MENU

People
Category

Londen, 1970.

358

Volkskroniek over hoe vrijheid 75 jaar geleden begon

Cities, Culture, Lifestyle, People, Travel

juni 16, 2020

Een collectief plakboek over Europa, het continent van de verpozing

Tijdens zijn gedwongen verblijf in Duitsland in de Tweede Wereldoorlog begon mijn vader, Wim van den Brink, met fotograferen. Hij is er zijn verdere leven mee doorgegaan. Hij fotografeerde tijdens de vele reizen door Europa die hij vanwege zijn werk maakte en tijdens de vakanties met zijn gezin. De beelden vormen een kroniek van het alledaagse leven in Europa vanaf 1943 tot aan zijn dood in 2007.  Maar zijn ook onderdeel van een veel omvangrijker verborgen volkskroniek van het gewone leven door talloze amateurfotografen. Een collectief, vergeten plakboek want er moeten miljoenen van zulke bijna verloren beelden zijn weggeborgen in dozen en albums.

Op de laatste foto poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

Op de laatste foto in de serie die mijn vader maakte tijdens zijn internering in Duitsland (1943-1945), is hij na de capitulatie op weg naar huis. Hier poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

 

Telkens als ik nadenk over Europa, kijk ik weer terug in het schriftje van mijn vader dat ik als kind al af en toe tevoorschijn haalde vanachter de schuifdeurtjes op zolder. Daar lag het tussen oude boeken en paperassen, samen met een camera die hij had meegenomen uit Duitsland. Het is een gewoon schoolschrift met gelinieerde pagina’s maar het bevat enkele tientallen ingeplakte foto’s van ongeveer negen bij zeven bij centimeter gemaakt met die Zeiss Ikon balgcamera die in de jaren 1940 in Duitsland een heel gangbaar model was. De foto’s zijn klein maar behoorlijk scherp.

Mijn vader, tweede van rechts, op 22 april 1945  samen met zijn medebewoners temidden van zijn Russische bevrijders in Berlijn-Rahnsdorff.

Mijn vader, tweede van rechts, op 22 april 1945 samen met zijn medebewoners temidden van zijn Russische bevrijders in Berlijn-Rahnsdorff.

Ze vormen een reportage over de ruim twee jaar dat hij in Berlijn verbleef, vanaf het voorjaar 1943 – nadat hij kort na zijn achttiende verjaardag was opgepakt – tot en met zijn repatriëring na de capitulatie in juni 1945. Het was zijn eerste buitenlandse reis. De foto’s laten de plekken zien waar hij verbleef en de mensen waarmee hij optrok. Op sommige staat hij zelf, alleen of met anderen. Vermoedelijk zijn die gemaakt met de zelfontspanner. Op de laatste foto poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

 

San Marcoplein, Venetie, 1962.

San Marcoplein, Venetie, 1962.

In 1988 ging ik met hem en het schriftje terug naar Berlijn. Hij was toen even oud als ik nu: begin zestig. Hij vond het een godswonder dat hij de oorlog had overleefd als je bedenkt hoeveel dood en verderf er tijdens die oorlogsjaren om hem heen was gezaaid. Door de geallieerde bombardementen en vooral de laatste weken en dagen in de slag om Berlijn. Op een van de foto’s zie je mijn vader met Russische soldaten (‘onze bevrijders’, staat er onder) van wie er eentje een verband om zijn hoofd heeft. De overige foto’s ademen een alledaagse, bijna een vakantiesfeer. Veel tekst staat er niet in het schriftje. Mijn vader was geen schrijver. Hij was technicus, scheikundige.

 

Noorwegen, 1961.

Noorwegen, 1961.

Maar hij praatte graag. Wij hadden een goede band dus praatten we veel met elkaar. Dat ging vaak over koetjes en kalfjes. Over hoe we tegen het leven aankeken. Soms over de dood van zijn eerste vrouw, mijn moeder. Dat was een verdriet dat hij nooit helemaal te boven is gekomen ook niet in het lange en gelukkige huwelijk dat erop volgde met een vriendin van mijn moeder, mijn tweede moeder.

 

Salzburg, Oostenrijk, 1962

Salzburg, Oostenrijk, 1962

Zijn spraakzaamheid gaf mij de gelegenheid hem in Berlijn eens goed uit te horen over die twee oorlogsjaren. Toen bleek mij hoeveel hij niet had gefotografeerd en misschien ook niet had willen zien. De verwoesting, de doden. Hij was geen oorlogsfotograaf. Hij was een huis-tuin-en-keuken-fotograaf en nog een tamelijk middelmatige ook. Maar hij had geen last van artistieke pretenties. In geen van de dingen die hij deed trouwens was hij ooit pretentieus. Dat hij enkele aardige foto’s, dia’s en films heeft nagelaten komt doordat hij verzot was op apparaten en die te pas en te onpas gebruikte. Een apparaat in zijn buurt was voor hem nooit veilig. Knopjes zijn om aan te draaien, schroefjes draaide hij los zodat hij binnenin kon kijken. Als het stuk was, maakte hij het.

 

Stresa, bij Milaan, 1967.

Stresa, bij Milaan, 1967.

Wat hij wel fotografeerde in Berlijn was het veilige onderkomen dat hij, na te zijn weggebombardeerd uit een pension aan de Muskauerstrasse, vond bij een familie buiten de stad. En ook de laatste episode, het bivakkeren met een stel andere her en der in Europa geronselde Arbeitseingesetzden – dwangarbeiders – in een Ferienlager, een verlaten vakantiepark aan een meer. Daar konden ze zich levend en wel aan de oprukkende Russen overgeven. Zijn hospita had toen met alle andere Duitsers allang de benen genomen. Ze wilden in handen van Amerikanen vallen.

Milaan, 1967

Milaan, 1967

 

Deze vrouw bij wie hij enige tijd inwoonde noemt hij in een van de fotobijschriften ‘meine Pflegemutti’.  Zij had zich over hem ontfermd. Mijn vader zag er niet bepaald arisch uit. Hij was klein en had een dichte bos pikzwart haar, donkerbruine ogen en een ietwat getinte huid. Hij had voor joods kunnen doorgaan. Aan moederszijde had hij inderdaad verre joodse voorouders. De familie was lang geleden rooms-katholiek geworden. Waarschijnlijk is een groot gedeelte van de mensheid wel enigszins joods als het gaat om verre afstamming. Zijn van contradicties vergeven rassenleer is een van de absurditeiten van het Nazisme.

 

In de Dolomieten, 1960

In de Dolomieten, 1960

Ik denk dat vanwege zijn jongensachtige voorkomen en door zijn blijmoedige natuur en oprechtheid, die hij zijn hele leven behield, dat daarom ook toen ver van huis in Duitsland, de juiste mensen zich over hem ontfermden: Die vrouw, maar ook zijn leidinggevende in de fabriek. Dat heeft hem geholpen de oorlog heelhuids door te komen: Niet alle Duitsers waren ‘rotmoffen’.

 

Hydepark, Londen, 1968

Hydepark, Londen, 1968

Na de oorlog ging mijn vader aan de slag bij de Mekog (Maatschappij voor Exploitatie van Kooks Oven Gassen) een onderdeel van Hoogovens in IJmuiden. Mekog maakte kunstmest en dat was essentieel voor de Wederopbouw: Europa leed vlak na de Tweede Wereldoorlog aan massale ondervoeding en het Gemeenschappelijke Landbouw Beleid was met de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal een van de vroege pijlers onder de Europese samenwerking.

 

Op een van zijn vele vliegreizen binnen Europa, op weg naar Londen, 1968. Gefotografeerd door een meereizende collega.

Op een van zijn vele vliegreizen binnen Europa, op weg naar Londen, 1968. Gefotografeerd door een meereizende collega.

Kunstmestkorrels worden erg gemakkelijk vochtig en gaan dan klonteren. De mestkorrels zijn dan niet meer gelijkmatig over het land te verspreiden. Mijn vader specialiseerde zich in het ontwikkelen van vochtwerende en later waterdichte zakverpakkingen om de massale transportschade te voorkomen en van de machines die daarvoor nodig waren. Dat bracht hem al vroeg in de jaren zestig op zakenreis door Europa op bezoek bij allerlei bouwers van verpakkingsmachines: Italië, Finland, Groot-Brittannië, Duitsland, maar ook Hongarije en Tsjecho-Slowakije. Waar mogelijk maakte hij foto’s.

 

Venetie, 1962

Venetie, 1962

Mijn vader zaliger staat voor mij een beetje model voor de doorsnee-Europeaan die (in zijn geval) met een Kodak en later een Pentax kleinbeeldcamera vooral dia’s maakte op zijn reizen die een tijdsbeeld geven van de periode 1960-1990 – en eigenlijk ook 1943-1945. Dus liet hij ons als kleine kinderen al de Arc de Triomphe, de toren van Pisa en Piccadilly Circus zien. De mensen die hij ontmoette op zijn reizen kwamen ook naar Nederland, IJmuiden. Ze kwamen bij ons over de vloer, wederopbouwtechneuten uit de industrie: Britten, Italianen, Duitsers.

 

Berlijn Friedrichshagen, zomer 1944, hospita frau Ruethning, aan de Storitzseestrasse 13. 'Meine Pflegemutti'.

Berlijn Friedrichshagen, zomer 1944, hospita frau Ruethning, aan de Storitzseestrasse 13. ‘Meine Pflegemutti’.

Bij het opruimen en ordenen van zijn audiovisuele nalatenschap (zodra er homevideo was, had hij een ook een videocamera) realiseerde ik mij dat er op talloze zolders zo Europees audiovisueel erfgoed verborgen moet liggen, foto’s, dia’s, polaroids, achtmillimeter films, videobanden. Wat toegankelijk is gemaakt en is gecatalogiseerd dat zijn veel nieuwsfoto’s, reclamebeelden, films en televisiebeelden. Professioneel beeld. Amateurbeeld vindt slechts sporadisch een weg naar de openbaarheid, bijvoorbeeld via een rommelmarkt of antiquariaat.

 

Berlijn, Friedrichshagen, zomer 1944. Mijn vader naast frau Ruethning en haar zoon Wolfchen.

Berlijn, Friedrichshagen, zomer 1944. Mijn vader naast frau Ruethning en haar zoon Wolfchen.

Europese reisbestemmingen waren zeker tot de millenniumwisseling voor de meeste gewone mensen de maximale actieradius. Pas later in zijn carrière ging mijn vader ook wel eens naar Amerika en Azië. Massaal globe trottende backpackers, voor wie dat de gewoonste zaak van de wereld is, zijn een betrekkelijk recent verschijnsel: millennials.

Sinds 2000 is het aantal jonge back packers van over de hele wereld dat in Europa rondreist geëxplodeerd en daarmee de hoeveelheid ‘content’ die ze via hun devices uploaden.

 

Op de terugweg, mei 1945 in de buurt van Maagdenburg. Een groep Nederlanders - met driekleur.

Op de terugweg, mei 1945 in de buurt van Maagdenburg. Een groep Nederlanders – met driekleur.

Unter den Linden kruising Friedrichsstrasse, 1944.

Unter den Linden kruising Friedrichsstrasse, 1944.

 

Analoog amateurbeeld van voor die tijd blijft, zolang het niet is gedigitaliseerd, ingescand, grotendeels onzichtbaar en onvindbaar. Het toerisme van Europeanen binnen Europa kwam op vanaf de jaren 1950 door de bus en de trein en vanaf de jaren 1960 ook dankzij het vliegtuig en de gezinsauto. Op regenachtige herfstzondagmiddagen werd de vakantieoogst voorzien van tekstuitleg ingeplakt in albums: Foto’s afgewisseld met tickets, brochures, ansichtkaarten en andere memorabilia.

 

Europa is in de loop van de twintigste eeuw en zeker na de Tweede Wereldoorlog het continent van de verpozing geworden. Een grote bezienswaardigheid. De badplaatsen, kuuroorden, het reisje langs de Rijn, de riviera’s, de costa’s. De steden, musea, theaters, festivals.

 

Met de Amerikaanse legertruck op weg naar huis, Munchenberg Duitsland mei/juni 1945.

Met de Amerikaanse legertruck op weg naar huis, Munchenberg Duitsland mei/juni 1945.

Europa is ook het continent van de kleine burgerman met monsieur Hulot en mr. Bean als archetypische persiflages van onszelf. ‘Les Vacances de mr. Hulot’ (1953, Jacques Tati) is even tijdloos typisch Europees als Mr. Bean Goes on holiday (2007, Rowan Atkinson).

 

Mijn vader en moeder in 1975, vakantie Frankrijk (Correze)

Mijn vader en moeder in 1975, vakantie Frankrijk (Correze)

Die kleine man heeft zich decennia hemelmaal suf gefotografeerd en gefilmd en gaat daar tegenwoordig digitaal onverdroten mee door. En dat alles lijkt gedoemd tot vergetelheid. Tenzij we die beelden voorzien van een verhaal en ze opnemen in het grote Europese familiealbum, een collectief plakboek dat onze continentale volksziel blootlegt.

 

We nodigen iedereen uit eigen fotomomenten over Europa met The Soul of Europe te delen en dat te delen met je vrienden. En vraag die dat ook weer met hun vrienden te delen. En vergeet niet te zeggen dat ook die het weer moeten delen met hun vrienden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read article

Screen Shot 2020-05-19 at 10.05.41

229

Eindelijk weer vrij (Berlijn, juli 1945)

Cities, Culture, People, Video

mei 19, 2020

De ziel van Europa was zeker te vinden in het vooroorlogse Berlijn, de Pruissisch-verlichte geest van Frederik de Grote maar ook de ziel van Alfred Döblin’s roman ‘Berlin Alexanderplatz’. De door de nationaal-socialisten begonnen Tweede Wereldoorlog had Berlijn in 1945 ontzield net zoals het hart was weggerukt uit Zadkine’s Stad zonder Hart Rotterdam.
Maar deze film laat zien hoe de mensen na bij zinnen te zijn gekomen toch hun laatste restje hoop bij elkaar scharrelen en de draad van het leven weer oppakken.
Döblins bekendste en succesrijkste werk is Berlin Alexanderplatz, dat verfilmd werd. Een grote stadsroman (1929) over hoeren, pooiers, moordenaars en dieven en een ex-boef (Franz Biberkopf) die op het rechte pad wil komen, wat niet lukt. Franz stelt het individuele voor. Hij is individu. Een arbeider die uit de gevangenis vrijkomt en die zijn uiterste best doet om wederom ‘fatsoenlijk’ te worden, maar desondanks met de verzamelde krachten van de Berlijnse onderwereld te maken krijgt. Na een zoektocht naar zijn eigen identiteit in de anonieme massa verovert hij zich een plaats als lid van de gemeenschap. De roman werd door de nazi’s verboden en maakte deel uit van de boekverbrandingen in mei 1933.

Waarom vrijheid belangrijk is? Wel nu dan, hier om dus. Niks zeggen. Gewoon kijken.

 

(https://nl.wikipedia.org/wiki/Alfred_D%C3%B6blin)

Read article

Herman van Veen

120

Herman van Veen: een Europese artiest

News, People

april 13, 2020

Herman van VeenUitverkochte zalen in Duitsland. Zeer succesvolle optredens in het Olympia in Parijs, razend populair in België. Welke Nederlandse artiest heeft dat – naast Andre Rieu – op zijn conto?

 

In maart van dit jaar vierde Herman van Veen zijn 75e verjaardag. Van slijtage is geen sprake. Wie naar hem kijkt en luistert moet vaststellen dat hij dezelfde energie heeft als tien, twintig, dertig, veertig, zelfs vijftig jaar geleden.

 

In Budapest, in vele Duitse steden, in Parijs, in Antwerpen laat Herman van Veen zien dat grenzen binnen Europa niet bestaan. Hij schakelt moeiteloos over vanuit het Nederlands naar Duits, Engels of Frans.

 

Er zijn niet zoveel Europese artiesten. Toots Tielemans was er een. Udo Jurgens ook. Dalida. Vicky Leandros. Maar het lijstje is beslist langer: ik hou me aanbevolen!

 

Herman van Veen, gefelicteerd!

Read article

Saliha Maria Fetteh, center, who delivered the sermon, and Sherin Khankan, right, the founder of the mosque, with Ozlem Cekic, a Danish politician who attend the Friday prayer.

2502

Deense krant Politiken over eerste vrouwenmoskee

Culture, News, People

augustus 31, 2016

MOSQUE. The woman behind the project, Sherin Khankan. Foto: Anders Rye Skjoldjensen

MOSQUE. Initiatiefnemer van de eerste Deense vrouwenmoskeer, Sherin Khankan. Foto: Anders Rye Skjoldjensen/Politiken

Openingsfoto: Saliha Maria Fetteh (midden), die de preek verzorgde,  Sherin Khankan (rechts), de stichter van de moskeer met  Ozlem Cekic, een Deense politicus die het vrijdaggebed bijwoondede.

 

In de Deense krant Politiken aandacht voor dit initiatief dat vervolgens door media in de hele wereld werd opgepikt.

Een kleine moskee in de Deense hoofdstad Kopenhagen heeft een stille revolutie ontketend door vorige week haar eerste vrijdaggebed te laten leiden door een vrouw. Van oudsher wordt het vrijdagsgebed geleid door mannen en vrouwen worden aangemoedigd thuis te bidden. In sommige moskeeën zijn aparte ruimten voor vrouwen, maar die zijn vaak benauwd en alleen bereikbaar vanaf een zijkant of achteringang.

De Mariam moskee in Kopenhagen is een van de weinige in de wereld die wordt bestuurd door vrouwen en tracht de beperking van het vrijdaggebed tot mannen te veranderen.

De moskee is in februari informeel geopend voor ceremonies, maar er moesten meer imams worden geworven vóórdat ze afgelopen vrijdag officieel geopend kon worden. In het gebed ging Sherin Khankan, de oprichter van de moskee, voor met het zingen van de oproep tot gebed, of de adhan. Saliha Marie Fetteh verzorgde de preek, of khutbah, die ging over “vrouwen en Islam in de moderne wereld.” Ongeveer 70 vrouwen van verschillende religieuze achtergronden woonden de dienst in solidariteit bij. Ozlem Alkis Cekic, een Deens politicus en één van de deelnemers, roemde het initiatief op haar officiële Facebook pagina: “Imam Fetteh zei: Wanneer een vrouw een bus kan besturen en kan strijden tegen de islamitische staat, dan kan ze ook imam worden.”

Khankan (41) dochter van een Syrische vader en een Finse moeder kwam 15 jaar geleden met het idee voor de Mariammoskee om een nieuwe generatie van moslimvrouwen aan te trekken die zich niet thuis voelt in traditionele moskeeën. Maar het project werd uitgesteld vanwege anti-islamitische sentimenten in de westerse wereld na 11 september 2001, de datum van de aanslagen in de Verenigde Staten. Ze was het grootste deel van haar tijd kwijt aan het verdedigen van de islam. Maar na het overwinnen van allerlei obstakels is de moskee nu officieel geopend en heeft zich geschaard in wat Khankan “een nieuwe wereldgemeenschap.” noemt. ‘s Werelds oudste vrouwenmoskee bestaat al sinds 1820 in China en Zuid-Afrika heeft er één sinds 1995. Amina Wadud, een gerenommeerd moslimfeministe en student, in Oxford leidde gebeden in 2008, en de eerste vrouwenmoskee van Amerika ging vorig jaar open in Los Angeles. In de Mariammoskee zijn ook vijf huwelijken ingezegend, waaronder een met een interreligieuze ceremonie. Khankan vertelde de Washington Post dat er maandelijks en vrijdagsgebed in de moskee is tot het moment dat ze genoeg “imamahs” heeft om gebeden elke vrijdag te doen. Deze maand opent een islamitische academie om imamahs te trainen en ook anderen onderricht te geven over de religie. “Onze moskee is geïnspireerd door veel dingen en één van hen is de islamitische feministische beweging van de jaren zeventig. Wij zeggen niet dat andere moskeeën geen recht van bestaan hebben, maar het gaat ons om het stichten van een nieuwe gemeenschap. Wat wij doen is eigenlijk niet zo controversieel, het is gebaseerd op kennis, zelfs de vrouw van de Profeet, Aisha, leidde vrouwen in gebed.” De moskee heeft brede steun, Aldus Khankan. Maar ze is ook bekritiseerd door meer conservatieve leden van de moslimgemeenschap. Imam Waseem Hussein van Kopenhagen’s grootste moskee, stelt het project ter discussie: “Moeten we ook een moskee hebben alleen voor mannen? Dat zou ongetwijfeld op protest stuiten bij de Deense bevolking”, zei hij tegen de Deense krant Politiken. Naar aanleiding van kritiek, Khankan: “Wie patriarchale structuren ter discussie stelt zal op weerstand stuiten maar wij laten ons niet uit het veld slaan door deze zwartkijkers.”

Read article

sanzio_01

2308

De European Humanist Youth Days: Van 29 tot en met 31 juli in Utrecht

Culture, People

juli 15, 2016

sanzio_01

“The School of Athens” (1509-1510) by Raphael Sanzio displays many essential ideals of the Renaissance: individualism, secularism and humanism.

Van 29 tot en met 31 juli vinden in Utrecht de European Humanist Youth Days plaats. Een evenement dat je niet wilt missen!

De eerste editie van de European Humanist Youth Days, die in 2013 in Brussel plaatsvond, bracht humanisten uit meer dan 15 Europese landen samen voor een weekend vol inspirerende sprekers, interessante activiteiten en natuurlijk een heleboel gezelligheid! Naar aanleiding van dit succesvolle evenement heeft een groep enthousiaste jonge humanisten uit Nederland besloten om dit jaar jongeren vanuit heel Europa in Utrecht samen te brengen. Wij willen jou graag uitnodigen om deel te nemen aan de European Humanist Youth Days 2016 die zullen plaatsvinden van 29 tot en met 31 juli in Utrecht.

Als lid van het Humanistisch Verbond laat je zien dat je je kunt vinden in de humanistische waarden. Deze waarden bepalen hoe je tegen dingen aankijkt. Maar hoe zetten deze waarden jou in beweging? Met het thema “Moved by Values” willen wij verdieping bieden op humanistische thema’s en voorbeelden geven over hoe je deze waarden om kunt zetten in acties.

Wij, als organisatoren van dit evenement, vinden dat jonge humanisten zich best wat vaker mogen verenigen en van zich mogen laten horen. Zeker in deze tijd lijkt ons de drang om over humanistische, ethische en filosofische onderwerpen te praten met leeftijdsgenoten aanwezig. De European Humanist Youth Days bieden de mogelijkheid om met jongeren uit verschillende landen in gesprek te gaan.

Naast het kennismaken met internationale humanisten zullen er op dit evenementlezingen, discussies en workshops worden gegeven door verschillende prominente personen over uiteenlopende onderwerpen. Informatie over de sprekers vind je hier. Daarnaast worden er verschillende culturele activiteiten aangeboden en sluiten we af met een knallend feest.

Enthousiast geworden? Registreer je nu voor dit evenement via www.ehyd2016.eu en dan zien wij jou eind juli in Utrecht!

Read article

Schermafbeelding 2016-07-13 om 11.05.22

2296

Unilever laat 10.000 jonge Europeanen een ijswinkel starten

Business, People

juli 13, 2016

Met het programma I’m Wall’s kunnen 10.000 jonge Europeanen een ijswinkel starten.

Schermafbeelding 2016-07-13 om 11.05.22

Unilever laat de komende jaren  jonge ondernemers hun eigen ijswinkeltje opstarten. Het bedrijf hoopt tegen 2020 10.000 ondernemers te hebben geholpen, wereldwijd mikt de fabrikant op 100.000 mensen.

Naast werkervaring wil de fabrikant de jongeren business skills meegeven, zodat ze in hun eigen bestaan kunnen voorzien. Unilever voorziet de nieuwe ondernemers ook van ijskarretjes, uniformen, verkooplocaties en de nodige vergunningen.

Unilever wordt bijgestaan door Het Europese Jeugdforum en YES for Europe, een organisatie voor jonge ondernemers in Europa.

In Europa hoopt Unilever tegen het eind van het jaar 1500 mensen aan werk te hebben geholpen, in de landen Spanje, Portugal, Italië, Finland, Griekenland, Polen, Nederland en Groot-Brittannië. Eind 2016 is het programma uitgerold in 20 landen.

Read article

Cox Habbema (bron: Nationaal Archief)

2664

Mooi interview met actrice Cox Habbema* over haar liefde voor Berlijn *(21 maart 1944 – 18 april 2016)

Cities, News, People, Travel

april 20, 2016

Cox Habbema (bron: Nationaal Archief)

Cox Habbema (bron: Nationaal Archief)

 

Actrice Cox Habbema is maandag overleden. Dat heeft haar familie bekendgemaakt. Ze was 72 jaar.

Behalve actrice, was ze ook theaterregisseur en van 1986 tot 1996 directeur van de Stadsschouwburg in Amsterdam. Ze debuteerde in 1967 bij Toneelgroep Centrum. Van 1969 tot het midden van de jaren tachtig leefde en werkte ze grotendeels in Oost-Berlijn. Ze werkte toen bij het Deutsches Theater.

In Nederland speelde ze in tv-series. Ze had een rol in Medisch Centrum West en het Glazen Huis. Filmrollen had ze in Dokter Vlimmen en De komst van Joachim Stiller. In 1982 was ze in een hoofdrol te zien in De stilte rond Christine M.

Europakenner Marcel Verhoeven van www.kunststad.nl interviewde haar in 2007. Hieronder via Youtube dit gedenkwaardige gesprek met deze bijzondere vrouw.

 

 

 

 

Read article

cruijff

1759

Johan Cruijff overleden: Amsterdammer, Catalaan, Europeaan

Culture, People, Sport

maart 25, 2016

 

 

maxresdefault

 

Ja natuurlijk ook Ajacied, de beste voetballer ter wereld, initiatiefnemer, verbinder, een goed mens maar toch ook iemand die het grenzenloze Europa predikte in zijn gedrag, door volledig naturel Catalaan te worden.

 

 

 

Met dank aan Jasper Mulder (klik hier voor 14 filmpjes die hij verzamelde op Marketing Online)

 

 

 

Read article

action_moria

1292

Waarom Duitsland es schaft

Culture, News, People

maart 2, 2016

Schermafbeelding 2016-03-02 om 10.31.47

Kijken we als van schrik verstijfde konijntjes in de koplampen van de aanstormende toekomst of valt er nog iets positiefs te maken van die toestroom van honderdduizenden vluchtelingen? Behalve politici die er van alles over zeggen en proberen leiding te geven aan Europa, zoals Angela Merkel die voor de tweede maal sinds korte tijd haar opwachting maakte bij Anne Will (zie uitzending via Youtube hieronder), zijn er ook wetenschappers zoals Steven Vertovec, directeur van het Max Planckinstituut voor Onderzoek naar Multi-religieuze en Mult-ethnische Samenlevingen, die al veel langer onderzoek doen naar en nadenken over migratie.  Hij is niet somber maar probeert vooral nuchter na te denken. ‘ Op de lange duur is migratie altijd goed voor de economie van een samenleving leert de geschiedenis. Het is in Duitsland een remedie tegen vergrijzing.’ De sleutel voor beleidsmakers is volgens hem aansturen op deelname van nieuwkomers, daaruit volgt taalverwerving en omarming van culturele waarden en normen.

 

 

Hier komt Vertovec wat uitgebreider aan het woord, in het Duits

http://www.wissenschaft.de/kultur-gesellschaft/gesellschaft/-/journal_content/56/12054/10297910/

In het tweede filmpje op deze site, uit 2010,  doceert professor Steven Vertovec hoe de huidige migratie in elkaar zit.

http://www.ourcommonfuture.de/dokumentation/menschenrechte-und-globale-werte/videos/

Read article

italian-wine-le-marche

1164

Italie wijnland nr. 1

People

oktober 16, 2015

27389-Vino-1024x691

 

Italië staat op het punt om Frankrijk in te halen als de grootste wijnproducent. Spanje behoudt de derde plaats. Volgens de laatste schattingen van de oogst 2015, die op het noordelijk halfrond op zijn einde loopt, zou Italië het equivalent van 48,8 miljoen hectoliter produceren. Frankrijk produceerde 46,6 miljoen en Spanje 36,6 miljoen hectoliter. Daarna volgen Duitsland en Portugal.
Deze cijfers zijn afkomstig van Brussel. De Commissie beroept zich op verklaringen van de 28 lidstaten.
De bovenste plek wordt om beurten bezet op zijn door Frankrijk of Italië, afhankelijk van het jaar. 2015 was bijzonder droog en zonnig en dat verminderde Franse opbrengst met 1%. Maar in elk geval hebben de druiven dankzij minder aandoeningen gerelateerd aan vocht, een mooie kwaliteit en dat is dit jaar een heel goed voorteken. De gunstiger weeromstandigheden aan Italiaanse zijde resulteerden in een volumestijging van 13%.
Over het geheel nemen de drie grootste producenten (Italië, Frankrijk en Spanje) iets minder dan de helft van de wereldproductie voor hun rekening. Europa als geheel handhaaft zijn leiderschap met een productie van 163,8 miljoen hectoliter nagenoeg gelijk aan die van vorig jaar en overeenkomend met bijna 60% van het wereldwijde volume (279 miljoen hectoliter vorig jaar). (Le Figaro)

Read article