MENU

Cities
Category

De steemn waar het bewuste kistje in verborgen zat . (Beeld: Gemeente Vervier)

113

Hart burgemeester Verviers teruggevonden

Cities

september 3, 2020

Al meer dan een eeuw doet onder inwoners van Verviers, België, een macabere legende de ronde die past bij een Edgar Allen Poe verhaal: Namelijk dat het hart van de eerste burgemeester van de stad verborgen is in een fontein in het centrum van de stad.

Nu heeft een bouwploeg bewezen dat het angstaanjagende verhaal waar is, meldt Philippe Collette voor de Waalse omroep RTBF.

Het bewuste kistje. (Beeld: Gemeente Verviers)

Het bewuste kistje. (Beeld: Gemeente Verviers)

Op 20 augustus ontdekten arbeiders die renovaties uitvoerden een verroest kistje dat in het bovenste gedeelte van de stenen fontein was verstopt. Hoewel stadsambtenaren CNN-verslaggever Rob Picheta hebben verteld dat de kist nog niet is geopend, geloven ze dat deze het legendarische orgaan bevat.

Een inscriptie op de kist zegt dat “het hart van Pierre David op 25 juni 1883 plechtig in het monument werd geplaatst”. Het bevindt zich pal naast de buste van de destijds zeer geliefde burgemeester die op zijn 68e plotseling het leven liet bij een noodlottige val van zijn hooizolder.

De plaatselijke bevolking kan de zinken kist zelf bekijken in het Museum voor Schone Kunsten van de stad, dat de vondst tot 20 september zal tentoonstellen.

De bewuste fontein! (Beeld: Gemeente Verviers).

De bewuste fontein! (Beeld: Gemeente Verviers).

Zoals Gabriela Galindo voor de Brussels Times rapporteert, speelde Pierre David (1771-1839) een belangrijke rol in Verviers. Hij diende als hoge ambtenaar tussen 1800 en 1808, tijdens de Franse bezetting van België, en werd in 1830 als eerste burgemeester van de stad gekozen, precies rond de tijd dat België zich onafhankelijk verklaarde van Nederland.

Vertaald met www.DeepL.com/Translator (gratis versie)

Gevonden op: https://www.smithsonianmag.com/smart-news/heart-belgian-city-mayor-180975708/

 

Read article

Een impressie uit Gotenburg

Cities

augustus 25, 2020

(Ontleend aan een tafelredevoordracht, Gotenburg, 2012)

Door Fons Bruijs

(Memoires van een oud-reclameman. Fons Bruijs heeft zijn hele werkzame leven gesleten in de reclamewereld als campagnebedenker en copywriter. Hij kwam overal in Europa. Hij had zijn schetsboek en tekenmateriaal altijd bij zich.)

Ik ben op een aantal terreinen een laatbloeier. Zo ook op politiek gebied. Ik hield me er, behalve tegen verkiezingstijd, vrijwel niet mee bezig. Eerlijk gezegd vind het nog steeds een lastig onderwerp.

Jaren geleden ben ik op een gegeven moment, via een collega voorgesteld aan de toenmalige partijleider van de VVD, Frits Bolkestein. Die had de uitvoering van zijn verkiezingscampagne aan ons communicatiebureau toevertrouwd.

Ik maakte kennis met de liberalen, die gek genoeg niet allemaal oppervlakkige taal uitsloegen uit een damp van sigarenrook. Er waren er bij die zowaar de economie als smeermiddel zagen voor een gezonde democratische en aangename samenleving, zonder direct het eigenbelang voorrang te geven. Ik ontmoette ook collega’s van andere partijen. Luisterde en vergeleek programma’s. Een ontdekking! Er waren erbij, die als je scherp luisterde inhoudelijk hetzelfde wilden als hun tegenstanders.

Ik ontdekte dat hoe extremer en ongenuanceerder politieke opvattingen zijn, hoe groter mijn hekel aan degenen die ze uitdragen. Linkse domheid, rechtse domheid, het is even erg. Met beiden is het geen leven.

Nu wil het geval dat ik in die tijd ook een keer per jaar met een Meuse Reizen – gespecialiseerd in architectuurreizen – een Europese stad bezocht en dat jaar was dat Gotenburg in Zweden. De deelnemers hadden een opdracht: aan het einde van de week moesten we bij het slotdiner een tafelreden houden. Ik stak al volgt van wal, hier volgt mijn relaas:

Zweden heeft op dat botte, ongenuanceerde links-rechtsdenken wat gevonden: ‘De sociaal democratische heilstaat.’Maar is die geslaagd?

Ik zag als puber veel te ouwelijke Bergman-films voor mijn leeftijd. Ze behandelden altijd zware onderwerpen. Altijd over schuld en over god, over hoop en neuken. En veel verlangen. Ik herinner mij een tv programma uit de zestiger jaren. Het ging over een tramverbinding vanuit Stockholm naar de schitterende landelijke buitenwijken. Werken in de stad, wonen in de natuur. Liefde en begrip….iedereen gelijk, in dienst van iedereen en elkaar.

Iedereen gelukkig. Maar bovenal een mooie toekomst voor de kinderen. Een andere film uit Zweden die ik me voor de geest haal liet zien hoe het partnerdelen tot groot geluk kon leiden als je je afgunst en inhaligheid maar los zou kunnen laten, zou de wereld er een stuk beter uit kunnen zien.

Er werd onbedaarlijk in gepaard. Op campings. In buurthuizen, oefenruimtes. Na het kerkbezoek en partijcongregaties. Open en bloot. Ook de kinderen werden voorgelicht over die vrije gewoonten, waaraan hun ouders zich te goed deden. Liefde is vrijheid! Ik herinner me een hysterisch huilende man die spijt had van z’n vrijgevigheid en verhaal kwam halen bij de man aan wie hij zijn vrouw had uitgeleend. Een ontroostbare stumper. Het idee was groots maar werkte niet voor iedereen.

Het was de Zweedse flowerpower die in die tijd onbesuisd over het land woekerde.

Ik werkte hard in die tijd en zag behalve films niet veel meer om me heen dan de plichten die ik vervulde. In dienst van materie die ik wilde bezitten, geld om vrijheid en onafhankelijkheid te kunnen kopen.

De eerste excursie tijdens onze reis had qua toon een beetje de klagerigheid van zo’n Bergman-film. Behalve de Nederlander achter de tafel, zaten er een aantal Zweden die het leed van heel Gotenburg leken te dragen.

Ze praatten ongeveer zo: ”Ja maar, je zult die problemen allemaal maar hebben zoals wij die kennen… We willen meer mensen, meer immigratie. Het is heel moeilijk, ze komen gewoon niet, we zijn onze scheepsbouw kwijt….tja, nou ja, het gaat nu wel weer een beetje, maar toch…het is allemaal heel lastig voor ons moet je weten. Jullie hebben dat niet, jullie zijn een stuk beter af in Nederland dan wij….we hebben ook nooit een goeie slogan gehad. Ja altijd komische, die ons bespottelijk maakten. We worden altijd geringschat door Stockholm…”

Ze klaagden alleen maar en hadden geen enkele oplossing. Daarna bezochten we de buitenwijk Gootsteen, (Gutsten) zoals Ortjens het noemde, ontstaan in de jaren zestig. Precies zo’n wijk als die ik eerder beschreef in dat tv filmpje. (??) Het grote ideaal waar de hele wereld een voorbeeld aan moest nemen. Totaal verloederd! Een mislukking die 15 jaar geleden een tweede kans kreeg. Waarin de nieuwe bewoners op dit moment volop genieten van een dolgelukkig, teruggetrokken leven. Zo’n 120 nationaliteiten leven met elkaar in zo’n 5000 flats. Geïsoleerd en gesegregeerd.

Een leven lang leven in ClubMed! Elke dag feest voor de gewone man. Wie weet wat ze daar niet allemaal weer uitspoken, in die gootsteen? Gisterenavond zei een taxichauffeur dat het een hel was in Gotenburg met als die moslims, die toch nooit van plan waren om te integreren. Daar bleef je moeite mee houden. Dat zou nooit meer iets worden met die mensen. Ik moet dat volk niet!

Sociaaldemocratie? Of het allemaal beter is, daar ben ik nog niet achter. Als ik naar de informatie luister, en zie wat er hier in de stad om me heen gebeurt, voelt het in ieder geval wel iets aangenamer dan in mijn eigen spannende, geëxalteerde hectische, Amsterdam. Met zijn ongeduldige, onverdraagzame, door rood licht rossende, over de stoep scheurende, altijd gelijk hebbende overwegend linkse inwoners. Die het allemaal niet zo nauw nemen met de afspraken, omdat alles moet kunnen. Of je wilt of niet.

Gotenburg voelt voor mij prettig aan, een beetje zoals de jaren zestig in Amsterdam. Maar dat schrijf ik toen aan de niet meer dan negen miljoen Zweden die leven op een oppervlakte die vele malen groter is dan waar wij in Nederland op wonen met zeventien miljoen.

Gisteren zag ik ladingen nieuwe schoolverlaters door de stad trekken in praalwagens. Luidruchtig, uitzinnig en barstensvol hoop. Bergman was er niet bij. Of de sociaal democratische heilstaat heeft gewerkt in Zweden? Ik durf het niet te zeggen. Vraag het de kinderen, die hebben daar zonder twijfel een antwoord op.

Poor people are more happy in Zweden, than poor people in other countries. Rich people too!

Read article

Een van Stalins zeven zusters

Cities

juli 17, 2020

(Memoires van een Europees reclameman)

Door Fons Bruijs.

Moskou, 2001. Ik had me voorgenomen Moskou niet te verlaten zonder een van de zeven zusters van Stalin te hebben getekend. Zo’n kans deed zich voor na het verlaten van een Frans restaurant waar we copieus hadden gegeten met onze opdrachtgever voor wie we een campagne hadden gepresenteerd aan zo’n 30 landenmanagers en een Russische havenbaron, partner van onze opdrachtgever!

Deze baron kwam in 1954 als vijftienjarige van de ambachtschool om uiteindelijk in de oliehavens aan de slag te gaan.
Vijftig jaar later verwierf hij de haven in eigendom. Hij heeft mij breedvoerig uitgelegd hoe dat precies was gegaan maar ik kan het nog steeds niet navertellen!

Bij de bus werden we opgewacht door een reus van een kerel met in zijn schouderholster een Smith & Wesson revolver. Eenmaal in de bus zag ik een mooi uitgelichte zuster van Stalin boven de aardedonkere straat uit torenen. Met moeite wurmde ik mij langs de revolverreus met een smoes naar buiten. Ik kreeg vijf minuten om een wc te vinden brulde hij op een toon alsof ik gearresteerd zou worden als ik niet op tijd terug zou zijn.

Met een schetsboek dook ik snel een portiek in waar ik binnen de gestelde tijd een impressie kon maken. Ik had m’n zin. De dag daarop vloog ik te tevreden terug naar Amsterdam.

Fons Bruijs, Moskou 2001. Potlood.

Fons Bruijs, Moskou 2001. Potlood.

 

De Zeven Zusters (Russisch: Сталинские высотки, Stalinskije Vysotki Russisch voor Stalin’s hoogbouw) zijn zeven wolkenkrabbers in Moskou die als machtssymbolen gebouwd werden in opdracht van Jozef Stalin na de Tweede Wereldoorlog: Het ging om appartementsblokken, regeringsgebouwen, een universiteit en een ministerie. Wolkenkrabbers in de Verenigde Staten waren een belangrijke bron van inspiratie. In de volksmond worden ze vanwege hun vorm ook wel de ‘zeven suikertaarten’ genoemd. In de planning uit 1930 was voorzien in negen torens, waarvan er uiteindelijk zeven zijn gerealiseerd.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Zeven_Zusters_(Moskou)

Read article

Londen, 1970.

359

Volkskroniek over hoe vrijheid 75 jaar geleden begon

Cities, Culture, Lifestyle, People, Travel

juni 16, 2020

Een collectief plakboek over Europa, het continent van de verpozing

Tijdens zijn gedwongen verblijf in Duitsland in de Tweede Wereldoorlog begon mijn vader, Wim van den Brink, met fotograferen. Hij is er zijn verdere leven mee doorgegaan. Hij fotografeerde tijdens de vele reizen door Europa die hij vanwege zijn werk maakte en tijdens de vakanties met zijn gezin. De beelden vormen een kroniek van het alledaagse leven in Europa vanaf 1943 tot aan zijn dood in 2007.  Maar zijn ook onderdeel van een veel omvangrijker verborgen volkskroniek van het gewone leven door talloze amateurfotografen. Een collectief, vergeten plakboek want er moeten miljoenen van zulke bijna verloren beelden zijn weggeborgen in dozen en albums.

Op de laatste foto poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

Op de laatste foto in de serie die mijn vader maakte tijdens zijn internering in Duitsland (1943-1945), is hij na de capitulatie op weg naar huis. Hier poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

 

Telkens als ik nadenk over Europa, kijk ik weer terug in het schriftje van mijn vader dat ik als kind al af en toe tevoorschijn haalde vanachter de schuifdeurtjes op zolder. Daar lag het tussen oude boeken en paperassen, samen met een camera die hij had meegenomen uit Duitsland. Het is een gewoon schoolschrift met gelinieerde pagina’s maar het bevat enkele tientallen ingeplakte foto’s van ongeveer negen bij zeven bij centimeter gemaakt met die Zeiss Ikon balgcamera die in de jaren 1940 in Duitsland een heel gangbaar model was. De foto’s zijn klein maar behoorlijk scherp.

Mijn vader, tweede van rechts, op 22 april 1945  samen met zijn medebewoners temidden van zijn Russische bevrijders in Berlijn-Rahnsdorff.

Mijn vader, tweede van rechts, op 22 april 1945 samen met zijn medebewoners temidden van zijn Russische bevrijders in Berlijn-Rahnsdorff.

Ze vormen een reportage over de ruim twee jaar dat hij in Berlijn verbleef, vanaf het voorjaar 1943 – nadat hij kort na zijn achttiende verjaardag was opgepakt – tot en met zijn repatriëring na de capitulatie in juni 1945. Het was zijn eerste buitenlandse reis. De foto’s laten de plekken zien waar hij verbleef en de mensen waarmee hij optrok. Op sommige staat hij zelf, alleen of met anderen. Vermoedelijk zijn die gemaakt met de zelfontspanner. Op de laatste foto poseert hij ergens in Maastricht. Recht de camera inkijkend, staand met een hand in de zij en een voet op zijn reisvalies, eenentwintig jaar oud.

 

San Marcoplein, Venetie, 1962.

San Marcoplein, Venetie, 1962.

In 1988 ging ik met hem en het schriftje terug naar Berlijn. Hij was toen even oud als ik nu: begin zestig. Hij vond het een godswonder dat hij de oorlog had overleefd als je bedenkt hoeveel dood en verderf er tijdens die oorlogsjaren om hem heen was gezaaid. Door de geallieerde bombardementen en vooral de laatste weken en dagen in de slag om Berlijn. Op een van de foto’s zie je mijn vader met Russische soldaten (‘onze bevrijders’, staat er onder) van wie er eentje een verband om zijn hoofd heeft. De overige foto’s ademen een alledaagse, bijna een vakantiesfeer. Veel tekst staat er niet in het schriftje. Mijn vader was geen schrijver. Hij was technicus, scheikundige.

 

Noorwegen, 1961.

Noorwegen, 1961.

Maar hij praatte graag. Wij hadden een goede band dus praatten we veel met elkaar. Dat ging vaak over koetjes en kalfjes. Over hoe we tegen het leven aankeken. Soms over de dood van zijn eerste vrouw, mijn moeder. Dat was een verdriet dat hij nooit helemaal te boven is gekomen ook niet in het lange en gelukkige huwelijk dat erop volgde met een vriendin van mijn moeder, mijn tweede moeder.

 

Salzburg, Oostenrijk, 1962

Salzburg, Oostenrijk, 1962

Zijn spraakzaamheid gaf mij de gelegenheid hem in Berlijn eens goed uit te horen over die twee oorlogsjaren. Toen bleek mij hoeveel hij niet had gefotografeerd en misschien ook niet had willen zien. De verwoesting, de doden. Hij was geen oorlogsfotograaf. Hij was een huis-tuin-en-keuken-fotograaf en nog een tamelijk middelmatige ook. Maar hij had geen last van artistieke pretenties. In geen van de dingen die hij deed trouwens was hij ooit pretentieus. Dat hij enkele aardige foto’s, dia’s en films heeft nagelaten komt doordat hij verzot was op apparaten en die te pas en te onpas gebruikte. Een apparaat in zijn buurt was voor hem nooit veilig. Knopjes zijn om aan te draaien, schroefjes draaide hij los zodat hij binnenin kon kijken. Als het stuk was, maakte hij het.

 

Stresa, bij Milaan, 1967.

Stresa, bij Milaan, 1967.

Wat hij wel fotografeerde in Berlijn was het veilige onderkomen dat hij, na te zijn weggebombardeerd uit een pension aan de Muskauerstrasse, vond bij een familie buiten de stad. En ook de laatste episode, het bivakkeren met een stel andere her en der in Europa geronselde Arbeitseingesetzden – dwangarbeiders – in een Ferienlager, een verlaten vakantiepark aan een meer. Daar konden ze zich levend en wel aan de oprukkende Russen overgeven. Zijn hospita had toen met alle andere Duitsers allang de benen genomen. Ze wilden in handen van Amerikanen vallen.

Milaan, 1967

Milaan, 1967

 

Deze vrouw bij wie hij enige tijd inwoonde noemt hij in een van de fotobijschriften ‘meine Pflegemutti’.  Zij had zich over hem ontfermd. Mijn vader zag er niet bepaald arisch uit. Hij was klein en had een dichte bos pikzwart haar, donkerbruine ogen en een ietwat getinte huid. Hij had voor joods kunnen doorgaan. Aan moederszijde had hij inderdaad verre joodse voorouders. De familie was lang geleden rooms-katholiek geworden. Waarschijnlijk is een groot gedeelte van de mensheid wel enigszins joods als het gaat om verre afstamming. Zijn van contradicties vergeven rassenleer is een van de absurditeiten van het Nazisme.

 

In de Dolomieten, 1960

In de Dolomieten, 1960

Ik denk dat vanwege zijn jongensachtige voorkomen en door zijn blijmoedige natuur en oprechtheid, die hij zijn hele leven behield, dat daarom ook toen ver van huis in Duitsland, de juiste mensen zich over hem ontfermden: Die vrouw, maar ook zijn leidinggevende in de fabriek. Dat heeft hem geholpen de oorlog heelhuids door te komen: Niet alle Duitsers waren ‘rotmoffen’.

 

Hydepark, Londen, 1968

Hydepark, Londen, 1968

Na de oorlog ging mijn vader aan de slag bij de Mekog (Maatschappij voor Exploitatie van Kooks Oven Gassen) een onderdeel van Hoogovens in IJmuiden. Mekog maakte kunstmest en dat was essentieel voor de Wederopbouw: Europa leed vlak na de Tweede Wereldoorlog aan massale ondervoeding en het Gemeenschappelijke Landbouw Beleid was met de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal een van de vroege pijlers onder de Europese samenwerking.

 

Op een van zijn vele vliegreizen binnen Europa, op weg naar Londen, 1968. Gefotografeerd door een meereizende collega.

Op een van zijn vele vliegreizen binnen Europa, op weg naar Londen, 1968. Gefotografeerd door een meereizende collega.

Kunstmestkorrels worden erg gemakkelijk vochtig en gaan dan klonteren. De mestkorrels zijn dan niet meer gelijkmatig over het land te verspreiden. Mijn vader specialiseerde zich in het ontwikkelen van vochtwerende en later waterdichte zakverpakkingen om de massale transportschade te voorkomen en van de machines die daarvoor nodig waren. Dat bracht hem al vroeg in de jaren zestig op zakenreis door Europa op bezoek bij allerlei bouwers van verpakkingsmachines: Italië, Finland, Groot-Brittannië, Duitsland, maar ook Hongarije en Tsjecho-Slowakije. Waar mogelijk maakte hij foto’s.

 

Venetie, 1962

Venetie, 1962

Mijn vader zaliger staat voor mij een beetje model voor de doorsnee-Europeaan die (in zijn geval) met een Kodak en later een Pentax kleinbeeldcamera vooral dia’s maakte op zijn reizen die een tijdsbeeld geven van de periode 1960-1990 – en eigenlijk ook 1943-1945. Dus liet hij ons als kleine kinderen al de Arc de Triomphe, de toren van Pisa en Piccadilly Circus zien. De mensen die hij ontmoette op zijn reizen kwamen ook naar Nederland, IJmuiden. Ze kwamen bij ons over de vloer, wederopbouwtechneuten uit de industrie: Britten, Italianen, Duitsers.

 

Berlijn Friedrichshagen, zomer 1944, hospita frau Ruethning, aan de Storitzseestrasse 13. 'Meine Pflegemutti'.

Berlijn Friedrichshagen, zomer 1944, hospita frau Ruethning, aan de Storitzseestrasse 13. ‘Meine Pflegemutti’.

Bij het opruimen en ordenen van zijn audiovisuele nalatenschap (zodra er homevideo was, had hij een ook een videocamera) realiseerde ik mij dat er op talloze zolders zo Europees audiovisueel erfgoed verborgen moet liggen, foto’s, dia’s, polaroids, achtmillimeter films, videobanden. Wat toegankelijk is gemaakt en is gecatalogiseerd dat zijn veel nieuwsfoto’s, reclamebeelden, films en televisiebeelden. Professioneel beeld. Amateurbeeld vindt slechts sporadisch een weg naar de openbaarheid, bijvoorbeeld via een rommelmarkt of antiquariaat.

 

Berlijn, Friedrichshagen, zomer 1944. Mijn vader naast frau Ruethning en haar zoon Wolfchen.

Berlijn, Friedrichshagen, zomer 1944. Mijn vader naast frau Ruethning en haar zoon Wolfchen.

Europese reisbestemmingen waren zeker tot de millenniumwisseling voor de meeste gewone mensen de maximale actieradius. Pas later in zijn carrière ging mijn vader ook wel eens naar Amerika en Azië. Massaal globe trottende backpackers, voor wie dat de gewoonste zaak van de wereld is, zijn een betrekkelijk recent verschijnsel: millennials.

Sinds 2000 is het aantal jonge back packers van over de hele wereld dat in Europa rondreist geëxplodeerd en daarmee de hoeveelheid ‘content’ die ze via hun devices uploaden.

 

Op de terugweg, mei 1945 in de buurt van Maagdenburg. Een groep Nederlanders - met driekleur.

Op de terugweg, mei 1945 in de buurt van Maagdenburg. Een groep Nederlanders – met driekleur.

Unter den Linden kruising Friedrichsstrasse, 1944.

Unter den Linden kruising Friedrichsstrasse, 1944.

 

Analoog amateurbeeld van voor die tijd blijft, zolang het niet is gedigitaliseerd, ingescand, grotendeels onzichtbaar en onvindbaar. Het toerisme van Europeanen binnen Europa kwam op vanaf de jaren 1950 door de bus en de trein en vanaf de jaren 1960 ook dankzij het vliegtuig en de gezinsauto. Op regenachtige herfstzondagmiddagen werd de vakantieoogst voorzien van tekstuitleg ingeplakt in albums: Foto’s afgewisseld met tickets, brochures, ansichtkaarten en andere memorabilia.

 

Europa is in de loop van de twintigste eeuw en zeker na de Tweede Wereldoorlog het continent van de verpozing geworden. Een grote bezienswaardigheid. De badplaatsen, kuuroorden, het reisje langs de Rijn, de riviera’s, de costa’s. De steden, musea, theaters, festivals.

 

Met de Amerikaanse legertruck op weg naar huis, Munchenberg Duitsland mei/juni 1945.

Met de Amerikaanse legertruck op weg naar huis, Munchenberg Duitsland mei/juni 1945.

Europa is ook het continent van de kleine burgerman met monsieur Hulot en mr. Bean als archetypische persiflages van onszelf. ‘Les Vacances de mr. Hulot’ (1953, Jacques Tati) is even tijdloos typisch Europees als Mr. Bean Goes on holiday (2007, Rowan Atkinson).

 

Mijn vader en moeder in 1975, vakantie Frankrijk (Correze)

Mijn vader en moeder in 1975, vakantie Frankrijk (Correze)

Die kleine man heeft zich decennia hemelmaal suf gefotografeerd en gefilmd en gaat daar tegenwoordig digitaal onverdroten mee door. En dat alles lijkt gedoemd tot vergetelheid. Tenzij we die beelden voorzien van een verhaal en ze opnemen in het grote Europese familiealbum, een collectief plakboek dat onze continentale volksziel blootlegt.

 

We nodigen iedereen uit eigen fotomomenten over Europa met The Soul of Europe te delen en dat te delen met je vrienden. En vraag die dat ook weer met hun vrienden te delen. En vergeet niet te zeggen dat ook die het weer moeten delen met hun vrienden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read article

Screen Shot 2020-05-28 at 12.40.00

120

10 Beste Europese virtuele musea

Cities, Culture, Design

mei 28, 2020

Kunst vanuit huis – 10 van de beste virtuele museumbelevenissen in Europa
Hoe het British Museum, het Louvre, de Uffizi en meer hun schatten bij uw thuis brengen.

1
British Museum, Londen

Een virtuele rondleiding door het museum
Een groot deel van de collectie van het British Museum van ongeveer acht miljoen objecten, verspreid over meer dan twee miljoen jaar menselijke geschiedenis en cultuur, is online te bekijken. De Google Arts & Culture virtuele tour is misschien wel de leukste manier.

Hoogtepunten op de ‘virtuele’ tentoonstelling zijn onder andere de Lewis Chessmen, een opmerkelijke groep 12e-eeuwse schaakstukken gesneden uit walrus ivoor en walvissentanden, en de versierde houten kist van een oude Egyptenaar met de naam Pasenhor. Het Museum van de Wereldtijdlijn, gecureerd per categorie, continent en eeuw, is een briljant alternatief voor diegenen die op zoek zijn naar tentoonstellingen.

Voor leerkrachten en ouders die thuisonderwijs volgen, omvat de uitgebreide bank met gratis leermiddelen van het museum alles van het oude Egypte en de Japanse prentkunst tot teken- en kritische denkactiviteiten voor peuters en tieners.
Niet te missen… De reeks downloadbare podcasts van het British Museum. Blader door het archief van 13 afleveringen om meer te horen over de activiteit van het museum, van tentoonstellingen tot toegankelijkheidsprogramma’s.

2

Uffizi Galerij, Florence

Geniet van een virtuele wandeling door de Uffizi Galerij
De Uffizi herbergt een van ‘s werelds meest opmerkelijke collecties beeldhouwwerken en schilderijen van de middeleeuwen tot de moderne periode, waaronder oude beelden en borstbeelden die ooit deel uitmaakten van de collectie van de Medici-familie.

Maak een digitale wandeling door de galerijen om je te verbazen over meesterwerken als Leonardo da Vinci’s Aanbidding der Koningen (1480-81) en De Geboorte van Venus (1483-85) van Sandro Botticelli. Naast de virtuele tour van Google Arts & Culture kunt u vier online tentoonstellingen bekijken, die elk gewijd zijn aan een uitstekend werk in de collectie van het museum.
Elders op de homepage van het museum vindt u links naar de doorzoekbare digitale archieven en het online magazine.

Niet te missen… Titian’s Venus van Urbino (1532-34), gekocht door de hertog van Urbino als een geschenk voor zijn jonge vrouw in 1538. Het schilderij – dat een naakte jonge vrouw afbeeldt die traditioneel wordt geïdentificeerd als de godin Venus in een huiselijk interieur – wordt algemeen beschouwd als een van de meest sensuele schilderijen van de 16de eeuw.

 

3
Louvre, Parijs

Kijk eens naar Apollo’s Gallery Hoewel het meest bezochte museum ter wereld nu tijdelijk gesloten is, kunt u nog steeds een deel van de opmerkelijke collectie van ongeveer 380.000 objecten online verkennen. Elk van de vier virtuele rondleidingen van het museum (Adobe Flash Player is vereist) is voorzien van een interactieve kaart en gedetailleerde uitleg over de belangrijkste werken.

Ontdek de geschiedenis van het Louvre als paleis en museum tijdens de ‘Medieval Tour’, of neem de ‘Egyptian Antiquities’ tour voor een wandeling door de oostelijke vleugel van het Louvre (Sully), de thuisbasis van de prachtige Tanis Sphinx (2600 voor Christus).
Niet te missen… De virtuele rondleiding door de Apollo Galerij, de eerste Koninklijke Galerij voor Lodewijk XIV. De galerij is herbouwd na een brand in 1661 en bevat 41 schilderijen, 118 beeldhouwwerken en 28 wandtapijten, waaronder De triomf van Neptunus, Avond of Morpheus en Nacht of Diana van Charles Le Brun.

4

Rijksmuseum, Amsterdam

Ontdek de geheimen van Rembrandt’s Nachtwacht
Als antwoord op de huidige gezondheidscrisis heeft het Rijksmuseum het Rijksmuseum From Home gelanceerd, een briljant multimediaal initiatief dat bezoekers 10 manieren biedt om zich online met de collectie bezig te houden. Hoogtepunten van het nieuwe digitale programma zijn de korte videoserie #Rijksmuseumfromhome, waarin museumconservatoren hun favoriete werken in het museum bespreken, en Masterpieces Up Close.

In deze laatste serie worden de werken in de Eregalerij van het Rijksmuseum, waar onder andere Vermeers Brieflezende Vrouw (circa 1663) en Rembrandts Joodse Bruid (circa 1665-1669) te zien zijn, op een gelikte manier nagebootst. Als u door de galerie ‘wandelt’, klikt u op werken om in te zoomen en ze van dichtbij te bekijken. Van de tentoongestelde werken hebben er ongeveer 20 een bijbehorende audiobeschrijving.

Niet te missen… Operatie Nachtwacht, een uitgebreide duik in Rembrandts beroemdste schilderij: De Nachtwacht (1642). In de intuïtieve multimediapresentatie worden de geheimen, de geschiedenis en de compositie van het schilderij op een onderhoudende manier uitgepakt.

 

 5
– Guggenheim, Bilbao

Watch Buigzwaartekracht nu Het Guggenheim Museum Bilbao, ontworpen door de Canadese architect Frank Gehry en gebouwd tussen 1993 en 1997, is een mijlpaal in de 20e eeuwse architectuur. Georganiseerd rond een centraal atrium, kunnen de drie niveaus van het museum nu met één druk op de knop worden verkend.

Om de buitenkant en de binnenkant van het museum te bekijken, kunt u een ontspannen digitale wandeling maken door de permanente collectie, met werken van moderne en hedendaagse kunstenaars, zoals Anish Kapoor, Anselm Kiefer en Yves Klein. Kijk voor een sneller tempo naar Bending Gravity, een spannende korte video (in het Engels) die het museumgebouw verkent gezien door de ogen van stadsfotograaf Trashhand en freerunner Johan Tonnoir.
Spaanstaligen kunnen ook genieten van een reeks door de curator geleide videotours als onderdeel van het initiatief van het Guggenheim om het museum en zijn collectie bij u thuis te brengen.
Niet te missen… De korte introductie van Maman (1997), een gigantische bronzen spin van de Frans-Amerikaanse kunstenares Louise Bourgeois. Oorspronkelijk bedacht voor de Turbine Hall van Tate Modern in 2000, is het beeld nu een van de meest herkenbare werken van de kunstenaar.

 6

Thyssen-Bornemisza Nationaal Museum, Madrid

Neem een virtuele tour door Rembrandt en Amsterdam portretkunst, 1590-1670
Thyssen-Bornemisza in Madrid heeft een leuke virtuele tour onthuld van de blockbuster tentoonstelling, Rembrandt en Amsterdam portretten, 1590-1670. De tentoonstelling brengt de activiteiten van de Nederlandse kunstenaar als portretschilder in kaart en toont zo’n 40 schilderijen van Rembrandt naast werken van zijn meest getalenteerde collega’s.
Voor meer informatie over Rembrandts leven en kunst kunt u een korte videotour door de tentoonstelling maken (in het Engels met Spaanse ondertiteling) met curator Norbert E. Middelkoo, of door de bijbehorende interactieve publicatie bladeren.
Naast Rembrandt is er een virtuele rondleiding door de vaste collectie van het museum, die meer dan acht eeuwen kunstgeschiedenis omvat met werken van onder andere Paul Cézanne, Franz Marc en Ernst Ludwig Kirchner. Online kunt u ook links vinden naar een groot aantal thematische rondleidingen door de collectie.

 

7
National Gallery, Londen

Neem een virtuele tour door de Sainsbury Wing
De homepage van de National Gallery biedt een groot aantal links naar de bronnen thuis, waaronder video’s achter de schermen, verhaaleigenschappen, gedetailleerde gidsen om de werken te bekijken en virtuele rondleidingen.

In 2016 werkte het museum samen met Google Street View om 360-graden tours aan te bieden in de centrale hal en de zalen 4, 5, 9, 10, 11, 12 en 15. Hoewel de interactieve pijlen op deze rondleidingen frustrerend zijn om te navigeren, ga je door en kom je oog in oog te staan met Renaissance meesterwerken uit Noord-Italië, Nederland en Duitsland, waaronder werken van Titiaan, Veronese en Holbein.

Er wordt ook een 3D-tour van de Sainsbury Wing aangeboden, de thuisbasis van de collectie schilderijen uit de vroege Renaissance, en een extra virtuele Adobe Flash-tour in 2011 van nog eens 18 galerieën. Deze laatste is geïntegreerd met de informatiepagina’s van het museum, zodat u snel en eenvoudig meer te weten kunt komen over de schilderijen en de kunstenaars die ze hebben geschilderd.

 8

Vaticaanse Musea, Rome

Marvel bij de fresco’s van de Sixtijnse Kapel
Op de webpagina ‘Ontdek de Musea’ vindt u links naar 360 graden virtuele rondleidingen door de zeven populairste sites van het Vaticaan, waaronder de Sixtijnse Kapel, de Rafaëlzaal en het Chiaramonti-museum. Er is ook een van de Necropolis van de Via Triumphalis, een uitstekend voorbeeld van een oude Romeinse begraafplaats.
Daarnaast zijn er korte online video’s van andere populaire Vaticaanse sites, waaronder het Christelijk Museum en de 17de-eeuwse Kapel van Paus Urbanus VIII Barberini.

Mis niet… De kans om het prachtige beschilderde plafond van de Sixtijnse Kapel, die nog steeds de belangrijkste diensten van de pauselijke kalender herbergt, van dichtbij te bekijken. Het meesterwerk van Michelangelo, dat in 1512 werd voltooid, beslaat meer dan 5.000 vierkante meter en bevat meer dan 300 figuren.

 

9
Het Staatsmuseum Hermitage, St. Petersburg

Bewonder het enige werk van Michelangelo in Rusland.
In een poging haar opmerkelijke collectie te delen met publiek over de hele wereld, heeft de State Hermitage een nieuwe serie video-uitzendingen op YouTube gelanceerd over werken in de collectie (momenteel alleen beschikbaar in het Russisch). Online vindt u ook een selectie van educatieve artikelen in het Engels, die alles in kaart brengen, van de geschiedenis en de architectuur van het museum tot de belangrijkste mecenassen.

 

10

Pergamon-museum

Het Pergamon Museum in Berlijn is de thuisbasis van een van de belangrijkste collecties Griekse en Romeinse kunst ter wereld, evenals een opmerkelijke verzameling van islamitische kunst en kunst uit het Midden-Oosten. De bibliotheek van online activiteiten en bronnen bevat een doorzoekbare digitale database van de collectie, een 360-graden virtuele rondleiding door de museumzalen en, het meest indrukwekkend, een 3D-model van de stertentoonstelling, het Pergamon-altaar.

Het altaar is gebouwd tijdens het bewind van Eumenes II, koning van Pergamon (in het westen van wat nu Turkije is) in de eerste helft van de 2e eeuw voor Christus en toont de Gigantomachie, de strijd tussen de Olympische Goden en de Giganten. De zaal met het altaar is gesloten voor renovatie tot ten minste 2024, dus maak gebruik van het 3D-model, waarmee u het Hellenistische meesterwerk van dichtbij kunt bekijken.

Niet te missen…De Marktpoort van Miletus, een van de bekendste tentoonstellingsstukken in het Pergamon Museum. Dit grote marmeren monument werd in de 2e eeuw na Christus in Miletus gebouwd, maar werd in de 10e of 11e eeuw door een aardbeving verwoest. Het werd later opgegraven door een Duits archeologisch team en herbouwd om te worden tentoongesteld in het Pergamon.

Vertaald met www.DeepL.com/Translator (gratis versie)

https://www.christies.com/features/10-of-the-best-virtual-museum-experiences-in-Europe-10389-1.aspx

https://www.iamexpat.nl/lifestyle/lifestyle-news/european-museums-you-can-visit-virtual-tours

 

 

Read article

Marold-Cabdriver

190

Typisch Europa (9): Luděk Alois Marold

Cities, Culture, Design

mei 26, 2020

 

Luděk Alois Marold (7 Augustus 1865, Prague – 1 December 1898, Praag) was Tjechische schilder en illustrator, vooral bekend om zijn best known panorama van de slag om Lipany (Battle of Lipany). Het is het grootste schilderij in de Tjechische Republiek en heeft een eigen paviljoen in het Výstaviště tentoonstellingscomplex.

Marold werd buitenechtelijk geboren en kreeg de achternaam van zijn moeder. Zijn vader, een legerluitenant, werd het jaar daarop gedood tijdens de Oostenrijks-Pruisische oorlog en zijn moeder stierf zes jaar later. De volgende negen jaar van zijn leven zijn grotendeels ongedocumenteerd, hoewel hij blijkbaar probeerde op de Cadetten School te komen, maar niet slaagde voor de examens.[1] Op zestienjarige leeftijd ging hij naar de Academie voor Schone Kunsten, maar bleef slechts een jaar en werd er toen vanaf gezet.

Hij hervatte zijn studie werd pas in 1881, toen hij zich inschreef aan de Academie voor Schone Kunsten in München, waar zijn leermeesters Ludwig von Löfftz en Nikolaos Gysis waren.[2] Daar wisselde hij van gedachten met andere Tsjechische schilders zoals Mikoláš Aleš en Alfons Mucha. Zijn eerste professionele successen kwamen als illustrator voor verschillende Duitse en Tsjechische tijdschriften, zoals Světozor.[1]

In deze tijd begon hij te lijden aan reumatische koorts en in 1887 keerde hij terug naar Praag[1] waar hij werkte in de ateliers van Maximilian Pirner[2] en publicaties van de pas opgerichte Mánes Unie voor Schone Kunsten, onder leiding van zijn oude vriend Aleš, uitgaf. Twee jaar later ontving hij een staatsbeurs om in Parijs te studeren, waar hij een exposeerde in de ateliers van Pierre-Victor Galland. In 1891 is hij getrouwd. Het jaar daarop, na de dood van Galland, gaf hij zijn studiebeurs op om freelance kunstenaar te worden.[1] Hij bleef illustraties maken voor tijdschriften en boeken van Tsjechische auteurs en ontving een gouden medaille op een tentoonstelling in München in 1892. Later nam hij de Art Nouveau-stijl over en begon hij orders te krijgen voor affiches. In 1895 werd hij verkozen tot lid van de “Tsjechische Academie van Kunsten en Wetenschappen [cs]”.

In 1897 keerde hij terug naar Praag, waar hij voorstelde een gigantisch panorama van de Slag om Lipany te creëren voor een komende tentoonstelling. Zijn voorstel werd aanvaard en na het maken van schetsen op het slagveld begon hij begin 1898 met zijn werk. Hij werkte samen met Karel Raška (1861-1918), de landschapsschilder Václav Jansa, de colorist Theodor Hilšer (1866-1930) en de dierenschilder Ludvík Vacátko [cs]. Het panorama is 11 meter hoog en 95 meter lang. De stress om dit enorme werk op tijd af te ronden had een fataal effect op zijn toch al kwetsbare gezondheid en hij stierf kort nadat het in 1898 werd tentoongesteld. Het jaar daarop werd een grote overzichtstentoonstelling van zijn werk gehouden.[1] Er zijn drie straten naar hem vernoemd; in Děčín, Kladno en Praag.

(Bron:Wikipedia)

Read article

ulmer-65505_1280

181

Typisch Europa (4): Gotiek

Cities, Culture

mei 20, 2020

gloucester-cathedral-3516448_1280 Rheinpanorama_1856_detail_Dom

Je denkt aan de Goten uit Asterix en Obelix als aan een soort van roodharige wildemannen uit Noord-Europa. Gothic is een stijl voor meisjes die zwarte kleren aantrekken en hele dikke zwarte oogschaduw dragen en dansen op keiharde muziek. Je denkt aan Engelse spookverhalen, Jack the Ripper, Dracula, Edgar Allen Poe en Harry Potter. Of aan Batman’s imaginaire stad Gotham (Gotham by gaslight, 2018, https://en.wikipedia.org/wiki/Batman:_Gotham_by_Gaslight).

Die beetje sinistere, duistere, spookachtige sfeer komt natuurlijk uit Scandinavië. Kijk naar hun films, lees hun boeken (de thrillers!) het zijn allemaal niet bepaald lachebekjes die daarin rondlopen. Louis Couperus dompelde zich er in onder in Van de koele meren des doods. De lol hebben ze er niet bepaald uitgevonden, een uitzondering daargelaten natuurlijk, zoals Pipi Langkous. En Gotenburg ligt in Zweden.

Ten tijde dat de Gotiek ontstond, in de twaalfde eeuw in de streek Ile de Frans rond Parijs, werd ze helemaal niet zo genoemd. De term gotisch was een scheldwoord en werd bedacht door de Italiaanse Renaissance-architect Giorgio Vasari omstreeks 1550. Hij duidde er de bouwkunst van de Noord-Europese Middeleeuwen mee aan. Immers, in Italië was de bouwkunst grotendeels Romaans gebleven, gekenmerkt door ronde bogen. Kijk naar bijvoorbeeld de Sint Pieter, gebouwd vanaf de zestiende eeuw nadat ze de bestaande basiliek hadden gesloopt. Zo bleef alles lekker stug Romaans.

We danken het woord Gotiek dus aan Italiaanse kinnesinne: het momentum van de technologische en dus ook bouwkundige vooruitgang bewoog zich namelijk inderdaad naar Noord-Europa en was omstreeks de twaalfde eeuw aangekomen in Frankrijk dat zich steeds meer unificeerde als koninkrijk en die centralisatie van macht in het Parijse bekken vond uitdrukking in bouwkundige vernieuwing.

De gotische spitsboog leidt gewelfkrachten namelijk veel beter af in de muren en fundering waardoor hogere constructies mogelijk werden met grotere ramen die meer licht binnen laten. Overdadige lichtinval door enorme glas-in-loodramen onderscheidt de gotische kathedralen, waarvan de meesten in Frankrijk staan, van de meestal vroegere Romaanse bouwwerken.

Toch ontkwam ook Italië heus niet aan de gotiek: de dom van Milaan en het Dogenpaleis in Venetië zijn voorbeelden. Maar de Gotiek werd een pan-Europese bouwstijl met lokale substijlen zoals de Tudorboog in Engeland.

Het bouwen aan die gebouwen is nooit klaar. Vooral kathedralen waren zulke gigantische projecten dat de bouw tussentijds vaak stil kwam te liggen door geldgebrek, oorlog of hongersnood. Zo is de beroemde Dom van Keulen (vanaf 1248) pas na zes eeuwen voltooid in 1880.

Omdat hij in de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd werd door Britse luchtaanvallen, liet de Britse Berta Woodward in 2012 haar vermogen van 350.000 euro na aan de Dom voor de nog altijd niet voltooide restauratie. Het geeft aan hoe diep deze gebouwd zijn verankerd in ons collectieve geheugen. De brand die vorig jaar april de Parijse Notre Dame grotendeels verwoeste maakte over de hele wereld heftige emoties los.

Het restauratie- en onderhoudswerk aan deze bouwwerken is zo specialistisch dat de metselaars, steenhouwers, beeldhouwers, timmerlieden en glazeniers van land naar land, van project naar project trekken. Ook dat gaat zo al eeuwen. Uit deze nomadische beroepsbevolking is de Vrijmetselarij ontstaan.

De gotiek evolueerde in de negentiende eeuw naar de neogotiek die je inderdaad behalve in kerken ook veel terugziet in wereldse ‘Gotham-achtige’ bouwwerken zoals de Britse Houses of Parliament uit de Victoriaanse tijd rond 1820-1830. Gotiek bleef de dominante bouwtechniek totdat bouwen in gewapend beton nog grotere overspanningen mogelijk maakte.

 

Read article

Screen Shot 2020-05-19 at 10.05.41

229

Eindelijk weer vrij (Berlijn, juli 1945)

Cities, Culture, People, Video

mei 19, 2020

De ziel van Europa was zeker te vinden in het vooroorlogse Berlijn, de Pruissisch-verlichte geest van Frederik de Grote maar ook de ziel van Alfred Döblin’s roman ‘Berlin Alexanderplatz’. De door de nationaal-socialisten begonnen Tweede Wereldoorlog had Berlijn in 1945 ontzield net zoals het hart was weggerukt uit Zadkine’s Stad zonder Hart Rotterdam.
Maar deze film laat zien hoe de mensen na bij zinnen te zijn gekomen toch hun laatste restje hoop bij elkaar scharrelen en de draad van het leven weer oppakken.
Döblins bekendste en succesrijkste werk is Berlin Alexanderplatz, dat verfilmd werd. Een grote stadsroman (1929) over hoeren, pooiers, moordenaars en dieven en een ex-boef (Franz Biberkopf) die op het rechte pad wil komen, wat niet lukt. Franz stelt het individuele voor. Hij is individu. Een arbeider die uit de gevangenis vrijkomt en die zijn uiterste best doet om wederom ‘fatsoenlijk’ te worden, maar desondanks met de verzamelde krachten van de Berlijnse onderwereld te maken krijgt. Na een zoektocht naar zijn eigen identiteit in de anonieme massa verovert hij zich een plaats als lid van de gemeenschap. De roman werd door de nazi’s verboden en maakte deel uit van de boekverbrandingen in mei 1933.

Waarom vrijheid belangrijk is? Wel nu dan, hier om dus. Niks zeggen. Gewoon kijken.

 

(https://nl.wikipedia.org/wiki/Alfred_D%C3%B6blin)

Read article

Screen Shot 2020-03-27 at 13.03.49

263

ESA: Corona vermindert luchtvervuiling in Europa

Cities, News

maart 27, 2020

Screen Shot 2020-03-27 at 13.03.49

Nieuwe gegevens, gebaseerd op waarnemingen van de Copernicus Sentinel-5P-satelliet, laten een sterke daling van de stikstofdioxideconcentraties zien in verschillende grote steden in Europa – waaronder Parijs, Madrid en Rome.

De coronavirusziekte (COVID-19) heeft zich snel over de hele wereld verspreid en treft 170 landen met meer dan 530 000 bevestigde gevallen wereldwijd. De uitbraak van het coronavirus werd door de Wereldgezondheidsorganisatie uitgeroepen tot een wereldwijde pandemie en heeft sindsdien verklaard dat de ziekte “in een stroomversnelling” zit.
Om de verspreiding van de COVID-19-uitbraak te beteugelen, voeren landen over de hele wereld strenge maatregelen uit – waarbij steden en zelfs hele landen worden opgesloten.
De Copernicus Sentinel-5P-satelliet heeft onlangs de luchtvervuiling in heel Europa en China in kaart gebracht en heeft een aanzienlijke daling van de stikstofdioxideconcentraties aan het licht gebracht – die samenvalt met de strenge quarantainemaatregelen.
Wetenschappers van het Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut (KNMI) hebben de gegevens van de Copernicus Sentinel-5P satelliet gebruikt om zowel het weer als de vervuiling in Europa te monitoren.
De nieuwe beelden laten duidelijk zien dat de stikstofdioxideconcentraties in de grote steden in Europa – met name Milaan, Parijs en Madrid – sterk afnemen.
De satellietbeelden tonen de stikstofdioxideconcentraties van 14 tot 25 maart 2020, vergeleken met het maandelijkse gemiddelde van de concentraties vanaf 2019.
Henk Eskes van het KNMI legt uit waarom voor deze data is gekozen: “De stikstofdioxideconcentraties variëren van dag tot dag door veranderingen in het weer. Conclusies kunnen niet worden getrokken op basis van slechts één dag gegevens.
Hij vervolgt: “Door de gegevens voor een bepaalde periode, in dit geval 10 dagen, samen te voegen, wordt de meteorologische variabiliteit voor een deel uitgemiddeld en beginnen we de gevolgen van veranderingen door menselijk handelen te zien.
“De chemie in onze atmosfeer is niet-lineair. Daarom kan de procentuele daling van de concentraties enigszins afwijken van de daling van de emissies. Atmosferische chemiemodellen, die rekening houden met dagelijkse weersveranderingen, in combinatie met inverse modelleringstechnieken zijn nodig om de emissie te kwantificeren op basis van de satellietwaarnemingen”.
Het KNMI-team is, in samenwerking met wetenschappers wereldwijd, begonnen met een meer gedetailleerde analyse met behulp van grondgegevens, weerdata en inverse modellering om de waargenomen concentraties te interpreteren, om zo de invloed van de stilleggingsmaatregelen in te schatten.
Henk: “Voor kwantitatieve schattingen van de veranderingen in de emissies door transport en industrie moeten we de Tropomi-data van de Copernicus Sentinel-5P-satelliet combineren met modellen van de atmosferische chemie. Deze studies zijn gestart, maar zullen enige tijd in beslag nemen.
Andere landen in Noord-Europa worden nauwlettend in de gaten gehouden, waaronder Nederland en het Verenigd Koninkrijk – maar wetenschappers hebben een grotere variabiliteit waargenomen als gevolg van veranderende weersomstandigheden. Nieuwe metingen van deze week zullen helpen om de veranderingen in stikstofdioxide ten opzichte van Noordwest-Europa te beoordelen.
Claus Zehner, de Copernicus Sentinel-5P missiemanager van ESA, zegt: “De speciale kenmerken van de Copernicus Sentinel-5P satelliet, met zijn hoge ruimtelijke resolutie en nauwkeurige mogelijkheid om sporengassen te observeren in vergelijking met andere atmosferische satellietmissies, maakt het mogelijk om deze unieke metingen van stikstofdioxideconcentratie vanuit de ruimte te genereren”.
De directeur Aardobservatieprogramma’s van ESA, Josef Aschbacher, zegt: “De langdurige samenwerking tussen ESA en het KNMI is zeer waardevol en toont het belang aan van aanvullende analyses door verschillende partnerorganisaties. Zoals we kunnen zien, is de Copernicus Sentinel-5P-satelliet de beste satelliet die is uitgerust om de stikstofdioxideconcentraties op wereldschaal te monitoren”.

bron: https://tinyurl.com/qwxwbyo

 

 

Read article

Pierre Phaneuf via Flickr

218

A EUROPEAN STORY: THE HOUSE OF KOPKE!

Cities, Lifestyle

oktober 29, 2019

Pierre Phaneuf via Flickr

Pierre Phaneuf via Flickr

Let me tell you the story of the House op Kopke. In 1638 a German merchant, Christiano Kopke founded in Villa Nova de Gaia and Porto in Portugal the House op Kopke. His family and the Dutch family Van Zeller were intertwined by several marriages. Strangely enough: two other European countries, England and France were responsible for the flourishing business the firm would become.

In 1678 the conflict between these two nations lead to an embargo on French merchandise to England. Because of that, the famous Clarets of Bordeaux no longer were exported to England.

The British because of the self-chosen French prohibition had to find, not being fanatic anti-alcohol consumers, a good alternative. Two Englishmen, visiting a monastery in Lamengo, Portugal were presented a very fine Portuguese wine by the abbot. That in fact was the beginning of the rise of Port wine in England and later on in other countries in Europe.

In 1998, 2000 and 2001 my father, Nico van Splunter, an editor and publisher of books about spirits and wines, bought for his grandchildren, my children 12 bottles of Kopke Vintage Port. These three exceptional years were bottled as ‘Vintage Ports’ and can be kept in a cool and dark cellar for many decades.

Portugal, Germany, The Netherlands, France and England. The story of Kopke, truly is a European story.

https://thehonestshruth.com/casa-kopke-port-tasting-porto/

Read article