MA 10.00-14.00, DI-ZO 10.00-18.00, ENTREE 19zl, TRAM 3, 19, 24, 50 PLAC BOHATEROW GETTA

Read article

2101

Het spoor viaduct Görlitz-Zgorzelec

Business, Cities, Travel

oktober 5, 2015

 

 

 

 

Görlitz_-_An_der_Obermühle_-_Neißeviadukt_03_ies 52477 Neißeviadukt-von-PL Neisse-Viaduct_bei_Görlitz_1855

 

 

 

Het spoorwegviaduct dat de rivier de Neisse tussen Görlitz en Zgorzelec kruist is een constructie van zeldzame schoonheid. Toch klonk er menig protest tegen de bouw ervan over de groene vallei van de rivier de Neisse in 1847.

Maar net zoals viaducten elders is het onderdeel geworden van het landschap. De geschiedenis is dit bouwwerk niet altijd welgezind geweest. Tijdens de Tweede Wereldoorlog reden veel treinen over het viaduct op weg naar het concentratiekamp in Auschwitz. Voor duizenden Joden op weg naar hun dood was die reis over de Neisse, met een prachtig uitzicht op de vallei en bos misschien een al te korte herinnering aan zachtmoediger, veiliger tijden voor de oorlog.

In de laatste uren van de oorlog, toen de onvoorwaardelijke capitulatie van Duitsland al was overeengekomen, blies de Wehrmacht de centrale overspanning van het viaduct op. Pas twaalf jaar later werd de spoorverbinding over de Neisse heropend en vanaf dat moment waren de vijf minuten van Zgorzelec naar Görlitz een internationale reis. Volgens de naoorlogse Potsdamovereenkomst loopt de oostgrens van Duitsland langs de rivieren Oder en Neisse. Görlitz was nu het meest oostelijke stad in de toenmalige Duitse Democratische Republiek (Oost-Duitsland) en het gebied ten oosten van de Neisse behoorde tot Polen.

Hoewel de twee landen partners waren in het Warschaupact, de uitten de broederlijke banden van de socialistische solidariteit zich maar weinig in het dagelijkse leven in de Neissevallei. Niet veel passagierstreinen rolde over het viaduct.

Maar langzaam nam het treinverkeer toe en vanaf 1965 was er zelfs een trein met wagons vanuit Parijs met bestemming Krakau. De reis duurde 35 uur, omvatte twee nachten en de trein had geen slaapcoupe’s, dus dit was zeker een reis voor de geharde kameraden.

De ineenstorting van de Sovjet Unie en het Warschaupact vanaf 1989 luidde een nieuw tijdperk in voor het oude viaduct. Opeens was Europa in beweging. Je kon af en toe Russische wagons over de Pools-Duitse grens zien passeren. Zelfs de dienst van Moskou naar Genève kwam er op deze manier. Dit leek op een spoorlijn waarvan uur was uiteindelijk komen.

Volgende maand is het 25 jaar geleden dat Duitsland werd herenigd. Niet veel later trad Polen toe tot de Europese Unie en werd vervolgens ook toegelaten tot de Schengen-zone. Grenzen vervaagden in heel Europa. Zonder douaneformaliteiten, kwamen Görlitz en Zgorzelec dichter bij elkaar te liggen. In 2012 en 2013 werd een grootschalig vernieuwingsprogramma uitgevoerd, deels gefinancierd door de Europese Unie, om het viaduct geschikt te maken voor een nieuw Europa zonder grenzen.

De nieuwe Europeanen hadden ook goedkope luchtvaartmaatschappijen en busdiensten ontdekt. Het afgelopen jaar, waren er zes dagelijkse treindiensten over het viaduct – drie in elke richting. Toen we midden in de winter in een van die treinen van Wroclaw naar Dresden reisden, zat die vol tot aan Zgorzelec. Daar liep hij leeg. Pas in Görlitz liep de trein weer vol weer met Duitse studenten en werknemers op weg naar huis in de deelstaat Saksen, waar de trein stopte op verschillende stations langs de spoorlijn naar Dresden.

Dit verhaal over lege treinen die grenzen passeren gaat op voor heel Midden-Europa. Dus kwam het niet als een verrassing toen eerder dit jaar bekend werd dat alle passagiersdiensten over de Neisse zouden worden afgeschaft. “Er is geen markt”, aldus functionarissen. Het lijkt ons onwaarschijnlijk dat men een halve eeuw eerst marketingadviseurs heeft geraadpleegd m te kijken of er een markt bestaat voor reizen tussen Parijs en Krakau per spoor. Het heersende geloof in marktwerking ziet niet het Neisseviaduct niet als een kostbaar kapitaalgoed.

Er zijn zeer prille plannen om een treindienst te herstellen wellicht half december van dit jaar. We juichen dit van harte toe. Om een nieuwe dienst enige kans van overleven te geven, moet die vergezeld gaan van een overtuigende marketingcampagne voor grensoverschrijdende reizen per spoor.

De beslissing 170 jaar geleden om een groot viaduct over de Neisse-vallei te bouwen was visionair. Nu heeft deze elegante constructie, een van centraal Europa’s mooiste voorbeelden van spoorwegarchitectuur, een 21e-eeuwse visie nodig. Want wat heeft een sierlijk viaduct voor nut als er geen treinen over rijden?

(Door Nicky Gardner en Susanne Kries, uit Hidden Europe Magazine)

Read article

2187

Opwindend Wenen

Cities, Design, Reviews, Travel

september 30, 2015

 

Schermafbeelding 2015-09-26 om 12.39.38

 

Wenen is één van Europa’s meest opwindende hoofdsteden. Hoewel de Oostenrijkse hoofdstad een rijke geschiedenis kent met inbegrip van haar erfenis van architectonische schoonheid, is deze stad zeker niet opgesloten in het verleden. De opwindende culturele scene is één van de meest eclectische en progressieve in heel Europa. Van de beste klassieke muziek tot de meest opwindende jeugdcultuur, foodie routes en het nachtleven, je vindt het hier allemaal. Met zo veel spannende mogeliojkheden, het is echt de moeite waard de kudde ye vermijden bij het verkennen van de stad.

Gelegen in het centrum van de Innere Stadt (binnenstad) van Wenen is Albertina het onderkomen van één van de belangrijkste prentencollecties ter wereld. (Bekijk hier de prachtige collectie online!) Het stelt maar liefst 65.000 objecten tentoon, om nog maar te zwijgen over de collectie van bijna een miljoen oude meesterprenten. Dit is echt een uniek museum en een klasse apart. Het getuigd van een tijd waarin druk een kunstvorm was op weg de wereld te veroveren.

Gelegen op een prachtige locatie in de Innere Stadt, is Do & Co Albertina een populair plaatselijk eetcafe dat gasten een menu serveert dat traditie en innovatie. combineert. Het beschikt over lokale klassiekers evenals over zeer inventieve gerechten geïnspireerd op de wereldkeukens.

Het elegante interieur biedt het comfort om van een maaltijd te genieten, en het uitzicht wordt vaak omschreven als de beste in de stad. Het restaurant is behoorlijk aan de prijs, maar de setting en pure kwaliteit van het voedsel te maken het zeker een bezoek waard.

Het Leopold Museum is een van de belangrijkste musea in het land en trekt veel bezoekers met zijn collectie moderne Oostenrijkse kunst. Het beschikt over avant-garde van invloedrijke kunstenaars, onder wie Egon Schiele, Oskar Kokoschka en de immer populaire symbolist, Gustav Klimt.

Als een van de meest populaire attracties in het Weense Museumsquartier herbergt dit museum de meest bepalende cultuur en geschiedenis.

Neem een pauze bij Julius Meindl Am Graben, meest gevierde eetwarenwinkel in Wenen

Als u een liefhebber bent van goed eten, kunt u deze winkel gewoon niet links laten liggen. Dit mooie etablissement is een lokaal begrip met zijn unieke keuze aan producten, variërend van lokale specialiteiten tot import van het beste van het beste uit de hele wereld. Behalve een eetwarenzaak is Meindl Am Graben ook een plek waar een heerlijke maaltijd kunt gebruiken. Of u nu kiest voor een diner of een broodje voor onderweg, het is een absolute traktatie. Het is ook een geweldige plek om te stoppen voor een drankje of een kopje koffie!

De schnitzel is een absolute klassieker onder de Oostenrijkse gerechten en we kunnen niet denken aan een betere plek om deze lekkernij te ervaren dan in de tijdloze setting van deze bar. Zacht van binnen, fris en knapperig aan de buitenkant, en met een perfecte bijgerechten naar de belangrijkste entrée vullen.

Wilt u uw maaltijd afrondenmet echt iets bijzonders? Neem dan een spritz in de bar! Deze drankjes zijn een beroemde traditie in Oostenrijk en Duitsland, en de beste worden geschonken op deze historische locatie in het hart van de stad!
(Uit: Luxury Travelers Guid)

Read article