MENU

Culture
Category

De woeste luchten van Constable in Teylers, Haarlem

Culture

september 27, 2020

Landschapsschilder John Constable te zien in het Teylers museum, Haarlem

De baai van Weymouth, John Constable, 1816

De baai van Weymouth, John Constable, 1816

De Britse kunstenaar John Constable (1776-1837) is een van de beste landschapschilders aller tijden. Van 19 september t/m 31 januari presenteert Teylers Museum een overzichtstentoonstelling  van deze meester uit de romantiek. De tentoonstelling is niet groot, maar geeft een duidelijk beeld van het meesterschap van Constable. Vanuit Canada, Londen en Oxford zijn de mooiste tekeningen, aquarellen en schilderijen naar het museum gehaald.

Het is pas de eerste overzichtstentoonstelling van John Constable in Nederland, terwijl hij toch zijn inspiratie haalde uit de werken van Hollandse meesters als Ruijsdael, Rembrandt en Rubens. Hij bezat bijvoorbeeld negen etsen van Rembrandt. Een deel van de tentoonstelling is daarom  gewijd aan de invloed van de oude meesters op zijn werk.

Onderwerp van zijn werk was het landschap van zijn jeugd aan de Engelse oostkust bij Harwich. Hij schilderde veel buiten, want hij was gefascineerd door de kleuren en vormen van wolken, regenbogen, en weersveranderingen. Hij hield nauwkeurig bij onder welke weers- en lichtomstandigheden hij geschilderd had. Hij schetste exact wat hij zag, toch is ook de emotie herkenbaar. “Painting is but another word for feeling,” schreef hij aan een vriend.

Constable schilderde in zijn eigen stijl. Tijdgenoten konden zijn werk niet erg waarderen. Hij was al in de vijftig toen de Royal Academy hem eindelijk als lid toeliet. Maar na zijn dood werd hij de inspiratiebron van onder meer de Franse impressionisten en nu wordt hij gezien als een van de vaders van de moderne schilderkunst.

wolkenfotowedstrijd

Teylers museum nodigt iedereen uit om zich te laten inspireren door Constable, en mee te doen aan de door het museum georganiseerde fotowedstrijd. Landschapsfotograaf Saskia Boelsums heeft drie op Constable geïnspireerde  werken gemaakt, die ook te zien in het museum. Op haar  website saskiaboelens.nl legt zij uit wat zij verstaat onder ‘je door iemand laten inspireren’:

“ Je door iemand laten inspireren betekent voor mij dat je goed kijkt naar de manier van werken van een schilder en dan de aspecten die je aanspreken, toepast in je eigen werk”. Haar spreekt vooral de kracht, de beweging en dynamiek in de schetsen van Constable aan. Daar zoekt zij ook naar in haar eigen werk.

Fotografeer je graag en zou je het leuk vinden als een foto van jou in het museum komt te hangen, maak dan een foto van een wolkenlucht. Ga voor de volledige instructies naar

 

https://www.teylersmuseum.nl/nl/bezoek-het-museum/wat-is-er-te-zien-en-te-doen/wolkenfotowedstrijd

De winnaars krijgen een masterclass van Saskia Boelsums.

Saskia Boelsums, Landscape #151

Saskia Boelsums, Landscape #151

 

 

 

 

Read article

Door Aphasia83 - Eigen werk, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=69971811

224

The Final Count Down (Europe – 1986) still going strong

Culture

september 8, 2020

Door Aphasia83 - Eigen werk, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=69971811

Europe in 2016. Door Aphasia83 – Eigen werk, https://commons.wikimedia.org

Europe the band in Stockholm 2016 – Europe (band) – Wikipedia

Bestaat nog steeds, Europe, de Zweedse hardrockband die in 1986 zijn reputatie vestigde met het nummer The Final Countdown: De mensheid verlaat aarde per raket en verkast naar Venus. Het liedje stond maandenlang nummer een in de ‘charts’, de hitlijsten.

Hier het liedje:

Ik kende dat liedje wel, maar die band…..geen fokking idee wie dat eigenlijk zijn. Dus ik ben er even een beetje ingedoken. Lijken me sympathieke gasten. Ze steunen Artsen Zonder Grenzen. Het toeren ligt voorlopig even op zijn gat. Op Twitter hebben ze 17K volgers en de laatste tweet is van begin mei, dus het zindert niet heel erg meer. Hieronder een klein retropectief:

Het titelnummer van Europe’s derde album werd in 2016 30 jaar oud, maar The Final Countdown‘s eenvoudige keyboard riff dateert uit de studententijd van Joakim Larsson in Stockholm – mogelijk nog voordat hij de naam Joey Tempest had aangenomen.

“Ik zat toen nog op de universiteit. En er was een man die ik kende die Mic Michaeli heette en die in een band zat die Avalon heette,” herinnert de zanger zich. “Ik liep op een dag naar hem toe en vroeg of ik zijn keyboard mocht lenen. Mic moet gedacht hebben dat ik een complete idioot was, maar hij zei ja.”

Veel later zou Michaeli het overnemen van Tempest als Europe’s full-time keyboardspeler.

Het was tijdens het dollen met de geleende Korg PolySix-synthesizer dat Tempest stuitte op een vegend geluid dat het lange intro van het nummer werd. Het titelloze stukje bleef een tijdje op de plank liggen. “Ik wist dat het iets had, maar ik kon er geen liedje omheen schrijven,” zegt Tempest nu. En toen kwam er een geluksbrenger langs. Het Europese managementkantoor stond recht tegenover een nachtclub waar de band vaak naartoe ging.

“Onze manager stelde voor om daar mijn stuk van één minuut te laten spelen, vergezeld van hun lasershow – gewoon voor de lol,” zegt Tempest. “In de bar begonnen John Levén [bassist] en ik te praten over hoe we verder konden gaan.”

Geïnspireerd door zijn voorliefde voor UFO’s, zette Tempest zijn galopperende beat in een drummachine. “Daarna kwam het allemaal vrij snel samen,” zegt hij. “De stem blijft overal in één monotone lijn, met de akkoorden eronder. Pas later in mijn leven realiseerde ik me dat veel klassieke componisten zo werken. Het is hypnotiserend en behoorlijk cool.”
Maar ondanks zijn pogingen de andere de bandleden te overtuigen, bleek het nummer – nog steeds een omslachtige zes en een halve minuut lang – minder pakkend dan die op de eerste twee albums van Europe. “We waren een gitaarband… het was iets heel ongewoons voor ons,” legt Tempest uit.

Uiteindelijk besloot Europe dat het tijd was om, in de woorden van Tempest, “onze koppen boven de schutting te steken en iets anders te doen”.

Bron/lees verder op:  https://www.loudersound.com/features/the-stories-behind-the-songs-the-final-countdown-by-europe

 

site: https://www.europetheband.com/

Read article

Vrouwelijke schrijvers in de Spaanse Gouden Eeuw

Culture

september 7, 2020

 

Portret van de non Sor Juana Inés de la Cruz (1648-1695) door Miguel Cabrera  (1695–1768) gemaakt rond 1750, olie op linnen (Museo Nacional de Historia (MNH)

Portret van de non Sor Juana Inés de la Cruz (1648-1695) door Miguel Cabrera (1695–1768) gemaakt rond 1750, olie op linnen (Museo Nacional de Historia (MNH)

 

In het Instituto Cervantes van Madrid is een tentoonstelling te zien over het leven en werk van ongeveer 30 vrouwelijke auteurs, toneelschrijvers en drukkers die in de vergetelheid waren geraakt..
De titel is ‘ Wijs en moedig: Vrouwen en Schrijven in de Gouden Eeuw van Spanje” De tentoonstelling gaat over vrouwen uit de tijd dat Miguel de Cervantes zijn baanbrekende werk Don Quichot publiceerde: begin zeventiende eeuw. Hoewel deze zogenaamde “Gouden Eeuw” voornamelijk wordt geassocieerd met mannen als Cervantes, Lope de Vega en Francisco de Quevedo, schreven honderden vrouwen in die periode niet alleen, maar publiceerden ze ook.
De meeste vrouwen in het 17de-eeuwse Spanje waren analfabeet en waren veroordeeld tot huishoudelijke taken. Maar een kleine groep heeft zijn eigen weg gebaand, vaak door in het klooster te gaan. In kloosters was relatieve intellectuele vrijheid mogelijk.

“Tan sabia como Valorosa” verkent het leven van deze vrouwen aan de hand van meer dan 40 documenten, waaronder poëzie, dagboeken, toneelstukken, romans en reisverslagen. De tentoonstelling, die in maart werd geopend, maar drie maanden moest sluiten vanwege de Covid-19-pandemie, werd op 18 juni heropend en is te zien tot 5 september. Een deel van het materiaal is ook online beschikbaar.

Volgens de directeur van het instituut, Luis García Montero, nodigt deze tentoonstelling uit om na te denken over vrouwen, geeft het ons geheugen terug en kunnen we recht doen aan de geschiedenis.

 

https://tinyurl.com/y6crwbbd

 

 

Read article

Screen Shot 2020-09-01 at 14.44.26

118

Het beweegt! (Cinema Europa 1896-1902)

Culture

september 1, 2020

Eye en het British Film Institute (BFI) presenteren een compilatie van gerestaureerde opnamen uit de collectie van de Mutoscope and Biograph Company, een van de eerste filmbedrijven. Laat je meevoeren naar het Venetië, Berlijn en Amsterdam van ruim honderdtwintig jaar geleden en voel de opwinding van de eerste filmbeelden!

Met steun van de Europese Commissie zijn vijftig films uit de Mutoscope and Biograph-collecties van Eye en de BFI digitaal gerestaureerd (8K). Deze één-minuten-tijdcapsules – gedraaid op 68mm-nitraat – zijn vermaard vanwege de unieke resolutie; de opnamen uit de begintijd van de cinema behoren tot de scherpste en rijkst gedetailleerde beelden uit de filmgeschiedenis.

Een compilatiefilm brengt de kijker terug naar het leven rond 1900, toen steden als Berlijn, Amsterdam en Londen een sterke groei doormaakten; ook de opnamen van een betoverend Venetië – toen vooral toeristenbestemming voor de happy few – zijn van een indrukwekkende schoonheid.

Mutoscope and Biograph Company maakte als een van de eerste filmbedrijven opnamen van belangrijke gebeurtenissen en evenementen, die de hele wereld overgingen. In de collecties van de BFI en Eye is een deel van de films bewaard gebleven; met tweehonderd filmpjes beheert Eye zelfs de grootste Mutoscope and Biograph Company-collectie ter wereld.

The Brilliant Biograph: Earliest Moving Images of Europe (1897-1902). Te zien in Eye op 31 aug. en 1, 2, 4, 5 en 7 sept. Meer info:   eyefilm.nl

https://tinyurl.com/y284uw4x

Read article

Der neue Heimat (een film van Edgar Reitz)

Culture

augustus 25, 2020

Hieronder volgt een filmverslag over Die neue Heimat van Edgar Reitz in 2014 geschreven door Fons Bruijs.

 

Vier uur intens meeleven  met de inwoners van  Schabbach, met hun verlangen naar een beter bestaan.

 

Weg uit de ellende waar de dood regeert op elke straathoek,

de armoede groot is en het leven kansloos lijkt.

Kindersterfte, onverklaarbare ziekte. Men denkt aan Brazilie

waar de zon het hele jaar door onafgebroken schijnt en waar je als nieuwkomer kunt rekenen op kilometers lange kavels vruchtbare grond.

Daar, ver achter Schabbach in het westen, wacht het geluk, de nieuwe wereld.

De nieuwe taal wordt alvast beoefend door de enige leesvaardige jonge inwoner uit het stadje. Hij leest tegen de zin van zijn primitieve ouders  veel boeken. Braziliaans, Mexicaans  en Spaans. Maar ook over oude Indiaanse taal, hun gebruiken en gewoonten. Hij inspireert en weet het hele dorp voor zijn plan te winnen.

Zo ronselt hij alle inwoners uiteindelijk weg uit de ellende naar het nieuwe vaderland.

Overal zien we stervende, kermende mensen in benauwde kamertjes.

Huilende, biddende familieleden, opgepropt in bedompte keukens om het verlies gezamenlijk met godsvrezen te delen.

Het kerkhof is de plek waar nieuw leven wordt gegenereerd.

Onder het licht van de maan gaan de gesteven rokken omhoog, het kanten ondergoed omlaag.

Een jonge vurige dorpssmit baant zich behoedzaam doch trefzeker een weg naar binnen,

Het meisje kijkt hem liefdevol aan.

Hij is welkom.

En dan de grote  diaspora.

Na nog een aantal  begrafenissen van talloze doden, kinderen en bejaarden.

…en dan ..het is voorjaar 1842, trekken karrevrachten vol

emigranten het dorp uit richting Rotterdam om ingescheept te worden voor de grote oversteek naar het westen waar het beloofde land met open armen  op hen wacht.

En dat alles uitgesmeerd over 4 uur.

Fabelachtig fascinerend filmwerk zoals we dat kennen van de grote klassieke filmers!

Zo’n 100 jaar later zal Rotterdam platgegooid worden door de kleinkinderen  van de onschuldige babies die slapend meedijnden op de houten karren, op het ritme van de wielen die over de ongelijke wegen het beeld uit waggelden.

 

 

Read article

Een bijzondere Italiaanse ontmoeting

Culture

augustus 25, 2020

Door Fons Bruijs

(Memoires van een oud-reclameman. Fons Bruijs heeft zijn hele werkzame leven gesleten in de reclamewereld als campagnebedenker en copywriter. Hij kwam overal in Europa. Hij had zijn schetsboek en tekenspullen altijd bij zich.)

Ergens in de zeventiger jaren werkte ik mee aan een internationale campagne voor een Italiaanse opdrachtgever: Montefibre. Dit bedrijf leverde halffabrikaten die in heel Europa in vele eindproducten werden verwerkt. Mijn vriend (Erwin vraagt, wie?) die destijds eigenaar was van een reclamebureau (Erwin vraagt naam) schreef het campagnethema voor deze belangrijke klant. Die luidde “Montefibre verenigt Europa” Ik was alleen verantwoordelijk voor de vormgeving. De presentatie van de campagne vond plaats in Milaan ten overstaan van de  hoogste baas van de communicatie-afdeling van het bedrijf. Na een comfortabele vlucht en snelle taxirit arriveerden we bij het hoofdkantoor alwaar wij ons lieten begeleiden wij naar de vergaderruimte waar we de presentatie zouden geven. In de vaste veronderstelling dat ons werk in goede aarde zou vallen lieten wij ons de heerlijke Italiaanse koffie die we geserveerd kregen goed smaken. Voldaan zakten we onderuit in afwachting van de grote marketingbaas….
Deze kwam even later goedgehumeurd binnen, de armen gastvrij gespreid met een brede lach: ‘Welkom heren, laten we maar gelijk beginnen!’
Handenvrijvend op z’n ellebogen rustend zei hij: ‘Welnu, the floor is yours!’ Mijn vriend begon met het
voordragen van de rational: ‘Jullie leveren materiaal aan producenten in vrijwel alle landen in Europa. Jullie afnemers
verwerken dat in heel veel Europese producten. Welnu, we hebben dan ook de volgende positionering gecreeerd: “MONTEFIBRE VERENIGT EUROPA”
De vriendelijke glimlach veranderde in een verontwaardigde, geringschattende blik. ‘Heren, we hebben net, zo’n
dertig jaar geleden een oorlog achter de rug door een gek die op zijn manier Europa wilde
verenigen!!! Om maar te zwijgen van Napoleon! Dit is niet waar wij op zitten te wachten. Dit is veel te imperialistisch! Te zwaar, veel te zwaar!”
Hij stond op en liep langzaam achterwaarts richting deur waardoor hij kort tevoren zo monter was binnen gekomen.Het ontbrak er nog aan dat hij ons niet direct een prettig terugvlucht wenste. Wel stelde hij ons voor aan een van zijn medewerkers met wie wij een voortreffelijke lunch deelden. Dat was het hoofdstuk Montefibre.
Toen ik laatst in een file stond moest ik terugdenken aan die trip naar Milaan! De wereld verandert met de dag maar een sterke Europese gedachte gaat jaren mee, verdwijnt en komt weer terug En weer terug, etc.

Read article

Emscherpark

Culture

augustus 5, 2020

(Memoires van een oud-reclameman. Fons Bruijs heeft zijn hele werkzame leven gesleten in de reclamewereld als campagnebedenker en copywriter. Hij kwam overal in Europa. Hij had zijn schetsboek en tekenspullen altijd bij zich. Het navolgende stuk is ontleend aan een tafelrede die Fons hield tijdens werkbezoek aan Het Emscherpark waar hij was in opdracht van de Meuse Foundation.)

Door Fons Bruijs

Wij mochten thuis niet van Duitsland houden waardoor wij de ontwikkelingen in dat land niet volgden. We waren, vonden we, meer Francofiel en richtten ons meer op de ontwikkelingen buiten Duitsland. Dat land had straf. Later toen ik wat meer van de Europese geschiedenis begon te begrijpen kreeg ik meer interesse in Duitsland. Wat een energie, wat een beschaving. Wat een historie.

En wat hebben twee wereldoorlogen ons beeld op de cultuur van dat land lelijk vertroebeld. Toen ik langs de industrieterreinen van Emscherpark reed en door de gebouwen liep, voelde ik energie, kracht, saamhorigheid. Maar ook angst. Horden onderworpen kompels. Duizenden arbeiders die vanuit alle windstreken uit dorpen en stadjes kwamen om in de fabrieken te werken. Onderworpen aan en afhankelijk van de willekeur van de kleine groep bazen die het voor het zeggen had.

Er kwam tenminste wat welvaart. Er was eten, er was toekomst. De schoorstenen rookten. Dat was toen nog een bewijs van rijkdom en welvaart. Toen Lodewijk de vijftiende een grote slag verloor van de Engelsen moet hij wanhopig hebben uitgeroepen: “Hoe kan het dat god ons zo heeft kunnen verlaten, terwijl wij zoveel voor god hebben gedaan?” Niet lang daarna startte na de verlichting de industrialisatie. Inderdaad, er was een nieuw geloof ontstaan. Het kapitalisme.

Alles dampte, floot, bonkte en stuwde er lustig op los in die hallen en gebouwen. Schitterend architectonisch vormgegeven met als uitgangspunt functionaliteit. De machines verassend ontworpen. Industriële vormgeving had nog niet zo’n aandacht. Het ging hier louter om de bruikbaarheid. De vorm ontstond vanuit de behoefte maar vooral om de de functie van de ketel, de pers, de kranen. Ik heb ze daar bewonderd in de betoverende wereld van de mechanica.

De tandwielen, steunberen, bruggen, klinknagels, loopbruggen, afsluitkranen, smeltkroezen en handgrepen. Stuk voor stuk een verrukking om naar te kijken. Het is lastig om al die gebouwen en materialen los te zien van de mensen en hun beweegredenen in die tijd. Dat is ook de reden waarom ik zo af en toe enigszins neerslachtig werd van al die lucht van smeer bloed en zweet. Van mensen op weg naar stad, land en geluk. Door hoop voor de gek gehouden liepen ze de dood tegemoet.

Begin jaren 70, voor zover ik heb begrepen, begon de industrie in deze streek, waar honderdduizenden mensen decennialang afhankelijk waren van hun baan in de fabriek, de mijn of de gieterij, langzaam te verdwijnen. Door verdere technologische ontwikkelingen raakte het gebied zijn oorspronkelijke functie kwijt. In nog geen veertig jaar tijd emancipeerde, verzelfstandigde West Falen.

Voor sommigen zal het niet gemakkelijk zijn geweest het industriële juk af te werpen. Universiteiten, scholen, beroepsonderwijs, investeerders verzetten de bakens. Kleinschalige nieuwe industrie, dienstverlening, midden- en kleinbedrijf zorgden voor een nieuwe dynamiek.

Wat ben ik blij met het gepiep piep en tuut tuut van mijn computer. Wat ben ik blij dat ik nooit in die omstandigheden heb hoeven werken en wat heb ik een respect voor de mensen die dat wel hebben gedaan. Mensen aan wie wij een belangrijk deel van onze welvaart te danken hebben. Wat ben ik blij dat ik morgen met mijn eigen Porsche 911 weer naar huis mag.

Fons Bruijs.

Read article

Spaghetti Bolognese volgens Pavarotti

Culture

juli 14, 2020

Vanaf links: journalist Vincenzo Mollica, Luciano Pavarotti, Lucio Dalla en Zucchero bij de eerste editie (1992).

Vanaf links: journalist Vincenzo Mollica, Luciano Pavarotti, Lucio Dalla en Zucchero bij de eerste editie (1992).

Door: Gerrit-Jan Hofsté

 In 2003 reisde ik met Marc Klein Essink af naar Italië, om precies te zijn naar Modena. Voor zijn tv-programma gingen we opnames maken rondom de jubileum editie van Pavarotti & Friends. En dat lijstje ‘friends’ loog er niet om kan ik u zeggen.
De catering van dienst was op haar taak voorbereid en had alle wensen van de sterren nauwkeurig gedocumenteerd. Maar waar deze wensen doorgaans vooral als check dienen om te zien of de ontvangende evenementenlocatie zijn zaakjes goed voor elkaar heeft, waren de sterren hier zélf te gast en toonden zich aanzienlijk bescheidener.
Eric Clapton kwam weliswaar niet bij ons aan tafel zitten, want we kenden elkaar nog maar net maar Brian May knikte ons van gepaste afstand vriendelijk toe. Een oudere heer in jeugdige knalroze polo maakte een grapje over het spektakel – waar wij inmiddels dus zelf ook deel van uitmaakten – en schoof gezellig aan. ‘In Engeland weten ze niet hoe je een fatsoenlijke spaghetti Bolognese hoort te maken’, zei hij, wijzend naar de borden die werden uitgeserveerd. ‘Please to meet you, my name is Ian’. Dit was volgens hem Ragù alla Bolognese zoals je die écht hoort te eten.
Daar zaten we dan, in een prachtige tuin omgeven door cipressen met de behaaglijke warmte van een inmiddels ondergaande avondzon op onze huid. Het geroezemoes van het wachtende publiek buiten in combinatie met de soundcheck van Andrea Bocelli op de achtergrond in de geur van zomers Italië, maakten van mij een gelukkig mens.
We moesten weer aan het werk. Bij de volgende soundcheck mochten we óp het podium filmen en we liepen mee met Ian. Hij ging ons voor en kende duidelijk de weg backstage. De camera snorde en we liepen het podium op waar de gitaarintro van ‘Smoke on the Water’ klonk. De man in de roze polo pakte de microfoon en zette de zang in.

Read article

Londen, 1970.

358

Volkskroniek over hoe vrijheid 75 jaar geleden begon

Cities, Culture, Lifestyle, People, Travel

juni 16, 2020

Een collectief plakboek over Europa, het continent van de verpozing

Tijdens zijn gedwongen verblijf in Duitsland in de Tweede Wereldoorlog begon mijn vader, Wim van den Brink, met fotograferen. Hij is er zijn verdere leven mee doorgegaan. Hij fotografeerde tijdens de vele reizen door Europa die hij vanwege zijn werk maakte en tijdens de vakanties met zijn gezin. De beelden vormen een kroniek van het alledaagse leven in Europa vanaf 1943 tot aan zijn dood in 2007.  Maar zijn ook onderdeel van een veel omvangrijker verborgen volkskroniek van het gewone leven door talloze amateurfotografen. Een collectief, vergeten plakboek want er moeten miljoenen van zulke bijna verloren beelden zijn weggeborgen in dozen en albums.

Op de laatste foto poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

Op de laatste foto in de serie die mijn vader maakte tijdens zijn internering in Duitsland (1943-1945), is hij na de capitulatie op weg naar huis. Hier poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

 

Telkens als ik nadenk over Europa, kijk ik weer terug in het schriftje van mijn vader dat ik als kind al af en toe tevoorschijn haalde vanachter de schuifdeurtjes op zolder. Daar lag het tussen oude boeken en paperassen, samen met een camera die hij had meegenomen uit Duitsland. Het is een gewoon schoolschrift met gelinieerde pagina’s maar het bevat enkele tientallen ingeplakte foto’s van ongeveer negen bij zeven bij centimeter gemaakt met die Zeiss Ikon balgcamera die in de jaren 1940 in Duitsland een heel gangbaar model was. De foto’s zijn klein maar behoorlijk scherp.

Mijn vader, tweede van rechts, op 22 april 1945  samen met zijn medebewoners temidden van zijn Russische bevrijders in Berlijn-Rahnsdorff.

Mijn vader, tweede van rechts, op 22 april 1945 samen met zijn medebewoners temidden van zijn Russische bevrijders in Berlijn-Rahnsdorff.

Ze vormen een reportage over de ruim twee jaar dat hij in Berlijn verbleef, vanaf het voorjaar 1943 – nadat hij kort na zijn achttiende verjaardag was opgepakt – tot en met zijn repatriëring na de capitulatie in juni 1945. Het was zijn eerste buitenlandse reis. De foto’s laten de plekken zien waar hij verbleef en de mensen waarmee hij optrok. Op sommige staat hij zelf, alleen of met anderen. Vermoedelijk zijn die gemaakt met de zelfontspanner. Op de laatste foto poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

 

San Marcoplein, Venetie, 1962.

San Marcoplein, Venetie, 1962.

In 1988 ging ik met hem en het schriftje terug naar Berlijn. Hij was toen even oud als ik nu: begin zestig. Hij vond het een godswonder dat hij de oorlog had overleefd als je bedenkt hoeveel dood en verderf er tijdens die oorlogsjaren om hem heen was gezaaid. Door de geallieerde bombardementen en vooral de laatste weken en dagen in de slag om Berlijn. Op een van de foto’s zie je mijn vader met Russische soldaten (‘onze bevrijders’, staat er onder) van wie er eentje een verband om zijn hoofd heeft. De overige foto’s ademen een alledaagse, bijna een vakantiesfeer. Veel tekst staat er niet in het schriftje. Mijn vader was geen schrijver. Hij was technicus, scheikundige.

 

Noorwegen, 1961.

Noorwegen, 1961.

Maar hij praatte graag. Wij hadden een goede band dus praatten we veel met elkaar. Dat ging vaak over koetjes en kalfjes. Over hoe we tegen het leven aankeken. Soms over de dood van zijn eerste vrouw, mijn moeder. Dat was een verdriet dat hij nooit helemaal te boven is gekomen ook niet in het lange en gelukkige huwelijk dat erop volgde met een vriendin van mijn moeder, mijn tweede moeder.

 

Salzburg, Oostenrijk, 1962

Salzburg, Oostenrijk, 1962

Zijn spraakzaamheid gaf mij de gelegenheid hem in Berlijn eens goed uit te horen over die twee oorlogsjaren. Toen bleek mij hoeveel hij niet had gefotografeerd en misschien ook niet had willen zien. De verwoesting, de doden. Hij was geen oorlogsfotograaf. Hij was een huis-tuin-en-keuken-fotograaf en nog een tamelijk middelmatige ook. Maar hij had geen last van artistieke pretenties. In geen van de dingen die hij deed trouwens was hij ooit pretentieus. Dat hij enkele aardige foto’s, dia’s en films heeft nagelaten komt doordat hij verzot was op apparaten en die te pas en te onpas gebruikte. Een apparaat in zijn buurt was voor hem nooit veilig. Knopjes zijn om aan te draaien, schroefjes draaide hij los zodat hij binnenin kon kijken. Als het stuk was, maakte hij het.

 

Stresa, bij Milaan, 1967.

Stresa, bij Milaan, 1967.

Wat hij wel fotografeerde in Berlijn was het veilige onderkomen dat hij, na te zijn weggebombardeerd uit een pension aan de Muskauerstrasse, vond bij een familie buiten de stad. En ook de laatste episode, het bivakkeren met een stel andere her en der in Europa geronselde Arbeitseingesetzden – dwangarbeiders – in een Ferienlager, een verlaten vakantiepark aan een meer. Daar konden ze zich levend en wel aan de oprukkende Russen overgeven. Zijn hospita had toen met alle andere Duitsers allang de benen genomen. Ze wilden in handen van Amerikanen vallen.

Milaan, 1967

Milaan, 1967

 

Deze vrouw bij wie hij enige tijd inwoonde noemt hij in een van de fotobijschriften ‘meine Pflegemutti’.  Zij had zich over hem ontfermd. Mijn vader zag er niet bepaald arisch uit. Hij was klein en had een dichte bos pikzwart haar, donkerbruine ogen en een ietwat getinte huid. Hij had voor joods kunnen doorgaan. Aan moederszijde had hij inderdaad verre joodse voorouders. De familie was lang geleden rooms-katholiek geworden. Waarschijnlijk is een groot gedeelte van de mensheid wel enigszins joods als het gaat om verre afstamming. Zijn van contradicties vergeven rassenleer is een van de absurditeiten van het Nazisme.

 

In de Dolomieten, 1960

In de Dolomieten, 1960

Ik denk dat vanwege zijn jongensachtige voorkomen en door zijn blijmoedige natuur en oprechtheid, die hij zijn hele leven behield, dat daarom ook toen ver van huis in Duitsland, de juiste mensen zich over hem ontfermden: Die vrouw, maar ook zijn leidinggevende in de fabriek. Dat heeft hem geholpen de oorlog heelhuids door te komen: Niet alle Duitsers waren ‘rotmoffen’.

 

Hydepark, Londen, 1968

Hydepark, Londen, 1968

Na de oorlog ging mijn vader aan de slag bij de Mekog (Maatschappij voor Exploitatie van Kooks Oven Gassen) een onderdeel van Hoogovens in IJmuiden. Mekog maakte kunstmest en dat was essentieel voor de Wederopbouw: Europa leed vlak na de Tweede Wereldoorlog aan massale ondervoeding en het Gemeenschappelijke Landbouw Beleid was met de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal een van de vroege pijlers onder de Europese samenwerking.

 

Op een van zijn vele vliegreizen binnen Europa, op weg naar Londen, 1968. Gefotografeerd door een meereizende collega.

Op een van zijn vele vliegreizen binnen Europa, op weg naar Londen, 1968. Gefotografeerd door een meereizende collega.

Kunstmestkorrels worden erg gemakkelijk vochtig en gaan dan klonteren. De mestkorrels zijn dan niet meer gelijkmatig over het land te verspreiden. Mijn vader specialiseerde zich in het ontwikkelen van vochtwerende en later waterdichte zakverpakkingen om de massale transportschade te voorkomen en van de machines die daarvoor nodig waren. Dat bracht hem al vroeg in de jaren zestig op zakenreis door Europa op bezoek bij allerlei bouwers van verpakkingsmachines: Italië, Finland, Groot-Brittannië, Duitsland, maar ook Hongarije en Tsjecho-Slowakije. Waar mogelijk maakte hij foto’s.

 

Venetie, 1962

Venetie, 1962

Mijn vader zaliger staat voor mij een beetje model voor de doorsnee-Europeaan die (in zijn geval) met een Kodak en later een Pentax kleinbeeldcamera vooral dia’s maakte op zijn reizen die een tijdsbeeld geven van de periode 1960-1990 – en eigenlijk ook 1943-1945. Dus liet hij ons als kleine kinderen al de Arc de Triomphe, de toren van Pisa en Piccadilly Circus zien. De mensen die hij ontmoette op zijn reizen kwamen ook naar Nederland, IJmuiden. Ze kwamen bij ons over de vloer, wederopbouwtechneuten uit de industrie: Britten, Italianen, Duitsers.

 

Berlijn Friedrichshagen, zomer 1944, hospita frau Ruethning, aan de Storitzseestrasse 13. 'Meine Pflegemutti'.

Berlijn Friedrichshagen, zomer 1944, hospita frau Ruethning, aan de Storitzseestrasse 13. ‘Meine Pflegemutti’.

Bij het opruimen en ordenen van zijn audiovisuele nalatenschap (zodra er homevideo was, had hij een ook een videocamera) realiseerde ik mij dat er op talloze zolders zo Europees audiovisueel erfgoed verborgen moet liggen, foto’s, dia’s, polaroids, achtmillimeter films, videobanden. Wat toegankelijk is gemaakt en is gecatalogiseerd dat zijn veel nieuwsfoto’s, reclamebeelden, films en televisiebeelden. Professioneel beeld. Amateurbeeld vindt slechts sporadisch een weg naar de openbaarheid, bijvoorbeeld via een rommelmarkt of antiquariaat.

 

Berlijn, Friedrichshagen, zomer 1944. Mijn vader naast frau Ruethning en haar zoon Wolfchen.

Berlijn, Friedrichshagen, zomer 1944. Mijn vader naast frau Ruethning en haar zoon Wolfchen.

Europese reisbestemmingen waren zeker tot de millenniumwisseling voor de meeste gewone mensen de maximale actieradius. Pas later in zijn carrière ging mijn vader ook wel eens naar Amerika en Azië. Massaal globe trottende backpackers, voor wie dat de gewoonste zaak van de wereld is, zijn een betrekkelijk recent verschijnsel: millennials.

Sinds 2000 is het aantal jonge back packers van over de hele wereld dat in Europa rondreist geëxplodeerd en daarmee de hoeveelheid ‘content’ die ze via hun devices uploaden.

 

Op de terugweg, mei 1945 in de buurt van Maagdenburg. Een groep Nederlanders - met driekleur.

Op de terugweg, mei 1945 in de buurt van Maagdenburg. Een groep Nederlanders – met driekleur.

Unter den Linden kruising Friedrichsstrasse, 1944.

Unter den Linden kruising Friedrichsstrasse, 1944.

 

Analoog amateurbeeld van voor die tijd blijft, zolang het niet is gedigitaliseerd, ingescand, grotendeels onzichtbaar en onvindbaar. Het toerisme van Europeanen binnen Europa kwam op vanaf de jaren 1950 door de bus en de trein en vanaf de jaren 1960 ook dankzij het vliegtuig en de gezinsauto. Op regenachtige herfstzondagmiddagen werd de vakantieoogst voorzien van tekstuitleg ingeplakt in albums: Foto’s afgewisseld met tickets, brochures, ansichtkaarten en andere memorabilia.

 

Europa is in de loop van de twintigste eeuw en zeker na de Tweede Wereldoorlog het continent van de verpozing geworden. Een grote bezienswaardigheid. De badplaatsen, kuuroorden, het reisje langs de Rijn, de riviera’s, de costa’s. De steden, musea, theaters, festivals.

 

Met de Amerikaanse legertruck op weg naar huis, Munchenberg Duitsland mei/juni 1945.

Met de Amerikaanse legertruck op weg naar huis, Munchenberg Duitsland mei/juni 1945.

Europa is ook het continent van de kleine burgerman met monsieur Hulot en mr. Bean als archetypische persiflages van onszelf. ‘Les Vacances de mr. Hulot’ (1953, Jacques Tati) is even tijdloos typisch Europees als Mr. Bean Goes on holiday (2007, Rowan Atkinson).

 

Mijn vader en moeder in 1975, vakantie Frankrijk (Correze)

Mijn vader en moeder in 1975, vakantie Frankrijk (Correze)

Die kleine man heeft zich decennia hemelmaal suf gefotografeerd en gefilmd en gaat daar tegenwoordig digitaal onverdroten mee door. En dat alles lijkt gedoemd tot vergetelheid. Tenzij we die beelden voorzien van een verhaal en ze opnemen in het grote Europese familiealbum, een collectief plakboek dat onze continentale volksziel blootlegt.

 

We nodigen iedereen uit eigen fotomomenten over Europa met The Soul of Europe te delen en dat te delen met je vrienden. En vraag die dat ook weer met hun vrienden te delen. En vergeet niet te zeggen dat ook die het weer moeten delen met hun vrienden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read article

Screen Shot 2020-05-28 at 12.40.00

120

10 Beste Europese virtuele musea

Cities, Culture, Design

mei 28, 2020

Kunst vanuit huis – 10 van de beste virtuele museumbelevenissen in Europa
Hoe het British Museum, het Louvre, de Uffizi en meer hun schatten bij uw thuis brengen.

1
British Museum, Londen

Een virtuele rondleiding door het museum
Een groot deel van de collectie van het British Museum van ongeveer acht miljoen objecten, verspreid over meer dan twee miljoen jaar menselijke geschiedenis en cultuur, is online te bekijken. De Google Arts & Culture virtuele tour is misschien wel de leukste manier.

Hoogtepunten op de ‘virtuele’ tentoonstelling zijn onder andere de Lewis Chessmen, een opmerkelijke groep 12e-eeuwse schaakstukken gesneden uit walrus ivoor en walvissentanden, en de versierde houten kist van een oude Egyptenaar met de naam Pasenhor. Het Museum van de Wereldtijdlijn, gecureerd per categorie, continent en eeuw, is een briljant alternatief voor diegenen die op zoek zijn naar tentoonstellingen.

Voor leerkrachten en ouders die thuisonderwijs volgen, omvat de uitgebreide bank met gratis leermiddelen van het museum alles van het oude Egypte en de Japanse prentkunst tot teken- en kritische denkactiviteiten voor peuters en tieners.
Niet te missen… De reeks downloadbare podcasts van het British Museum. Blader door het archief van 13 afleveringen om meer te horen over de activiteit van het museum, van tentoonstellingen tot toegankelijkheidsprogramma’s.

2

Uffizi Galerij, Florence

Geniet van een virtuele wandeling door de Uffizi Galerij
De Uffizi herbergt een van ‘s werelds meest opmerkelijke collecties beeldhouwwerken en schilderijen van de middeleeuwen tot de moderne periode, waaronder oude beelden en borstbeelden die ooit deel uitmaakten van de collectie van de Medici-familie.

Maak een digitale wandeling door de galerijen om je te verbazen over meesterwerken als Leonardo da Vinci’s Aanbidding der Koningen (1480-81) en De Geboorte van Venus (1483-85) van Sandro Botticelli. Naast de virtuele tour van Google Arts & Culture kunt u vier online tentoonstellingen bekijken, die elk gewijd zijn aan een uitstekend werk in de collectie van het museum.
Elders op de homepage van het museum vindt u links naar de doorzoekbare digitale archieven en het online magazine.

Niet te missen… Titian’s Venus van Urbino (1532-34), gekocht door de hertog van Urbino als een geschenk voor zijn jonge vrouw in 1538. Het schilderij – dat een naakte jonge vrouw afbeeldt die traditioneel wordt geïdentificeerd als de godin Venus in een huiselijk interieur – wordt algemeen beschouwd als een van de meest sensuele schilderijen van de 16de eeuw.

 

3
Louvre, Parijs

Kijk eens naar Apollo’s Gallery Hoewel het meest bezochte museum ter wereld nu tijdelijk gesloten is, kunt u nog steeds een deel van de opmerkelijke collectie van ongeveer 380.000 objecten online verkennen. Elk van de vier virtuele rondleidingen van het museum (Adobe Flash Player is vereist) is voorzien van een interactieve kaart en gedetailleerde uitleg over de belangrijkste werken.

Ontdek de geschiedenis van het Louvre als paleis en museum tijdens de ‘Medieval Tour’, of neem de ‘Egyptian Antiquities’ tour voor een wandeling door de oostelijke vleugel van het Louvre (Sully), de thuisbasis van de prachtige Tanis Sphinx (2600 voor Christus).
Niet te missen… De virtuele rondleiding door de Apollo Galerij, de eerste Koninklijke Galerij voor Lodewijk XIV. De galerij is herbouwd na een brand in 1661 en bevat 41 schilderijen, 118 beeldhouwwerken en 28 wandtapijten, waaronder De triomf van Neptunus, Avond of Morpheus en Nacht of Diana van Charles Le Brun.

4

Rijksmuseum, Amsterdam

Ontdek de geheimen van Rembrandt’s Nachtwacht
Als antwoord op de huidige gezondheidscrisis heeft het Rijksmuseum het Rijksmuseum From Home gelanceerd, een briljant multimediaal initiatief dat bezoekers 10 manieren biedt om zich online met de collectie bezig te houden. Hoogtepunten van het nieuwe digitale programma zijn de korte videoserie #Rijksmuseumfromhome, waarin museumconservatoren hun favoriete werken in het museum bespreken, en Masterpieces Up Close.

In deze laatste serie worden de werken in de Eregalerij van het Rijksmuseum, waar onder andere Vermeers Brieflezende Vrouw (circa 1663) en Rembrandts Joodse Bruid (circa 1665-1669) te zien zijn, op een gelikte manier nagebootst. Als u door de galerie ‘wandelt’, klikt u op werken om in te zoomen en ze van dichtbij te bekijken. Van de tentoongestelde werken hebben er ongeveer 20 een bijbehorende audiobeschrijving.

Niet te missen… Operatie Nachtwacht, een uitgebreide duik in Rembrandts beroemdste schilderij: De Nachtwacht (1642). In de intuïtieve multimediapresentatie worden de geheimen, de geschiedenis en de compositie van het schilderij op een onderhoudende manier uitgepakt.

 

 5
– Guggenheim, Bilbao

Watch Buigzwaartekracht nu Het Guggenheim Museum Bilbao, ontworpen door de Canadese architect Frank Gehry en gebouwd tussen 1993 en 1997, is een mijlpaal in de 20e eeuwse architectuur. Georganiseerd rond een centraal atrium, kunnen de drie niveaus van het museum nu met één druk op de knop worden verkend.

Om de buitenkant en de binnenkant van het museum te bekijken, kunt u een ontspannen digitale wandeling maken door de permanente collectie, met werken van moderne en hedendaagse kunstenaars, zoals Anish Kapoor, Anselm Kiefer en Yves Klein. Kijk voor een sneller tempo naar Bending Gravity, een spannende korte video (in het Engels) die het museumgebouw verkent gezien door de ogen van stadsfotograaf Trashhand en freerunner Johan Tonnoir.
Spaanstaligen kunnen ook genieten van een reeks door de curator geleide videotours als onderdeel van het initiatief van het Guggenheim om het museum en zijn collectie bij u thuis te brengen.
Niet te missen… De korte introductie van Maman (1997), een gigantische bronzen spin van de Frans-Amerikaanse kunstenares Louise Bourgeois. Oorspronkelijk bedacht voor de Turbine Hall van Tate Modern in 2000, is het beeld nu een van de meest herkenbare werken van de kunstenaar.

 6

Thyssen-Bornemisza Nationaal Museum, Madrid

Neem een virtuele tour door Rembrandt en Amsterdam portretkunst, 1590-1670
Thyssen-Bornemisza in Madrid heeft een leuke virtuele tour onthuld van de blockbuster tentoonstelling, Rembrandt en Amsterdam portretten, 1590-1670. De tentoonstelling brengt de activiteiten van de Nederlandse kunstenaar als portretschilder in kaart en toont zo’n 40 schilderijen van Rembrandt naast werken van zijn meest getalenteerde collega’s.
Voor meer informatie over Rembrandts leven en kunst kunt u een korte videotour door de tentoonstelling maken (in het Engels met Spaanse ondertiteling) met curator Norbert E. Middelkoo, of door de bijbehorende interactieve publicatie bladeren.
Naast Rembrandt is er een virtuele rondleiding door de vaste collectie van het museum, die meer dan acht eeuwen kunstgeschiedenis omvat met werken van onder andere Paul Cézanne, Franz Marc en Ernst Ludwig Kirchner. Online kunt u ook links vinden naar een groot aantal thematische rondleidingen door de collectie.

 

7
National Gallery, Londen

Neem een virtuele tour door de Sainsbury Wing
De homepage van de National Gallery biedt een groot aantal links naar de bronnen thuis, waaronder video’s achter de schermen, verhaaleigenschappen, gedetailleerde gidsen om de werken te bekijken en virtuele rondleidingen.

In 2016 werkte het museum samen met Google Street View om 360-graden tours aan te bieden in de centrale hal en de zalen 4, 5, 9, 10, 11, 12 en 15. Hoewel de interactieve pijlen op deze rondleidingen frustrerend zijn om te navigeren, ga je door en kom je oog in oog te staan met Renaissance meesterwerken uit Noord-Italië, Nederland en Duitsland, waaronder werken van Titiaan, Veronese en Holbein.

Er wordt ook een 3D-tour van de Sainsbury Wing aangeboden, de thuisbasis van de collectie schilderijen uit de vroege Renaissance, en een extra virtuele Adobe Flash-tour in 2011 van nog eens 18 galerieën. Deze laatste is geïntegreerd met de informatiepagina’s van het museum, zodat u snel en eenvoudig meer te weten kunt komen over de schilderijen en de kunstenaars die ze hebben geschilderd.

 8

Vaticaanse Musea, Rome

Marvel bij de fresco’s van de Sixtijnse Kapel
Op de webpagina ‘Ontdek de Musea’ vindt u links naar 360 graden virtuele rondleidingen door de zeven populairste sites van het Vaticaan, waaronder de Sixtijnse Kapel, de Rafaëlzaal en het Chiaramonti-museum. Er is ook een van de Necropolis van de Via Triumphalis, een uitstekend voorbeeld van een oude Romeinse begraafplaats.
Daarnaast zijn er korte online video’s van andere populaire Vaticaanse sites, waaronder het Christelijk Museum en de 17de-eeuwse Kapel van Paus Urbanus VIII Barberini.

Mis niet… De kans om het prachtige beschilderde plafond van de Sixtijnse Kapel, die nog steeds de belangrijkste diensten van de pauselijke kalender herbergt, van dichtbij te bekijken. Het meesterwerk van Michelangelo, dat in 1512 werd voltooid, beslaat meer dan 5.000 vierkante meter en bevat meer dan 300 figuren.

 

9
Het Staatsmuseum Hermitage, St. Petersburg

Bewonder het enige werk van Michelangelo in Rusland.
In een poging haar opmerkelijke collectie te delen met publiek over de hele wereld, heeft de State Hermitage een nieuwe serie video-uitzendingen op YouTube gelanceerd over werken in de collectie (momenteel alleen beschikbaar in het Russisch). Online vindt u ook een selectie van educatieve artikelen in het Engels, die alles in kaart brengen, van de geschiedenis en de architectuur van het museum tot de belangrijkste mecenassen.

 

10

Pergamon-museum

Het Pergamon Museum in Berlijn is de thuisbasis van een van de belangrijkste collecties Griekse en Romeinse kunst ter wereld, evenals een opmerkelijke verzameling van islamitische kunst en kunst uit het Midden-Oosten. De bibliotheek van online activiteiten en bronnen bevat een doorzoekbare digitale database van de collectie, een 360-graden virtuele rondleiding door de museumzalen en, het meest indrukwekkend, een 3D-model van de stertentoonstelling, het Pergamon-altaar.

Het altaar is gebouwd tijdens het bewind van Eumenes II, koning van Pergamon (in het westen van wat nu Turkije is) in de eerste helft van de 2e eeuw voor Christus en toont de Gigantomachie, de strijd tussen de Olympische Goden en de Giganten. De zaal met het altaar is gesloten voor renovatie tot ten minste 2024, dus maak gebruik van het 3D-model, waarmee u het Hellenistische meesterwerk van dichtbij kunt bekijken.

Niet te missen…De Marktpoort van Miletus, een van de bekendste tentoonstellingsstukken in het Pergamon Museum. Dit grote marmeren monument werd in de 2e eeuw na Christus in Miletus gebouwd, maar werd in de 10e of 11e eeuw door een aardbeving verwoest. Het werd later opgegraven door een Duits archeologisch team en herbouwd om te worden tentoongesteld in het Pergamon.

Vertaald met www.DeepL.com/Translator (gratis versie)

https://www.christies.com/features/10-of-the-best-virtual-museum-experiences-in-Europe-10389-1.aspx

https://www.iamexpat.nl/lifestyle/lifestyle-news/european-museums-you-can-visit-virtual-tours

 

 

Read article